Avondvierdaagse

Vanavond alweer de laatste keer dat we door het natte bos mogen. De avondvierdaagse. Zeker teken dat de schooldagen ten einde lopen en de grote vakantie niet ver meer is: die laatste middag dat de school uitgaat, de stilte die een half uur later over het plein hangt....

Zo anders dan andere stiltes.

En alle andere middagen van het jaar.

Die laatste middag: op het lege plein ligt een eenzame schoen, het deksel van een broodtrommel. De zon schijnt, de sfeer is stoffig.

De avondvierdaagse is een bonte parade regenpakken, paraplu's en natte kinderen, waarvan velen met een halve citroen of sinaasappel samen met drie pepermuntjes in een zakdoek gevouwen. Daaraan likken ze.

Er wordt gepraat, ruzie gemaakt, tikkertje gespeeld, geïntrigeerd, gehuild en haastig een boterham gegeten. Natuurlijk is er ook een kleuter zoek. De bijbehorende moeder holt hysterisch heen en weer. Af en toe komt een landend vliegtuig over. De stemming is opperbest. Kinderen hebben er zin in, ouders klagen massaal. Het weer werkt tegen, what else is new? Het schept een band.

De eerste groepen vertrekken, luidkeels zingend. Korte tijd later is het stil. De uitbaters van de snackbar die als startpunt dient, ruimen hun terras op. De ouders die niet meelopen, vertrekken met hun auto's, sommigen op de fiets. Een enkeling gaat in de auto een boek lezen, de puzzel maken in de krant. In die stilte die langzaam tussen de bomen zakt, klinkt het gekwetter van vogels - gek dat die niet alleen vliegen, maar ook zingen in de regen.

Of is het geen regen?

Nee, de regen is ongemerkt overgegaan in het nadruppelen van de bomen - beter woord is er niet voor. Met iedere zucht wind dwarrelen de druppels door de lucht, tot boven de bladeren droog zijn en de bomen weer kunnen ruisen en ritselen.

De zon breekt door.

Een paar warme stralen, je kunt ze hier en daar zien vallen: op het natte, grote, platgetreden veld, op de Ola-vlaggen van de snackbar, op het dak van een zwarte Saab waarin een jonge vader met NRC Handelsblad op het stuur in slaap is gesukkeld, op de dieprode bloemen van een rododendron, bijna uitgebloeid.

In de verte klinkt gezang, 'een potje met vet, al op de tafel gezet'. Zo ver als het in feite is, zo dichtbij is het ook, omdat het je eigen kinderen zijn die zingen, of kinderen die bij de jouwe horen, kinderen opgenomen in een en dezelfde actie, de avondvierdaagse.

Er arriveren mannen van de organisatie; met tafels die worden uitgeklapt, lijsten en formulieren. Ze doen een bakkie bij de snackbar. Sommigen stralen uit dat het hun veertigste of zelfs al vijftigste avondvierdaagse is. Een alpinopet ontbreekt niet.

Een partij wolken glijdt voor de zon, en even lijkt het weer te gaan regenen. Een Boeing 747 van de KLM komt wiebelend over. Achter sommige raampjes zijn de gezichten van nieuwsgierige reizigers te zien. Ze kijken naar buiten, naar beneden, naar Nederland dat misschien hun land is, of waar ze nu voor het eerst aankomen. Het begint weer te regenen, de bestuurder van de Saab wordt met een schok wakker. De eerste ouders en opa's en oma's arriveren om de kinderen binnen te halen. Ze hebben bloemen bij zich.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden