Armstrong en Ullrich naar één allesbeslissend duel

Het is heel goed mogelijk dat Lance Armstrong en Jan Ullrich elkaar vanmiddag in Luz-Ardiden sportief de hand schudden, zoals in 2001 tijdens de veertiende Touretappe in datzelfde Pyreneeën-skidorp gebeurde....

Van onze verslaggever Marcel van Lieshout

Alsof ze er op uit zijn de befaamde Tourontknoping van 1989 (het tijdritduel Greg Lemond versus Laurent Fignon) over te doen, zo sturen Armstrong en Ullrich aan op een allesbeslissend duel in de race tegen de klok van komende zaterdag. Een enerverend Pyreneeën-weekeinde resulteerde erin dat het tweetal na ruim 61 uur fietsen door slechts vijftien seconden wordt gescheiden.

Uit de bespiegelingen van Armstrong kan worden opgemaakt dat hij in ieder geval op zo'n één tegen één duel vlast, in de overtuiging dat de vernedering in de tijdrit van vorige week hem niet nog een keer zal overkomen. 'Stel dat ik straks de Tour op één seconde verlies... Dan heb ik geschiedenis geschreven! Ik ga heus niet huilen. Dan ga ik naar huis, neem een koud biertje en kom volgend jaar weer terug.'

Met nonchalance wapent de viervoudig winnaar zich deze Tour tegen de zich opstapelende problemen. Eén zo'n probleem heet Alexander Vinokoerov, de aanvalslustige Kazak die zich sinds gisteren op nog maar achttien tellen van de geletruidrager weet. 'Verrassend', was het zuinige commentaar van de klassementsleider die alleen oog lijkt te hebben voor de concurrent die hij écht hog heeft zitten, Ullrich.

Aan Vinokoerov zijn wel wat meer woorden vuil te maken. De Telekom-kopman houdt niet op te verbazen (ploegleider Walter Godefroot: 'Ik weet ook niet meer') en heeft tot dusverre in alle bergritten aangevallen. In de zaterdagse etappe (gewonnen door de Spanjaard Carlos Sastre) tevergeefs, in die van zondag (winst voor het Italiaanse klimmertje Gilberto Simoni) met enig succes.

Met de Aspin, de Tourmalet en de klim naar Luz-Ardiden voor de wielen mag er rekening mee worden gehouden dat Vinokoerov zich vandaag wederom niet spaart. Hoezeer Armstrong en Ullrich ook naar elkaar loeren, de laatste Tourweek lijkt er één voor drie te worden. Temeer daar er ook woensdag nog lastige klimmen wachten.

Vier jaar achtereen bleek Armstrong een klasse apart, deze Tour onderscheidt hij zich vooral door van alle toppers niet één keer voor de aanval te kiezen. De Amerikaan geeft ronduit toe dat hij niet helemaal de oude is. Zondag voelden de benen niettemin heel wat beter aan dan de dag tevoren. Maar gaat hij zelf nog aanvallen?

Op die vraag gaf hij gisteren een aarzelend antwoord. 'Misschien, misschien..', keek hij vooruit op de etappe van vandaag. Eentje met een aankomst bergop. Behalve met zijn tijdritten sloeg Armstrong de laatste vier jaar juist toe in dit type ritten.

Maar de Armstrong van dit jaar is niet die van de voorgaande jaren en datzelfde kan van zijn ploeg worden gezegd. De machinerie van US Postal hapert, de ijzeren greep is verdwenen. Illustratief is het ontluisterende optreden van Roberto Heras. Het Spaanse klimmertje was gewoon Armstrong in de slotfase van een bergrit te lanceren, zaterdag en zondag kwam hij op zijn favoriete terrein 'geparkeerd' te staan en verloor hij alles bij elkaar 26 minuten.

Daartoe gedwongen heeft US Postal-ploegleider Johan Bruyneel een andere strategie uitgestippeld, zo kwam in het weekeinde aan het licht. Helpers worden met een vroege vlucht meegestuurd (zaterdag José Luis Rubiera, een dag later Manuel Beltran), van de Bianchi's van Ullrich en de Basken van Euskaltel wordt verwacht dat ze de achtervolging leiden.

'Ik heb dan wel het geel maar Ullrich is net zo goed favoriet', lichtte Armstrong de gewijzigde tactiek toe. Dat Ullrichs ploeg vooral zondag de verantwoordelijkheid niet ontliep illustreert de goede verhoudingen tussen de Duitser en de Amerikaan. Een verbond tussen die twee (tegen Vinokoerov) is ook snel gesloten nu de verhoudingen tussen Telekom en Bianchi - zeker op ploegleidersniveau - ernstig zijn verstoord.

Ex-Telekom-ploegleider Rudy Pevenage (nu bij Bianchi) en Godefroot waren jarenlang een twee-eenheid maar kunnen niet meer door één deur. Onder Pevenage's begeleiding en in een nieuwe omgeving is Ullrich weer opgebloeid. In de slotklim naar Ax-3 Domaines van zaterdag liet hij Armstrong in de laatste twee kilometer zelfs even achter zich, een uniek beeld.

'Ik voel me beter en beter worden', zei de Duitser na dat aanvalletje dat hem negentien seconden nader bij Armstrong bracht. Hoe de Texaan regaeerde op die uitval was veelzeggend: kalm, berekenend en nimmer in paniek verkleinde hij het gat. Oud-Tourwinnaar Steven Roche: 'Lance is tactisch sterker dan Jan. Als Jan nu denkt dat hij moet aanvallen, kan het voor hem wel eens mis gaan.'

Warme woorden kreeg Armstrong gisteren ook nog eens uit onverdachte hoek. Giro-winnaar Gilberto Simoni is door Armstrong te kijk gezet en de manier waarop de etappewinnaar en de drager van het geel elkaar bij het erepodium in Loudenvielle ontliepen zei alles. Niettemin was Simoni aardig voor Armstrong: 'Juist die rustige reactie op Ullrichs aanval zegt me dat Lance deze Tour gaat winnen.'

Zelf boekte Simoni ten langen leste ook eens winst. Vooral ook op zichzelf. Zaterdagavond overwoog hij nog uit de Tour te stappen, gisteren maakte hij deel uit van een vluchtgroep en versloeg hij in de sprint de vrienden Richard Virenque en Laurent Dufaux. Zo viel er toch nog wat te lachen voor de Italiaan die tevoren had gezegd dat niemand het in de Tour Armstrong durft lastig te maken en dat hij dat wel eens even zou doen.

Op bijna anderhalf uur achterstand staat Simoni in deze verrassend enerverende Tour. Goed, hij had een verkeerde inschatting gemaakt, erkende hij. 'Maar volgend jaar rijd ik gewoon weer Giro én Tour en dan speel ik wél mee.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden