Baby & Mondgevoel

Een goede verklaring zal wel nooit worden gevonden. Waarom worden er opeens zoveel baby's geboren? Jarenlang ging het goed, dat wil zeggen: er kwamen bijna geen extra mensjes bij....

Wie onverwacht bezoek krijgt van een baby die uit een potje eet, hoeft niets te vrezen. Potjeprut is reuze eenvoudig zelf te maken. En wij zijn er ten diepste van overtuigd dat de baby, de borst voorbij, hetzelfde moet eten als de groten. Of andersom. Want gezellig.

Tomaten en aardappelen uit de lui & langzaamkeuken. Neem zeven flinke tomaten en vier flinke aardappelen (deze hoeveelheden kunnen naar hartelust veranderd worden). Schil of schrap de aardappelen. Snijd ze in kleine stukjes. Doe ze in een pan. Haal de groene kroontjes van de tomaten en doe ze er bij. Ja, in z'n geheel. Er hoeft geen druppel water bij. Zet de pan op de kleinste vlam in huis. Deksel er op. Na geruime tijd, een uur of zo, kunt u zich even verbazen over de tomaten. Het vel is stukgeknapt en ze lieten zoveel water los, dat de aardappelstukjes er in gaar kookten. Na nog een uur kan de inhoud van de pan door een zeef gewreven worden. Ook kunnen eerst de losse tomatenvellen er uit worden gevist.

De keus van de aardappel maakt wel wat uit. De ouderwetse kruimige soorten zijn tot pap gekookt in het tomatennat. De populairdere vaste aardappelen laten zich niet stuk krijgen. Dat moet de zeef doen. Of de staafmixer. Er ontstaat een milde, lobbige tomatensaus die baby zo kan eten (afkoelen!), maar er is veel te veel voor de kleine. Dat was ook de bedoeling. Aan de saus die voor de groten overblijft, hoeft alleen nog wat verse of gedroogde oregano te worden toegevoegd en wat zout. De felste lui & langzaamkokers hebben er nu al een maaltje aan.

Maar er is meer mee te doen. In Italië worden pastapakketjes soms gevuld met aardappelpuree en tomaat. Heel wonderlijk: wie er niet van weet, kan van deze ingrediënten niet opgewonden raken. Maar zo niks als het lijkt, zo dromerig smaakt het. Gladde pasta en de gladde puree voelen samen prettig eigenaardig. We moeten bij gebrek aan culinaire uitdrukkingsmogelijkheden van een bijzonder erotisch mondgevoel spreken.

Met ons babyprutje en wat pasta (schelpen of vlinders) is precies hetzelfde te bereiken. Er mag natuurlijk nog geraspte kaas over, maar het gaat ons om het rare gevoel. Iets met heimwee er door ook. Geef baby ook een vlokje gare pasta bij zijn tomatenprutje. Misschien kan hij later beter onder woorden brengen wat ie meemaakte in zijn mondje.

Wouter Klootwijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.