Column

Asschers petitie dempt het geschreeuw niet

Boven een paginagrote advertentie in de Volkskrant stond vrijdag: 'Een oproep aan ons allemaal'. De formulering was een beetje merkwaardig, vooral door dat 'ons'. Het was dus eigenlijk een oproep aan onszelf; je kunt je afvragen of het doen van een oproep aan jezelf wel zo zinvol is. Maar afgezien daarvan was de boodschap duidelijk: we moeten 'onze stemmen laten horen', voor het te laat is.

'Aan het eind van de oproep aan onszelf riepen wij onszelf op het verschil te maken, en onze instemming te twitteren met de hashtag #WijZijnNL.'

De naam van de partij stond er niet bij, maar de advertentie was betaald door de PvdA en Lodewijk Asscher was een van de ondertekenaars. Het was na de betaalde krantenoproepen van Pechtold en Rutte de eerste partijboodschap in dichtvorm. Hij bestond uit dertig grotendeels onder elkaar geplaatste staccato zinnetjes. Ruttes gewoonte om ten behoeve van matige lezers over te gaan op zinnetjes van één woord ('Normaal. Doen.') was niet overgenomen, maar het scheelde weinig. Het was kleutertaal of, wat positiever, op Jan Hanlo geïnspireerde poëzie:

Oote oote oote/ Boe/ Oote oote/ Oote oote oote boe/ Oe oe/ Oe oe oote oote oote

Maar dan, om niet helemáál in debiele eenvoud te verzanden, met punten.

Asscher had de tekstschrijver te verstaan gegeven dat het niet de bedoeling was gebruik te maken van bijvoeglijke bijzinnen en andere ingewikkelde constructies zoals die door de elite worden gehanteerd, maar na maximaal negen woorden een punt te zetten en vooral niet te gaan zitten klootviolen met komma's.

Zo was de toch niet heel erg gecompliceerde zin 'We kennen allemaal de neiging om in een wereld vol conflict, in een land vol oplopende spanningen, de gordijnen te sluiten, de tv uit te zetten en ons terug te trekken in het vertrouwde', opgedeeld in maar liefst zes zinnetjes: We kennen allemaal de neiging. In een wereld vol conflict. In een land vol oplopende spanningen. Etc.

Misschien moest het zo, omdat anders de pagina niet was volgekomen of ons onderwijs zo is achteruitgegaan. Maar je voelt je als hoogopgeleide Volkskrant-lezer toch een beetje gepiepeld. Marc Peeperkorn begon zijn openingsverhaal over Griekenland gisteren niet zo: 'Ze waren. Even van de radar verdwenen. De spoedvergaderingen. Over Griekenland. Maar vandaag. Is het toch weer raak.' Hij had er één lopende zin van gemaakt, in de veronderstelling de lezer daarmee niet te overvragen.

'Wees geen commentator', luidde een van de zinnetjes; een jammerlijke diskwalificatie van alle columnisten, opinieleiders en andere wijsneuzen van Nederland, ook degenen die de inhoud van de oproep aan onszelf onderschrijven. Onder wie ikzelf: de parasieten van de ontevredenheid verdienen een weerwoord.

Aan het eind van de oproep aan onszelf riepen wij onszelf op het verschil te maken, ons aan te sluiten en te tekenen op wijzijnnederland.nu of onze instemming te twitteren met de hashtag #WijZijnNL. Op de PvdA stemmen mocht vast ook, al beweerde Asscher in een reactie dat dat niet de achterliggende gedachte was.

Ik vroeg me af of ik, door de oproep te ondertekenen, mezelf losmaakte 'uit de traditie van Brexit en Trump', 'pal zou staan voor de beschaving', niet 'pas op zou staan als het te laat is' en 'zelf het verschil zou maken'. Ik zag het verband niet en ik vermoed dat je met dit soort petities het geschreeuw niet dempt.

In plaats van 'Sluit je aan! Teken ook!' had er natuurlijk moeten staan: 'Ga stemmen (liefst op ons)!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.