Athene plotsklaps ver weg voor hockeyploeg EK hockey

Na de vierde plaats bij de EK, de slechtste prestatie ooit geleverd, moet de Nederlandse hockeyploeg zich onderwerpen aan een loodzwaar programma dat moet leiden tot kwalificatie voor de Spelen van Athene....

Bondscoach Joost Bellaart en voorzitter van de hockeybond André Bolhuis stelden zich niettemin gerust in de wetenschap dat slechts drie weken geleden de prestigieuze Champions Trophy werd gewonnen en dat de huidige selectie Nederlandse spelers dus wel degelijk in staat moet worden geacht met de top van de wereld mee te doen. 'Ik kan me niet voorstellen dat we plotseling zo slecht zijn geworden', zei Bellaart.

Hij zei zich de dramatische vertoning vooral zelf aan te rekenen, omdat hij, gesteund door een omvangrijke begeleidingsgroep, vooraf de mening was toegedaan dat op twee toptoernooien in korte tijd zou kunnen worden gepiekt. Dat bleek een misvatting. 'De Schwung was er helemaal uit', zo moest aanvoerder Delmee teleurgesteld constateren.

Die flair was er, zeker als het de aanvoerder betrof, ook in Amstelveen niet altijd geweest. Het was vooral aan de gunstige thuisomstandigheden te danken dat de titel daar werd gewonnen. Argentinië zat bovendien net uit te blazen van een zware maar gewonnen kwalificatietrip, Duitsland bereidde het A-team daar juist, en naar achteraf is gebleken met succes, op voor.

Steeds matter en tammer sleepte Nederland zich vervolgens door het toernooi. In eerste instantie werden motivatieproblemen aangevoerd voor de aarzelende presverloor

taties tegen de kleinere en zwakkere Europese landen, maar toen het in de toch nog eenvoudig bereikte halve finales alleen nog om de beste vier van Europa ging, verslikte de ploeg zich opnieuw.

Bellaart verschuilde zich na de faliekante mislukking – de ploeg

in de strijd om het brons na een 1-1 gelijke stand op strafballen van Engeland – niet alleen achter de voorbereiding, maar tevens achter de vele kansen die de ploeg had gecreëerd. 'Als die er niet in gaan, sta je als team machteloos', beweerde hij.

Het was niet alleen het gebrek aan scoringsdrift dat de ploeg parten speelde. Bellaart ging daarbij te gemakkelijk voorbij aan de negen tegentreffers die Nederland al in de poulewedstrijden moest incasseren, eveneens een record in de EK-geschiedenis. Doelman Vogels, opvolger van de immer zeer geprezen en ervaren Ronald Jansen, gaf toe niet zijn beste toernooi te hebben gespeeld.

'Maar dat is altijd lastig op een EK. Je krijgt maar twee of drie kansen per wedstrijd en dan moet je er wel direct staan.' De enkele kans van de tegenstander ten spijt, tegenover de door Bellaart genoemde vele open kansen van Nederland, wisten de tegenstanders die wel te benutten.

Slordigheden in de opbouw van achteruit, maar zeker ook het gebrek aan finesse in de afronding lagen daaraan ten grondslag. Routiniers Delmee, De Nooijer en Jazet waren de aangewezen personen om de zwalkende ploeg bij de hand te nemen maar ook zij wisten zich niet aan de malaise te onttrekken. Delmee mag zelf vinden dat hij centraal op het middenveld het best tot zijn recht komt, getuige zijn behoudende spel doet de bondscoach er beter aan hem naar zijn oude stek achterin te verhuizen.

Op het middenveld moet gangmaker De Nooijer iemand naast zich krijgen die hem op volle snelheid vooruit kan sturen, maar die persoon heeft zich na het vertrek van Stephan Veen nog altijd niet aangediend. De combinaties met de nog jonge en onervaren Floris Evers geven hoop voor een fleuriger toekomst, maar vooralsnog verzuchtte De Nooijer dat hij zelf ook de wanhoop nabij was. In het hele toernooi maakte hij slechts één doelpunt.

De meest dramatische prestatie van de ploeg ten spijt – Nederland miste maar één keer eerder de finale en werd toen derde – meldde Bellaart dat hij 'trots' was op het elftal en zei de voorzitter laconiek dat hij helemaal niet zo ontevreden was over het resultaat. Gebroederlijk, de arm van Bolhuis om de schouder van Bellaart, verlieten ze het pand. Bolhuis: 'We gaan niet op basis hiervan ingewikkeld lopen doen. Om het ultieme doel te halen moet je leren wat verliezen is.'

Het beoogde doel van de voorzitter is een derde olympische titel op rij, maar daarvoor zal de ploeg toch eerst volgend jaar in Madrid nog de kwalificatie moeten veiligstellen. Hoewel zeven van de twaalf deelnemende ploegen zich plaatsen voor Athene is dat met de huidige vormcrisis van Nederland en tegenstanders als Pakistan, India, Spanje, Engeland en Polen geen eenvoudige opgave.

Mijntje Donners, aanvoerster van het Nederlands vrouwenteam, haalde opgelucht adem dat zij daar als Europees kampioen in elk geval van gevrijwaard zou zijn. 'Het is het zwaarste toernooi dat ik ooit heb moeten spelen. Iedereen speelt voor zijn laatste kans. Er zijn altijd landen die daar onverwacht sneuvelen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.