B-acteur speelt B-acteur

Op zijn 20ste een belofte in Hollywood, maar gaandeweg weggezakt in het B-circuit, kreeg acteur Stephen Dorff (36) nooit de rollen waarop hij hoopte. Tot Sofia Coppola belde.

Er schuilt iets pijnlijks in de serie interviews waarlangs Stephen Dorff zich werkt ter promotie van Somewhere, de nieuwe speelfilm van Sofia Coppola. Hij speelt Johnny Marco, in het op het filmfestival van Venetië met de Gouden Leeuw bekroonde drama, een wat verlopen, zich vervelende en probleemdrinkende Hollywood-acteur, die zijn talent vergooit aan films die hem nauwelijks interesseren.


Ongeveer zoals Dorff zelf het jarenlang meemaakte, toen zijn carrière na een veelbelovend begin in het slop raakte. 'Niet blij met de films waarin ik speelde, of de regisseurs waarmee ik werkte, overwoog ik er helemaal mee te stoppen', zegt de acteur.


In Somewhere vult Marco het overschot aan vrije tijd met het doelloos rondjes rijden in zijn Ferrari, over een stoffig race-circuit buiten Los Angeles. 'Zoiets deed ik dan weer niet. Maar er waren absoluut periodes waarin ik gefrustreerd en eenzaam was. Vooral wanneer de opnames van een film weer voorbij waren. Je gaat naar huis, en wat doe je dan? Ik had geen idee. Ik had niet eens een huis, ik leefde in hotels.'


Dorff was 21 toen de roem zich aandiende in een rol als vijfde, weinig fortuinlijke Beatle Stuart Sutcliffe in Backbeat (1994), een geromantiseerde verfilming van de beruchte Hamburgse jaren van de band uit Liverpool. 'Ik werd redelijk bekend, en stond op covers van bladen, maar ik had vooral jonge fans. Dat probeerde ik te veranderen door wat kleinere, meer artistieke films te doen.' Zo speelde hij een sterke bijrol als transseksueel in I Shot Andy Warhol (1996), over de vrouw die de Pop art-God neerschoot. 'Het was net voor de Independent-boom, dus zulke films trokken weinig publiek. En toen de grote studio's eind jaren negentig weer in de indie-hoek doken en alles opleefde, had ik net Blade gedaan. Dat hielp niet.'


Blade, een vampiervehikel met Wesley Snipes in de hoofdrol en Dorff als bad guy, was een enorm kassucces, maar bracht tegelijk het door hem zelf gewenste arthouse-imago om zeep. Goedbetaalde rollen als bad guys in B-films overheersten vanaf dat moment het aanbod. 'Ik heb in zo'n 26 tot 27 films gespeeld, maar niks was vergelijkbaar met Somewhere. Dat Sofia belde, kwam voor mij uit het niets.'


Coppola zocht een vertolker van het hoofdpersonage voor haar vierde speelfilm: Johnny Marco, de acteur die zijn losbandige leven moet aanpassen als zijn 11-jarige dochter uit een mislukt huwelijk plots voor de deur staat.


Marco woont semi-permanent in het roemruchte Chateau Marmont hotel aan Sunset Boulevard -pleisterplaats voor menig film- en popster die een wilde periode doormaakt. 'Sofia woonde al een tijdje in Frankrijk, toen ze belde. Daar las ze in Amerikaanse tijdschriften al de verhalen over het Marmont. Dat Colin Farrell er 's nachts van de trap viel en zijn been brak, dat Benicio Del Toro en Scarlett Johansson er met elkaar rommelden, al dan niet in de lift. Het is een raar hotel, vol geschiedenis. Ik vroeg Sofia: is dit script geschreven voor een specifiek persoon? Dacht je aan mij, of Brad Pitt, of Johnny Depp? Maar volgens Sofia is Johnny Marco een mix van verschillende acteurs. Ik geloof haar. En met de rol gaf ze me een groot cadeau.'


Wie Dorff - tatoeages, vaal T-shirt, kettingrokend - in de Venetiaanse tuin ziet zitten, waar hij tafeltjes pers te woord staat, ontwaart weinig verschil met het door hem gespeelde personage. 'Er zijn wel verschillen hoor. Johnny treft echt overal naakte vrouwen aan: hup, ligt er weer eentje klaar in zijn bed, net als hij met zijn dochter zijn hotelkamer binnengaat.'


Dorff woonde zelf ook enige tijd in het Marmont, net als Coppola, die er als kind vaak kwam. 'De première van Backbeat werd daar gehouden, dus bleef ik er hangen.' Tot zijn manager hem twee maanden later waarschuwde dat het geld op was. 'De rekening was enorm, dus ik moest snel weer een film maken.'


Voor Somewhere verbleef hij weer enige tijd in het Marmont, op verzoek van Coppola, die van hem verlangde dat hij zich inleefde. 'Sofia wilde me bleek hebben, dus ik sliep weinig en ging veel uit. Ik probeerde er zo slecht uit te zien als maar kon, met diepe wallen.'


Meer inlevingsvermogen vroeg de omgang met filmdochter Cleo, gespeeld door actrice Elle Fanning, die 11 was tijdens de opnames. 'Ter voorbereiding creëerde Sofia allerlei oefeningen voor me. Dan vroeg ze of ik Elle kon ophalen van school, of langs wilde gaan bij haar volleybalwedstrijden. Ik heb zelf geen kind, maar ik voelde me direct als Johnny: bang dat mijn auto naar rook stonk, me zorgen makend over hoe ze over me dacht.'


Dorff liep in die periode rond met blonde haarextensies, vanwege een rol als pornoacteur in de komedie Born to Be a Star van Adam Sandler, over de Amerikaanse seksindustrie. 'Ik zag Elle's vriendinnen denken: wie is die gast?'


Al vanaf het moment dat bekend werd dat Coppola hem vroeg voor de hoofdrol, schoot Dorffs carrière weer de lucht in. 'De rollen die ik jarenlang verloor aan collega's van wie ik de naam niet zal noemen, waren ineens weer voor mij, nog voor iemand in Hollywood Somewhere zelfs maar gezien had. Zo werkt het hier.'


En Dorff koos - zoals dat ook gaat - maar weer voor een kolossale 3D-blockbuster: Immortals. 'Een soort Gladiator meets 300, met Mickey Rourke. Creatief was de rol niet echt overweldigend, nee. Maar eh..., ik had wel een leuke tijd.'


Sofia Coppola over haar hoofdrolspeler, in een interview met de Volkskrant in januari:


'Je weet niet zoveel van Stephen Dorff. Hij is niet zo beroemd dat zijn eigen leven voor dat van zijn personage staat.' Foto Reuters


Sofia Coppola

Sofia Carmina Coppola (1971) was een baby toen ze haar debuut als filmactrice maakte in The Godfather (1972), van haar vader Francis Ford. In het derde deel van de maffia-trilogie acteerde ze eveneens, als Marie Corleone. Daarna ontwikkelde ze zich als scenarist en regisseur. Met haar tweede speelfilm Lost In Translation won Coppola een Oscar voor het beste originele scenario.


Filmografie

The Virgin Suicides (1999)


Lost In Translation (2003)


Marie Antoinette (2006)


Somewhere (2010)


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden