Avontuurlijk eten met onbekenden

Wildvreemden zitten aan aan tafel en discussiëren met elkaar over actuele onderwerpen en de zin van het leven. Niet geheel vrijblijvend, want hier en daar zit een opdrachtje tussen de gerechten....

Het dessert is strudel van appel met caramelsaus en vanille-ijs. Terwijl de zeven disgenoten ervan genieten, moet ik beslissen welk muziekstuk het beste mijn huidige levensfase symboliseert: een mars, een ballade of een tango. Jacques Brel met zijn vlakke land, mijn Vlaanderenland en de doorrookte stem van Tom Waits die zijn liefde voor Martha bezingt, zoemen als eerste in mijn hoofd. De anderen wachten.

We dineren in de galerie Puur in Laren. Waar nu schilderijen hangen, werden ooit koekjes gebakken. Gastheer G.J. van Veggel heeft ons bij elkaar gebracht. Zeven deelnemers van wie de meesten elkaar niet kennen. De Ontmoeting noemt Van Veggel zijn diners dan ook.

Hij ziet ze als een modern avontuur, waar mensen nieuwe energie en inspiratie kunnen opdoen. Want mensen, zo is zijn ervaring, zeggen wel enorme netwerken en vele contacten te hebben, maar ècht praten met elkaar doen ze niet. Hij mist in de dagelijkse omgang een wezenlijke nieuwsgierigheid: echte interesse in mensen.

Ooit was Van Veggel zakelijk leider bij dansgezelschap Reflex van de choreografe Patricia van Roessel. Maar de subsidie werd stopgezet en daarmee ook Reflex. Hij deed er het licht uit en moest toen ook voor zichzelf iets nieuws beginnen.

Mensen bij elkaar brengen, realiseerde hij zich, was wat hij altijd al leuk had gevonden. Dus begon hij in het huis van een bevriende kok etentjes te organiseren met bekenden uit zijn eigen netwerk. Hij merkte in een behoefte te voorzien.

Spannend

Zijn gasten waren enthousiast over de nieuwe contacten die ze opdeden. Ze constateerden hoe leuk het is met onbekenden te discussiëren over actuele onderwerpen en vonden de gesprekken spannend omdat volkomen vreemden hen soms anders naar zichzelf deden kijken.

Van Veggel selecteert zijn gasten inmiddels niet meer uit zijn eigen kennissenkring. Hij schrijft bedrijven aan waarvan hij denkt dat ze geïntereseerd zouden kunnen zijn en hij krijgt nieuwe gasten via mensen die ooit bij hem aan tafel zaten. Ook zijn de gesprekken aan de fraai gedekte dinertafel niet meer zo open als voorheen.

Van zijn eerste diners heeft hij geleerd dat als hij niet enigszins stuurt al snel de grote monden weer het hoogste woord hebben en dat mensen slecht naar elkaar luisteren. Regel en uitgangspunt is dat iedereen aan het woord moet kunnen komen en gehoord wordt.

Het dilemma over het muziekstuk is de zachte dwang waarmee ik iets over mezelf moet vertellen. Ik ben een van de laatsten. Tijdens het voorgerecht van gerookte zalm met gebakken komkommer en rode peper rouquette in room heeft een vrouwelijkse disgenoot zich moeten afvragen in welke tijd ze graag geleefd zou hebben: die van de Maya's, Alexander de Grote of de Ming-dynastie.

Het leidt tot een vrolijk, maar niet geheel vrijblijvend gesprek. Terwijl zij zich peinzend afvraagt wat ze zal kiezen, zit de rest het al voor zichzelf in te vullen. De een vindt die Chinese vechtbazen maar niks. Een ander voelt zich juist aangetrokken door de schoonheid van hun vechtsport, die hijzelf beoefend blijkt te hebben. Voor haar worden het de Maya's: vanwege het mysterieuze en hun hoge beschavingsvorm.

De vragen aan de gasten zijn willekeurig verdeeld. Bij binnenkomst heeft iedereen de naam in het gastenboek moeten zetten en twee kaartjes getrokken. Eén kaartje is alleen een stukje gekleurd papier.

Die kleur bepaalt je plaats aan tafel en daarmee ook het dilemma dat Van Veggel vooraf bij dat bord heeft klaargelegd. Het andere kaartje bevat een motto. Op het mijne staat Liefde. Het had slechter gekund.

De sfeer tijdens deze avond is open. Dat is te danken aan de mooie entourage, het lekkere eten en de ontspannen ontvangst. Maar ook aan de gasten zelf. Alleen als zij iets van zichzelf durven te laten zien, kan een diner van Van Veggel slagen.

Verzieken

De gastheer is zo eerlijk te vertellen wel eens iemand aan tafel te hebben gehad die nukkig was en de boel zat te verzieken. De man was dan ook niet uit vrije wil gekomen: hij had het diner cadeau gekregen van zijn partner.

Ook van dit voorval heeft Van Veggel geleerd. Zo'n tafelgenoot zal hij in de toekomst de kans geven te vertrekken. Dat is natuurlijk wel eventjes pijnlijk, maar uiteindelijk voor iedereen beter.

De vragen die Van Veggel voorlegt, roepen verhalen op. Zo krijgen we te horen over de bijzondere geboorte van een dochter, een verhaal waarnaar je slechts met verwondering kunt luisteren. Het verhaal over een zoektocht in Afrika naar een missiepater, roept vooral vragen op. De oude mannen bleken in werkelijkheid veel wereldser en reëler te zijn dan vooraf gedacht. Waar komt zo'n vooroordeel vandaan, willen wij weten. Wat doet het me je? Is daarom wat een televisiereportage had moeten worden, mislukt?

Een vrouw vertelt over het loslaten van haar dochter die volwassen wordt. Het roept herkenning en reacties op bij andere ouders aan tafel. En het verhaal van een echtscheiding en het in je eentje kinderen moeten opvoeden, maakt de tongen los over hoe je omgaat met dingen in het leven die anders lopen dan je vooraf had gedacht.

De ontmoeting duurt uren en iedereen lijkt het naar zijn zin te hebben. Ook ik moet uiteindelijk antwoord geven op de aan mij gestelde vraag. De stemmen van Brel en Waits doen me voor de ballade kiezen. Een mars is mij te doelgericht en militairistisch, een tango schiet me niet te binnen.

Bij het weggaan moeten we nog een kaartje kiezen. Dit keer staat er bij mij te lezen: Verlangen heelt het wachten. Dat klinkt als een mooie variant op: het hebben van de zaak is het einde van het vermaak. Iemand anders trekt: genade is leven met wat gegeven is. Het is dat het al laat is, maar alleen al daarover had dit gezelschap nog urenlang kunnen praten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden