Authentieke Thaise beleving

Aan de binnenkant van de Lonely Planet, editie Thailand, staat dat het alweer de veertiende druk is van deze reisgids. Blijkbaar is de planet toch niet zo lonely wanneer je over de wereld trekt met het bekende boekje vol 'onontdekte' bestemmingen. Een jaar of zes geleden was de Lonely Planet nog mijn bijbel. Ik moest en zou naar Zuid-Amerika, om het echte leven te ervaren. Logisch.


Elke twintiger die op zoek is naar zichzelf gaat naar Afrika, Azië of Zuid-Amerika. Daarom heten de landen in die delen van de wereld ook ontwikkelingslanden. Maar ik ontdekte gaandeweg dat de reizigersstroom van westerlingen waar ik toebehoorde, in wezen een eindeloze mierencolonne was van jongelingen die allemaal dezelfde routes doorliepen. Niks mis mee natuurlijk, maar sindsdien maak ik me geen illusies meer over Eenzame Planeten.


Dat ik overzee een toerist ben, of ik nu wil of niet, dat weet ik dus allang wanneer ik, zes jaar later samen met mijn vriendin land op Bangkok Airport. Niet veel later komen we aan bij het eenvoudige maar prima backpackershotel dat we voor de eerste nachten hebben geboekt. De goedlachse receptioniste verwelkomt ons hartelijk. We zijn net op tijd voor het welkomstpraatje van de manager, een Deense man van een jaar of 35 met de naam Søren. Boffen wij even.


In een andere ruimte begint Søren voor ons en wat andere reizigers enthousiast aan zijn powerpointpresentatie. Eerst krijgen we wat standaardweetjes over de stad, maar al snel komt Søren aan bij iets wat veel weg heeft van een streng protocol voor omgang met de lokale bevolking. Hij vertelt dat het absoluut niet de bedoeling is dat Thaise mensen je zomaar aanspreken op straat. Mijn vriendin en ik kijken elkaar verbaasd aan. Onderweg naar dit hotel zijn we door zeker drie mensen geholpen en geen van hen heeft ons geprobeerd iets te verkopen en voor zover ik weet heb ik al mijn ledematen nog.


'Maar wij kwamen een vrouw tegen die ons heel vriendelijk de weg wees', zegt mijn vriendin.


Søren schudt nu met zijn hoofd. 'Dat deed ze niet zomaar. Ze probeerde je absoluut wat aan te smeren. Ze noemde een hotel, neem ik aan?', vraagt hij lacherig.


'Dat klopt', zegt mijn vriendin.


'Nou, zie je wel. Vast een hotel van een neef van haar of een buurman die...'


'Dit hotel', onderbreekt mijn vriendin Søren. 'Ze noemde dit hotel, omdat we haar vroegen hoe we hier moesten komen.'


'Oh.'


Mijn vriendin kijkt Søren nu eigenwijs aan. Hij lijkt even uit het veld geslagen, maar perst er dan een beleefde glimlach uit.


'Het spijt me het te moeten zeggen, maar ik woon hier nu drie jaar en als mensen je op straat aanspreken, dan willen ze iets van je. Dat is bijna altijd zo. Goed, waar waren we. Ah ja, de excursies.'


Dat Søren deze presentatie al vaker heeft gegeven, is vooral goed te zien aan het gezicht van zijn blonde assistente. Zij kijkt naar Søren alsof hij in werkelijkheid vertelt over de massagraven in Cambodja. Søren vertelt over de fietstochten, de trekkings, de tours langs de eilanden en de duikcursussen.


'En heel bijzonder: een kookcursus in Chinatown. Leuk als je naar Chinatown wilt, want als je daar 's avonds in je eentje naar toe gaat, nou, dan weet je het wel.'


Søren benadrukt dat bij al deze excursies van het grootste belang is dat het hotel alles voor je regelt.


'Je hoeft zelf dus helemaal niks meer te doen! Uiteraard krijg je wel de authentieke Thaise beleving.'


Een dikke kale man van een jaar of 50, steekt zijn vinger beleefd op.


'Als ik naar een leuke straat wil, die typisch is voor Bangkok, waar moet ik dan heen?', vraagt hij met een Duits accent.


'Naar Khao San road', zegt Søren.


Khao San Road is de bekendste backpackersstraat van Bangkok. De enige authentieke Thaise ervaring die de man daar zal op doen is het hebben van geslachtsgemeenschap met een vrouw uit Bangkok die bij nader inzien een man uit Chiang Mai blijkt te zijn. Maar met een beetje geluk hoeft de dikke, kale Duitser die ervaring niet zelf te ondergaan. Sören zal het waarschijnlijk voor hem doen.


Zijn motto lijkt: 'Don't do anything. Experience nothing, don't even enjoy, we will do it for you!'


Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan en houden onze lach in. Dan toch veel liever zelf langs al die bekende plekken uit de veertiende druk van onze Lonely Planet. Mijn motto: Ik maak me geen illusies, maar verbeeld me wel van alles.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden