Asielzoeker raakt kostbare tijd kwijt

Door mijn werk kom ik regelmatig in contact met bewoners van een asielzoekerscentrum. Ieder gezin, ieder individu verblijft daar om eigen redenen van asielaanvrage....

Er moet dan een procedure gevolgd worden. Een procedure die tijd in beslag neemt. Wachten, hopen, teleurgesteld worden, nieuwe hoop, beroep aantekenen. En intussen de buren, met wie ze intussen als lotgenoten bevriend zijn geraakt, opgepakt zien worden, omdat hún thuisland veilig is verklaard.

Jarenlang kan dat duren, dat is geen uitzondering. Hun kostbare tijd verstrijkt. Een tijd waarin hun kinderen opgroeien en contacten leggen in de Nederlandse cultuur. Ze gaan naar school en spelen op straat. Hun aanpassingsvermogen is enorm, hun groeikracht drijft hen.

Vaak stimuleren de kinderen de ouders dat ook te doen, want zij hebben het nodig dat hun vader en/of moeder met hen meedoet. Veel kinderen spreken al zeer goed Nederlands.

Ik ken een jongen van tien jaar die al niet meer weet hoe zijn thuis in G. eruit zag!

Kortom een belangrijk deel van hun leven speelt zich in deze jaren hier in Nederland af. En hoe langer de procedure loopt hoe onrechtvaardiger het wordt hen alsnog terug te sturen.

Allerlei psychische en fysieke klachten, die versterkt worden door het met velen in kleine behuizing en met weinig om handen te leven, kunnen niet verholpen of behandeld worden, omdat de kernoorzaak niet opgelost wordt: tijdelijk(!) leven daar waar het niet hun thuis zal zijn en niet weten waar dan wel.

Het oude al kwijt en het nieuwe nog niet kennen. Freek de Jonge zei in een van zijn shows: 'Op reis. . . zonder op weg te zijn naar huis'

Al te gemakkelijk wordt dit probleem schouderophalend als onoplosbaar terzijde gelegd!

Eenmaal binnengelaten in ons land kan iemand om humanitaire redenen niet langer dan een aantal weken in onzekerheid over een verblijfsvergunning blijven. Je kunt niet van een mens verlangen dat hij zijn leven stilzet, het gaat voorbij en wat hij meemaakt gaat nooit meer weg. . .

Het vele benodigde geld en de menskracht hiervoor moeten wij opbrengen. Het is onrechtvaardig hier in Nederland te weinig geld te besteden aan het verwerken van de toestroom van asielzoekenden. Het is het ontkennen van het verstrijken van de tijd, die wij blijkbaar goedkoop achten, anders sprongen wij er zuiniger mee om!

BOXMEER Jos van der Laan

Laatste uren

Ik zou willen dat jullie je voortaan wat netter uitdrukken. In 'Iranier stopt met hongeren na nederlaag' (de Volkskrant, 16 augustus) staat 'Amiry zal in eerste instantie naar het Westeinde-ziekenhuis in Den Haag worden gebracht. Daarna wordt bekeken of er een 'thuis' voor hem kan worden gevonden waar hij zijn laatste uren kan slijten.'

Foei, zeg! Waar hij zijn laatste uren kan slijten. Dat zeg je ook niet tegen, bijvoorbeeld, je stervende vader.

ZAANDAM Walter Chan

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden