Baby-Jezus

Een grijnzende Pim Fortuyn en de sensuele heupswing van Jessica Durlacher.

Jezus is niet dood en hij woont in Los Angeles, ontdekte Vrij Nederland. Ted Neeley heet hij en hij is inmiddels 70 jaar. 'Mensen behandelen mij automatisch met respect. Soms vragen ze zelfs: mag ik dichterbij komen? Dan ben ik nog elke keer verbaasd.'

Neeley is de man die in de jaren zeventig de hoofdrol speelde in de rockopera/film Jesus Christ Superstar. Nog steeds staat hij als Jezus in het theater. Na de vijfduizendste voorstelling is hij de tel kwijtgeraakt.

Neeley blijkt in al die jaren nauwelijks te zijn veranderd. 'De rimpels en het brilletje waren nieuw, maar verder was alles intact. Het halflange haar, de rustige blauwe ogen, het weinig samenhangende baardje.' De beste uitspraak is van Neeley zelf: 'In 1973 was ik nog maar een baby-Jezus, sindsdien heb ik me enorm ontwikkeld.'

Ook Elsevier zette Jezus op de cover, met de vraag 'Hoe was Jezus echt?' De vraag wordt, zoals verwacht, door een ernstig gebrek aan feiten niet beantwoord. Het verhaal - van Jezus - is er echter niet minder mooi om. Instemmend noteert de auteur een Italiaanse zegswijze, Se non é vero, é ben trovato, oftewel: 'Als het niet waar is, is het in elk geval goed gevonden.'

Vergelding en vergeving, ook in De Groene Amsterdammer treffen we bijbelse thema's aan, in een opmerkelijk stuk van scenarioschrijver Ger Beukenkamp. Hij schreef een script voor de telefilm De terugkeer van Volkert. Het verhaal in De Groene gaat over zijn overwegingen en ingevingen.

Om de 'geest van Pim Fortuyn voelbaar te maken', koos Beukenkamp in het script bijvoorbeeld voor een schrikeffect: 'Als Volkert 's morgens het gordijn opentrekt, grijnst een meer dan levensgrote Pim Fortuyn hem aan. Iemand heeft 's nachts een verkiezingsposter van de LPF op het raam geplakt.'

De film wordt overigens niet gemaakt. De opdrachtgever, de Evangelische Omroep, vreesde rechtszaken en liet de producent weten van verfilming af te zien.

Elsevier stort zich in het 'extra dikke paasnummers' op de BN'ers, een groeiende bevolkingsgroep waar het blad altijd verre van bleef. 'Artiestenmanager' Sidney Brandeis, ooit belangenbehartiger van Georgina Verbaan en Froukje de Both, legt helder uit hoe het werkt.

'De acteur die over zijn leven vertelt, zegt dat hij het doet omdat journalisten er naar vragen. De bladen die het verhaal publiceren, zeggen dat ze dat doen omdat het publiek ernaar vraagt. En het publiek dat de bladen koopt, zegt dat ze het lezen omdat het nu eenmaal in die bladen staat.'

Elders in Elsevier interviewt Hugo Camps een BN'er, schrijfster Jessica Durlacher. Met haar man Leon de Winter schreef ze een toneelstuk over Anne Frank dat binnenkort in première gaat. De ogen van Camps zitten niet in zijn zak, zo blijkt.

Durlacher heeft 'nog steeds het lichaam van een meisje' en 'geen grammetje vet, niets dat fladdert'. Ook ontwaart Camps een 'sensuele heupswing in haar loopje'.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden