Column

Aznavour bespeelt nog steeds heel het vrouwenlichaam

In de uithoeken van Amsterdam: Charles Aznavour en een Depressiegala.

Charles Aznavour in de Heineken Music Hall. Beeld anp

In één week maakte ik kennis met twee theaters, beide in uithoeken van Amsterdam, althans in mijn nuffige beleving.

Het eerste kunstpaleis dat ik aandeed verheft zich, evenals de Arena en de Ziggo Dome, in het pittoreske Zuidoost. Dat betekent een barre tocht, per metro of met de auto, hoewel dit laatste vervoermiddel moet worden afgeraden vanwege de onafzienbare parkeerfiles.

Eindelijk uitgestapt mag de inmiddels volledig opgefokte theaterbezoekster nog ettelijke meters afleggen alvorens de vlakte van bestemming is bereikt: het plein bij de Arena. Hoera! Als het niet regent maar wel waait, vermeien lege patatesfriteszakjes, milkshakebekers en vertrapte colablikjes zich in een wervelende rondedans, begeleid door stampende discoklanken uit de talloze cafés.

Maar in de Heineken Music Hall weet een mens weer waarvoor zij leeft en zeker bij een optreden van Charles Aznavour, volgens Matthijs van Nieuwkerk, en zo is het maar net, 'de grootste zanger die ooit heeft geleefd'. Ook de naamgever van de Hall moet van ontroering hebben liggen tollen in zijn graf. Liefst zesduizend mensen leegden hun portemonnee om een glimp op te vangen van een van Freddy's favoriete artiesten. Tenminste, dat neem ik aan: wie Frank Sinatra adoreerde, moet ook dol zijn geweest op een rasartiest als Aznavour.

Ik zat me te verbijten dat ik de verrekijker van mijn opa van moederszijde (kapitein op de koopvaardij) thuis had gelaten, want vanaf derde rij balkon was Charles wel erg klein. Maar zijn stem droeg nog even ver als vroeger. En zijn tekstbehandeling blijft ongeëvenaard. Alle chansons zijn afgeronde verhaaltjes die naadloos samenvallen met de melodie. Zoals ook de songs van Cole Porter. Maar die kon niet zingen. Wanneer een artiest zijn liedjes zowel schrijft als componeert (singer-songwriter in goed Nederlands) en daarbij ook nog een stem opzet als Aznavour, berg je dan.

Het is een wonder dat een 92-jarige nog steeds in staat is niet alleen de bovenste helft van het vrouwenlichaam in vervoering te brengen - het hoofd en het hart - maar ook de onderste regionen weet te bespelen. Niet in de laatste plaats dankzij dat lekkere Frans. Zodra mijn idool zich verstout tot Engels, zoals in zijn wereldwijde hit She, doemt helaas Maurice Chevalier op. Deze schalkse strohoed wist slechts één snaar bij mij te raken, die van opperste ergernis.

Als toegift zong de grootste zanger die ooit heeft geleefd - en daarmee hopelijk nog even doorgaat - Hier encore, dat weemoedige lied waarin zijn hele belevingswereld is samengebald: spijt over de verloren jeugd, het leven dat voorbijvliedt ...et cetera.

Het tweede theater waarin ik me voor het eerst bevond staat in een mooiere omgeving: het Amsterdamse Houthavengebied. In Theater Amsterdam trad, in het kader van het Depressiegala, een keur aan artiesten op, onder wie ettelijke ervaringsdeskundigen. Op de vraag van presentatrice Anita Witzier wie van het publiek ook ervaringsdeskundig was, werden tal van vingers opgestoken. Een golf van saamhorigheid rolde door de zaal: één grote depressieve of depressief gewezen familie.

Volgende week meer, mits niemand anders hierover al een nog leuker stukje heeft geschreven dan ik zou hebben gedaan.


Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden