Filmrecensie Au bout des doigts

Au bout des doigts schetst de muzikale coming out van een ruwe jongen uit een buitenwijk van Parijs ★★★☆☆

Au bout des doigts Beeld .

‘Bespeel me’, staat er op de piano in de stationshal. Zo’n uitnodiging heeft de 20-jarige Mathieu Malinski (Jules Benchetrit) in het Franse drama Au bout des doigts niet nodig. Piano’s zijn voor hem als bloemen voor een bij. Hij móét ernaartoe, hij móét spelen. En spelen, zo hoort de toevallig voorbijlopende conservatoriumdirecteur Pierre Geithner (Lambert Wilson), kan de jongen als geen ander. Een prelude van Bach parelt volkomen vanzelfsprekend uit Mathieu’s vingers.

Als Au bout des doigts (‘Binnen handbereik’) ergens in slaagt, dan is het in het voelbaar maken van Mathieu’s pianopassie. De eerbied waarmee hij in close-up de klep opendoet. De fetisjering van de Steinway-vleugel, massief en dof glanzend op Mathieu wachtend in de concertzaal. En de muziek zelf, natuurlijk, die van schrijver-regisseur Ludovic Bernard precies genoeg ruimte krijgt om niet alleen te klinken maar ook te landen.

Benchetrit, een piano-leek die als voorbereiding drie maanden intensief les volgde, is overtuigend in de hoofdrol. Als Mathieu mijmert hij geloofwaardig weg op zijn pianospel, en vindt hij bovendien de juiste ongedurigheid en ingehouden woede die het personage óók vereisen.

Want een gewone student is Mathieu niet. Opgegroeid in een gure buitenwijk van Parijs, al vroeg verstoken van pianolessen en steeds op pad met zijn criminele vrienden, verdoezelt en verwaarloost Mathieu zijn muzikale begaafdheid. Nadat hij bij een inbraak is opgepakt, herinnert hij zich de muziekbobo die hem in de stationshal diens kaartje gaf. En zo belandt Mathieu met een taakstraf in Geithner’s conservatorium - zij het dat hij niet moet dweilen maar pianospelen, met een gewichtig concours aan de horizon.

Geithner, die dreigt te worden ontslagen vanwege zijn falende beleid en in Mathieu een kans op eerherstel ziet, koppelt de jongen aan een strenge maar gedreven docente (mooie rol van Kristin Scott Thomas). Over sociale mobiliteit gaat het dan, over klassenverschillen en over de manier waarop muziektalenten als prestigeobjecten worden ingezet - zonder dat Bernard echt een punt maakt. Wanneer Mathieu eindelijk echt optreedt, draagt hij een hoodie onder zijn colbert: alle lagen van zijn karakter mogen er zijn, wil de film maar zeggen.

Bernard verwerkt in het scenario ook wat romantiek en een surrogaat-vader-en-zoonrelatie, terwijl een nogal lompe flashback verklaart waarom Mathieu aanvankelijk zo’n aversie tegen Geithner’s plannen heeft. Maar al werkt lang niet alles in Au boit des doigts, het blijft een sympathiek relaas dat je soepel deelgenoot weet te maken van Mathieus muzikale coming out.

Au bout des doigts

★★★☆☆

Drama

Regie Ludovic Bernard

Met Jules Benchetrit, Lambert Wilson, Kristin Scott Thomas, Karidja Touré, Elsa Lepoivre, Vanessa David.

105 min., in 27 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden