Baas Prism Rail uitgeput na dagje werkvloer

We weten dat hij niet veel televisie kijkt, maar topman Hans Huisinga van de NS doet er vanavond goed aan in zijn luie stoel plaats te nemen en de tv in te schakelen....

Harry van Gelder

Voor Huisinga moet het fascinerend zijn om te zien dat het private Britse spoor met dezelfde problemen kampt als de NS. Vertragingen zijn aan de orde van de dag, treinen vallen met grote regelmaat uit, reizigers klagen steen en been en voelen zich net als in Nederland machteloos. Regelmatig is het ook op het Engelse station een chaos.

Vooraf vertelde de stationschef dat hij hoopte dat het Fearnley flink tegen zou zitten, omdat het werk op het perron vanwege de vele missers en klagende reizigers niet meevalt. Hij krijgt waarop hij had gehoopt. Na een dag is Fearnley zo uitgeput dat hij op de tweede dag bijna te laat komt. Hij krijgt dan ook werkelijk alles voor zijn kiezen: kapotte treinen, zwartrijders, slecht werkende kaartautomaten en natuurlijk woedende reizigers. Die zijn het zat om zo'n slechte service voorgeschoteld te krijgen voor hun peperdure treinkaartjes.

De baas van Prism Rail luistert gelaten naar de klachten van de reizigers. 'U bent belangrijk voor ons', probeert hij nog te zeggen, maar zonder veel overtuiging. De chaos op station Cambridge spreekt hem tegen.

Net als Huisinga heeft hij eigenlijk maar één antwoord op de puinhoop in zijn treinen. Gek genoeg is dat ook nog hetzelfde. Hij had de groei van het aantal reizigers niet zien aankomen en daardoor niet op tijd kunnen investeren. Maar dat lijkt niet helemaal waar te zijn. Terug op het hoofdkantoor neemt hij meteen maatregelingen. De tijd om treinen aan elkaar te kunnen koppelen wordt verdubbeld, waardoor ze makkelijker op tijd kunnen vertrekken, gloednieuwe kaartautomaten worden bijgeplaatst en Fearnley stelt een onderzoek in naar een betere honorering van het personeel.

Het Britse spoorpersoneel lijkt dat te verdienen. In tegenstelling tot de veelal zure NS'ers, die overigens beduidend meer salaris opstrijken dan hun Britse collega's, is de positieve instelling van de Britten opmerkelijk. Waar ze kunnen, helpen ze de gestrande reizigers.

Aan Fearnley wordt ook gevraagd of hij voor tienduizend pond per jaar het werk op het perron zou willen doen. Eerst probeert hij eromheen te praten, maar zijn manschappen houden dapper vol. Doe niet zo verlegen Giles. Geef een antwoord. Fearnley zwicht: 'Om eerlijk te zijn. Ik zou het niet doen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden