Avontuur Laub maakt te 'nette' Blankert goed

Springdance met Volume 2 van Beppie Blankert op muziek van Charles Ives en Rough door Michael LaubRemote Control Productions...

HEIN JANSSEN

Rennen tussen twee voorstellingen door van het ene theater naar het andere en net op tijd hijgend in je stoel ploffen. Ja, Utrecht heeft weer een festival waarbij de beentjes van de vloer gaan: Springdance, editie 1994. Pièce de résistance van het Nederlandse aanbod is het tweede deel van Beppie Blankerts zoektocht naar de ziel van de componist Charles Ives. Twee jaar geleden maakte ze het tweeluik Ives, dat ging over de componist als mens tussen zijn familie en vrienden. Bij haar eigen Dansers Studio heeft ze nu het vervolg daarop gemaakt onder de veelzeggende titel Volume 2.

Opnieuw een tweeluik, Blankert houdt kennelijk van overzicht. Voor de pauze wordt het thema 'Ives en zijn muziek' behandeld, na de pauze 'Ives en zijn musici'. Volume 2 is voor een studio een behoorlijk grootschalig project met tien dansers, een echt kamerorkest (Combustion Chamber) en allerlei cultuurbonzen op de première. Blankert pakt uit. Jammer alleen dat John Taylor, die Ives danst, het publiek meteen bij aanvang al een advies geeft: 'Please, look at the music'.

Hij bedoelt daar ongetwijfeld mee dat de dansers de ontregelende muziek doorzetten in beweging, maar daarvoor is het allemaal veel te netjes: vijf roomwit gejurkte meisjes en vier zwart gehemde jongens die in het eerste deel gescheiden van elkaar hun weinig opwindende pasjes uitvoeren. De jongens veelal plat op de grond, de meisjes met hun handen fladderend op barkrukken. Het orkest tettert inmiddels dat het een aard heeft. Het is muziek die herinnert aan de fanfare na een iets te lange stop in het dorpscafé, maar soms ook met de weemoed van een zomeravond die zwoel begint maar zijn belofte niet waarmaakt.

Het deel na de pauze over Ives en zijn muzikanten is opwindender omdat de dansers dan over de turnmat gaan zwerven en in wisselende combinaties een paar interessante sprongen en poses laten zien. In dit deel wordt enigszins duidelijk wat Blankert voor ogen had: we zien John Taylor als de componist heen en weer geslingerd tussen de dansers die hier zijn muzikanten zijn. Zo ongeveer moet een componist met zijn noten knokken. In het fraaie slotbeeld stuurt Taylor een deel van het orkest naar huis, loopt naar het goede smaak-decor van Marc Warning en staart daar naar de tekening van een jongetje dat een wolkje uitblaast. Dat wolkje is later muziek geworden.

Volume 2 is een dansproduktie waarin tussen het luisteren door een beetje naar dans gekeken kan worden. En wat je dan ziet, is voor een moderne dansgroep nogal ouderwets, eerlijk gezegd.

Dat geldt niet voor Rough van Michael Laub en zijn groep, die Utrecht op z'n kop heeft gezet met een even verrassende als zeer bij deze tijd passende voorstelling. Geen dans overigens, maar gewoon theater met alles erop en eraan. Een co-produktie van Theater am Turm Frankfurt en Kaaitheater Brussel, gemaakt door de Belg Laub die al jaren in Zweden werkt. Kortom Europa raast door het moderne theater.

Twee stoere macho's, de een met tatoeages, de ander met een gevaarlijke kale kop en vier opmerkelijk mooie en eigenzinnige vrouwen tarten in Rough de nodige theaterwetten. Het is een collage van tekst, beeld, geluid en beweging die bij elkaar wordt gehouden door deze performers zelf die stuk voor stuk stevig en hartstochtelijk op toneel staan.

Met enige fantasie zou je kunnen bedenken dat Rough gaat over de oorlog tussen de seksen en over de zin van het theater zelf. Er worden nogal wat grimmige dialoogjes gevoerd tussen mannen en vrouwen in korte scènes die net als ze op gang zijn gekomen onderbroken worden door een pistoolschot, een geil dansje of een poëtische ontboezeming. Dat maakt Rough tot een krankzinnige droom met de solo van de op Cleopatra gelijkende Charlotte Engelkens over haar musical-ambities als hoogtepunt.

Michael Laub gaat komend seizoen als gastchoreograaf bij Raz in Tilburg werken en neemt dan twee van zijn performers mee, die tattooboy en die Egyptische prinses. Raz mag blij zijn.

Hein Janssen

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden