Astrid Holleeder als belangrijkste getuige aan het woord: 'Hij weet dat het voor hem gewoon klaar is'

Halverwege het verhoor van Astrid Holleeder ontploft figuurlijk een bommetje in de rechtszaal. 'Ik heb geheime opnames teruggevonden', zegt de vrouw die tegen haar broer Willem Holleeder getuigt. 'Daarop zegt Willem dat hij bang is dat Dino S. (tot levenslang veroordeeld in het liquidatieproces Passage, red.) over hem gaat verklaren.

Belangstellenden in de rij bekijken de aankomst van geblindeerde auto's bij de rechtbank in Amsterdam Osdorp voor de voortzetting van de strafzaak Holleeder. Zus Astrid Holleeder moest getuigen tegen haar broer. Foto anp

De rechter: waarom wordt u nu emotioneel?

Astrid Holleeder, huilend: 'Omdat hij nu weet dat het voor hem gewoon klaar is.'

Tot dusver kende het proces-Holleeder geen hard bewijs, maar slechts mondelinge verklaringen van derden tegen hoofdverdachte Willem, die terechtstaat voor vijf liquidaties, een poging daartoe en doodslag. Maar nu suggereert zijn zus Astrid dat ze een bandopname heeft waarop hij zichzelf belast. En dat dit hem voorgoed zal opsluiten.

'We moeten afwachten waar ze mee komt', zegt Willem Holleeders advocaat Sander Janssen, die boos is over de vijftien nieuwe heimelijk opgenomen gesprekken, waarover de verdediging nog niet beschikt. 'Willem heeft altijd gezegd: er worden banden achtergehouden, maar daar kan niks belastends op staan. Dus we wachten af waar ze mee komt.'

Tijdens de tiende zittingsdag, maandag, geeft Astrid Holleeder blijk van het schuldgevoel over die heimelijke gespreksopnamen, die de aanklacht zouden ondersteunen dat Willem Holleeder een reeks personen liet liquideren.

De rechter: 'Wat was de reden om tegen uw broer te gaan verklaren?'

Astrid: 'Dat waren tal van redenen. Hij bedreigde mijn zusje, neefje en nichtje. Na de Heinekenontvoering denk je: okee, nou moeten we met z'n allen weer verder. Toen kwam die veroordeling voor die afpersing van Endstra en anderen en denk je: nu valt het kwartje wel. Dan komt-ie weer vrij en begint het weer opnieuw. Het zit in hem, hij leert niet van z'n straffen. Het houdt niet op. Als boefje zou hij bij mij nog steeds welkom zijn. Maar bij levensdelicten ligt voor mij de grens.'

De rechter: 'Waarom besloot u gesprekken met uw broer op te nemen?

Astrid: 'Anders is het zijn woord tegen het mijne. Dat is nogal wat hè? Opgenomen worden door je eigen zusje. Je eigen familie - de ultieme vorm van verraad. Ik had liever dat iemand anders dat had gedaan. Ik kan er niet mee leven, het is heel moeilijk. Als ik een gebakje eet, denk ik: dit kan hij nooit meer. Ik heb mijn hele leven niet anders gedaan dan van mensen houden die ik niet leuk vind. Ik had geen leuke vader. Ik begrijp hem heel goed. Ik heb geen wraakgevoelens, geen rancune. Hij is ziek, hij kon niet anders, hij is zo. Het enige wat helpt, zijn vier muren. Als je een hele lieve hond hebt die kinderen bijt, zul je die kinderen moeten beschermen.'

Opnieuw ontstaat discussie over de vraag of de zussen Holleeder getuigen uit morele overtuiging, zoals zij zeggen, of uit financieel gewin, zoals Willems verdediging insinueert. Willems advocaat Sander Janssen stelt dat de zussen liegen over het Heinekenlosgeld dat Sonja Holleeder erfde na de liquidatie van haar partner Cor van Hout, die in 1983 Willems handlanger was tijdens de Heineken-ontvoering.

De rechter: 'Uw broer zegt dat u de erfenis van Cor van Hout wilde veiligstellen.'

Astrid: 'Onzin. Dat geld is niet van Sonja, niet van Cor, niet van Wim, niet van Robbie, het is van meneer Heineken. Daar hoort het thuis. De enige reden dat wij er eerder over logen, is dat Wim zijn panden op de Wallen wilde veiligstellen. Er waren uitvoerige besprekingen met de beheerder, Marcel Katee, dat onze verklaring niet ten koste van de vergunningen mocht gaan. Daarom moest het buiten het strafrecht blijven.'

De rechter: 'Heeft Sonja u betrokken bij haar financiële beslissingen?'

Astrid Holleeder: 'Nee. Mijn zus denkt niet vooruit. Het verbaasde mij al dat ze überhaupt een testament had laten maken.'En: 'Ik begrijp het verwijt van financieel gewin niet. Ik wist precies wat ik allemaal moest opgeven door tegen mijn broer te gaan verklaren. Ik ben een beschermde getuige. Mijn eigen dochter weet niet waar ik woon. Ik ga nooit meer met een vriendin uit eten. Ik had een leuk leven, vrienden, leuke collega's. Ik kan niet meer normaal kerst of Oud en Nieuw vieren, niet normaal boodschappen doen. Hij zit tussen vier muren, maar ik ook. En ik heb ook nog de angst dat er iets met de kinderen kan gebeuren. Die angst heeft hij niet. Tenzij hij namen gaat noemen. Maar dat doet hij niet.'

Willem Holleeder: 'Welke namen dan? Welke namen dan?'

De rechter: 'Meneer Holleeder!'

Astrid: 'Ik leef in de bovenwereld. Ik hoef geen vriendinnetje om mijn gas en licht te betalen of op wiens naam mijn huis staat. Ik heb geen behoefte aan grote auto's en dure klokjes die je niet naar de juwelier kunt brengen voor een nieuw batterijtje omdat ze niet legaal zijn verkregen. Dan is de waarde nul. Ik had een advocatenpraktijk opgebouwd. Ik steunde mensen, werkte gewoon voor mijn geld. Wim had een zielig onderwereldbestaantje. Hij werd aangehouden met drieduizend euro op zak die hij moest inleveren wegens witwassen. Lekker leven heb je dan.'

De rechter: 'Heeft u enig idee wat uw broer uiteindelijk wilde?'

Astrid: 'Machtsherstel. Als dat betekent dat er poppetjes van het bord af moeten....'

De rechter: 'Maar wat is het doel van die machtspositie?'

Astrid: Dat kan alleen mijn broer beantwoorden. Als je al 40 miljoen hebt, waarom wil je dan 100 miljoen? Als je honger hebt naar macht, is die niet te stillen. Dan ben je holle bolle Gijs.'


Wie is wie in het proces-Holleeder?

In het proces-Holleeder staat veel op het spel: als hij wordt veroordeeld, dreigt voor hem levenslang. Lees hier meer over de verdachte zelf, de aanklagers, advocaten en rechters in zijn proces en de mensen die hij zou hebben laten vermoorden.