Avond Paul de Leeuw voer voor psychologen

The Best of Paul de Leeuw, orkest onder leiding van Cor Bakker, Nieuwe de la Mar Theater Amsterdam, tot en met 25 maart, beh....

Natuurlijk opent Paul de Leeuw uitdagend met 'Wie bekt hem eens af, wie schreeuwt er eens terug naar De Leeuw?' Maar de hele avond is er niemand die dat durft of kan. De Leeuw heerst als een soeverein vorst op het podium. Hij staat daar zichtbaar zielsgelukkig. Hij zingt, hij ziekt, hij snauwt, hij verkoopt wat gorigheid en steekt de zaal als een muzikale beroepsdemagoog moeiteloos in zijn zak.

Vorig jaar vulde Paul de Leeuw een aantal maandagavondgaten in het Circustheater tussen het Phantom-decor. Binnen een paar uur waren er tienduizenden kaarten verkocht. Ook voor de drie weken Amsterdam is het vechten om een kaartje.

Een van de grootste verdiensten van De Leeuw is dat hij mensen het theater in weet te sleuren die daar normaal gesproken nooit komen. Dat deed hij in het begin van zijn carrière toen hij naams- en gezichtsbekendheid had gekregen door het tv-programma Sterrenslag, en dat is nu weer het geval als gevolg van zijn (één seizoen te laat gestopte) Schreeuw van De Leeuw. Wie je anders alleen aantreft in voetbalstadions, languit voor de tv met een bak chips of bij popconcerten, tast stevig in de buidel voor een feestje met De Leeuw in het theater. Bij een echt cabaretprogramma kan die aanwezigheid hinderlijk zijn, bij een avondje muzikaal lol trappen verhoogt het de carnavalssfeer. Alle cd's zijn keurig van buiten geleerd. De stevige nummers worden massaal meegeblèrd en de ballads lieflijk meegefluisterd.

The Best of Paul de Leeuw bestaat uit liedjes, afgewisseld met improvisatie-conférences met een hoog pijp-, bef- en vingergehalte. Liedjes die over de grens van het slijmerige gaan, zoals de Italiaanse neo-romantiek met laffe tandpastasmaak, die vooral zijn laatste cd ParaCDmol zo moeilijk te verteren maakten, krijgen live een ironische behandeling waardoor ze opeens weer aangenaam worden.

Niet alleen wat aardige tekstwijzigingen, maar ook de amusante pesterijen tegen de underdog Cor Bakker, die alle onverwachte bevliegingen van De Leeuw met zijn knappe pianospel bij elkaar houdt, halen de vaak overspannen ernst van ParaCDmol plezierig onderuit.

Na de pauze zingt een van de meest geestige zaaldresseurs van dit moment een paar verzoekduetten met mensen uit het publiek. Die nemen het voor lief dat ze in ruil voor enkele minuten in de schijnwerpers naast het fenomeen levend gevild worden.

Een avondje De Leeuw is voer voor psychologen.

Patrick van de Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.