Column

Babyboomermishandeling, een ernstige misstand onthuld

Over opa's en oma's die geen nee durven zeggen.

Toine Heijmans
Een opa haalt zijn kleinkind van school. Beeld Arie Kievit
Een opa haalt zijn kleinkind van school.Beeld Arie Kievit

Door griep gegijzeld, lig ik al drie dagen in bed een beetje half te koortsdromen en dan komen de vreemdste herinneringen binnen: zinnen uit boeken, nare scènes uit televisieseries, flarden uit radioreportages, dingen die ik moet doen maar nu niet kan. Ik ben nooit ziek, dus er warrelt ook nog eens een vervelend schuldgevoel rond, slechts te genezen met een gang naar de wc om te kotsen.

Mijn schoonmoeder Henny had vorige week dezelfde griep. Dat was vervelend, want ze zou op de kinderen passen. In dit kaartenhuis is vrijwel alles geregeld, maar als Henny ziek wordt terwijl ze op zou komen passen gaat het mis. De kinderen hebben vakantie en wij hebben werk, en nu weet ik wel dat je daar arbeidsrechtelijk gezien 'calamiteitenverlof' voor mag opnemen in dit prachtig verzorgde land, maar dat laten het loyaliteitsmonster en de toewijdingsdraak niet toe. Bovendien houden mijn kinderen van Henny.

De kwetsbaarheid van het moderne, geëmancipeerde gezin is ongeëvenaard. Zo tegen de zoveelste schoolvakantie is het sowieso tanden op elkaar met tienminutengesprekken, muziekuitvoeringen en een doldwaze zoektocht naar een middelbare school voor de oudste zoon, open avonden tijdens welke je geperst tussen duizend anderen probeert de sfeer van zo'n school op te snuiven terwijl het enige dat je opsnuift een griepvirus is.

Gelukkig was opa Hans beschikbaar en die stond precies op tijd voor de deur met een boodschappentas vol pannekoekenmeel, stroop en poedersuiker en met de mededeling dat hij er wel eens even een hele leuke dag van ging maken.

Flard uit een radiouitzending: twee mensen praten over opa's en oma's die op hun kleinkinderen passen, en niet in positieve zin. Het gaat erover dat je ook 'nee' moet durven zeggen. De twee, ervaringsdeskundigen Anneke Groen en Herman Vuijsje, schreven er een stuk over in De Groene Amsterdammer. Ik zoek het op, probeer het met waterige ogen te lezen en zit meteen rechtop in bed. 'Heel wat bejaarde babyboomers hebben de indruk dat hun kinderen een groter beroep op hen doen dan zij destijds op hun ouders deden' - heel wat, hebben de indruk, niet heel precies maar hier gloort al wel een afschuwelijke conclusie. 'Probleem? Op zich niet, natuurlijk niet. Kleinkinderen zijn leuk. Je dochter helpen succesvol te zijn in haar werk is ook leuk. Alleen - hoe ver gaat die betrokkenheid?' - prima, kleinkinderen zijn leuk... gaat u verder. 'Verschillende van onze gesprekspartners geven ronduit toe dat ze soms bang zijn voor hun kinderen. Bang voor hun boosheid als ze iets verkeerds zeggen.'

Ho! Bang dus om nee te zeggen, want voor je het weet, krijg je de kleinkinderen helemaal niet meer te zien. Interfamiliaire chantage. Babyboomermishandeling. Een ernstige misstand onthuld.

Omslag van De Groene met het stuk over ouderhulp. Beeld
Omslag van De Groene met het stuk over ouderhulp.Beeld

Even voel ik me naast koortsig ook schuldig. Durft Henny geen nee te zeggen? Hoe zal ze dit bespreken met opa Hans, 's avonds, uitgeput, na een dag met mijn drie kinderen? Fijn dat we hem in zijn carrière hebben kunnen ondersteunen, maar: wat geeft-ie er voor terug? Een flesje port, ja, en daar moet ik dan ook nog zelf om vragen. Ze vinden het daar in dat dure huis gewoon heel normaal dat we altijd maar komen opdraven!

Ik stuur haar een whatsapp: of ze bang voor me is, met het artikel erbij, maar er komt geen antwoord.

De analyse in De Groene is grondig en komt erop neer dat de 'code van belangeloze toewijding aan je kinderen' nooit eerder is vertoond in de geschiedenis. Dan deze zin: 'Wat geven ouders aan hun opgegroeide kinderen en wat krijgen ze terug, in aandacht, zorg en geld?'

undefined

null Beeld
Beeld

Geld. En verderop staat nog het woord 'rendement'. Bejaarde babyboomers, plots in de ban van het economisme, willen boter bij de vis.

De babyboomers - dat is toch de revolutiegeneratie die alles ging veranderen. Die streed voor gelijke rechten en zelfontplooiing. Die mij en mijn vriendin godzijdank hebben geleerd dat we allebei een carrière kunnen nastreven, én een gezin kunnen beginnen, én samen een huis kunnen kopen, zonder te trouwen nog wel. En dat hebben we gedaan. En hoe. Ik ben trots op mijn ouders en mijn schoonouders. Wij zijn de generatie die de idealen van de babyboomers in praktijk brengt. En het gevolg is dat we ze af en toe vragen op te passen. En het gevolg is dat sommige bejaarde babyboomers daar nu over klagen.

Ja, duh.

Telefoon trilt. Whatsapp van Henny: 'Bang of niet, ziek of niet, wij komen!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden