Babies

DOOR SHEILA SITALSING

Meewarig zagen ze vanaf de overzijde van de Atlantische Oceaan neer op het strijdgewoel in Europa. Hoe de Angela's Merkel en Marken Rutte zitten te hannesen. Zaken die ze thuis met goed fatsoen niet uitgelegd krijgen in Brussel doorschuiven. Doormodderen. Dingen over verkiezingen heen tillen. Telkens weer net op tijd net te weinig doen. Bangig zeteltjes tellen en tegen de mensen thuis jokken dat er geen cent meer naar de Grieken gaat. Het aan Mario Draghi overlaten om de euro te redden - voor zolang het duurt.

En Barack Obama maar klagen. Over de schade die de eurocrisis aanbrengt aan Amerikaanse belangen. Over de hopeloos verkeerde manier waarop de Europeanen de toestand aanpakken: met draconische bezuinigingen en lastenverzwaringen, en hordes ontevredenen op straat.

Nee dan Amerika, pochten Amerikanen, daar hebben ze het varkentje van de crisis pas goed gewassen, met hun Troubled Asset Relief Program (een zwik geld waarmee onder meer troep van de banken werd opgekocht), hun verbeterde bankentoezicht en nog wat van die dingen.

En Angela Merkel maar beleefd blijven uitleggen dat ze die Amerikaanse trucjes ziet als 'geleende groei die ons onverbiddellijk terugbrengt bij af, bij het begin van de crisis'.

Na zijn herverkiezing stuurde Obama de boodschap de oceaan over dat 'de Verenigde Staten frequent contact zullen houden met onze Europese bondgenoten om best practices te bediscussiëren en waardevolle inzichten te delen uit onze eigen ervaring met crisisbestrijding, helping them chart the best way forward'. Herman Van Rompuy had natuurlijk de boodschap terug moeten sturen dat de goede grap enorm gewaardeerd werd in Brussel, dat hij had gebruld om dat 'helping them chart the best way forward', aangeboden door een land dat geplaagd wordt door peilloze tekorten en een schuldenberg en permanent onvermogen daar iets aan te doen.

Met een op de valreep gesloten plakbandakkoord hebben de Democraten en de Republikeinen deze week weten te voorkomen dat de VS neerstortten in de begrotingsafgrond - een fatale combinatie van automatisch ingaande belastingverhogingen en bezuinigingen op overheidsuitgaven. De afgrond zat er al twee jaar aan te komen, maar dringender zaken eisten de aandacht op, zoals presidentsverkiezingen die gewonnen moesten worden.

In essentie is Amerika al jaren verwikkeld in een permanent, hoogoplopend en binnen de huidige politieke constellatie onoplosbaar conflict. Over de rol van de overheid tegen de achtergrond van een prop ouder wordende babyboomers die een groeiend beslag leggen op het zorgstelsel - en de consequenties daarvan voor de overheidsuitgaven en de belastingheffing.

Het akkoord over de begrotingsafgrond is geen akkoord, want het meest explosieve besluit - mag de Amerikaanse overheid nog meer schulden maken? - is doorgeschoven naar maart. Dan zal de Republikeinse meerderheid in het Huis van Afgevaardigden wederom een rondje armdrukken met de Democratische president in een politiek gevecht zonder weerga. Maart is het nieuwe december. En kort daarna zal zich het nieuwe maart aandienen. En zo verder.

Veel Europeser wordt het niet in vooruitschuiverigheid en onvermogen om verschillen te overbruggen.

De pregnantste analyse kwam van Bloomberg BusinessWeek, een magazine van de financiële dienstverlener Bloomberg, dat het politieke onvermogen vormgaf door op de omslag het Congres af te beelden als een crèche vol dreinende peuters. Begeleidende tekst in chocoladeletters: 'BABIES'.

Mooie gedachte voor 2013: eigenlijk functioneert Europa uitstekend.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden