Armstrong eert overleden ploegmaat met echte zege

Lance Armstrong komt uit Amerika en vindt derhalve dat sport vooral show is. Wanneer de renner uit Pablo, Texas als eerste richting de eindstreep snelt, kunnen de camera's daarom op voorhand inzoomen....

Van onze verslaggever

Wybren de Boer

LIMOGES

Vrijdag won Armstrong de achttiende etappe in de Tour. Bij het passeren van het doek voor de laatste kilometer, wist de 23-jarige coureur dat de overwinning hem niet meer kon ontgaan. Hij ordende zijn outfit, rechtte de rug en wierp kushandjes naar de hemel. Armstrong sloot de ogen en richtte beide wijsvingers naar boven.

Oprechte emotie was dat, zei Armstrong. Hij had duidelijk willen maken dat vriendschap de lijm is binnen de equipe van Motorola en dat die vriendschap eeuwig duurt. De geest van Fabio Casartelli, de dinsdag verongelukte Motorola-coureur, waarde opnieuw rond in de karavaan en Armstrong zei 'dat hij hem nooit zal vergeten'.

Woensdag had het peloton een eerbetoon gebracht aan de omgekomen Italiaan. Als blijk daarvan mocht diens vroegere kamergenoot Peron als eerste de finishlijn overschrijden. Op weg naar Pau betrof het echter een geënsceneerde etappe en bij Motorola waren ze van oordeel dat Casartelli met een 'echte' zege geëerd diende te worden.

Daarvoor kwam slechts één renner in aanmerking, Lance Armstrong. Volgens de kansberekeningen van Ochowicz restte nog slechts één gelegenheid om de missie te volbrengen: de rit naar Limoges. Een parkoers lastig genoeg om het peloton uiteen te rijten, maar zonder kilometerslange beklimmingen. Daarop voelt Armstrong zich keer op keer langzaam doodgaan.

Een klus zoals gisteren kan een ploegleider aan Armstrong toevertrouwen. Dat de temperatuur dezer dagen tropische waarden bereikt, het is Armstrong all even, dat het gros van het peloton zich op het tandvlees naar Parijs sleept, de Texaan doesn't give a damn. Opgeven staat niet in zijn woordenboek en als hij zich voorneemt te winnen, dan wint hij.

Bovendien had hij nog wat recht te zetten. Een week geleden snelde hij met Oetsjakov in zijn kielzog naar de finish in Revel, maar door een schakelfout liet de Amerikaanse favoriet zich door de Rus verrassen. 's Avonds had Armstrong de frustratie alweer van zich afgeschud en zich ingeprent dat er nog meer kansen kwamen.

Een handvol demarrages moest hij er gisteren in de 166,5 kilometer korte etappe uitpersen om de zaken naar zijn hand te zetten. Tot de renners die de plannen van Armstrong trachtten te ondermijnen behoorde Maarten den Bakker. De TVM-renner zag zijn hoop op succes aan de voet van de Cote de Villeneuve vervliegen.

Op de top van het heuveltje, ingeschaald in categorie vier, ontworstelde Armstrong zich aan de greep van zijn collega's. Vervolgens arrangeerde hij een even memorabele finale als in 1993 in Oslo, waar hij op weg naar de wereldtitel het publiek als een volleerd entertainer bespeelde. Den Bakker kwam op 48 seconcen als vijfde binnen.

De rol van dramaturg vervulde de winnaar ook in de perszaal met verve. Achter de microfoon lastte Armstrong enkele malen een denkpauze in, zei dat hij nog nooit iemand gekend had die zo van het leven genoot en zoveel vrienden had als Casartelli en gaf het verzamelde journaille een mooie uitsmijter mee. 'Fabio had welvarende ouders, hij hoefde niet per se te fietsen om geld te verdienen. Hij was hier alleen maar omdat hij gek op fietsen was.'

Armstrongs tweede ritzege getuigde van zijn gestage groei als coureur. In 1993 sierde hij zijn Tourdebuut op met een zege in de achtste etappe, in Verdun, om vier dagen later in het vliegtuig naar Dallas te stappen. Vorig jaar hield hij het drie dagen langer vol.

Zegevieren is voor hem aanmerkelijk lastiger geworden sinds hij twee jaar geleden in Oslo de wereldtitel opeiste. Op het door zware regenval spekglad geworden parkoers durfde Armstrong toen de meeste risico's te nemen. Daarbij profiteerde hij bekwaam van zijn betrekkelijke anonimiteit. 'Niemand kende mijn kwaliteiten nog.'

De favorieten Fondriest en Indurain hadden in de Noorse hoofdstad vooral oog voor elkaar en durfden, bevreesd voor een fatale slippartij op het glibberige asfalt, de gashandel niet helemaal open te trekken. 'Ik demarreerde niet, ik reed alleen gewoon door en zij lieten me gaan', herinnerde Armstrong zich de ontknoping. Als 21-jarige en tweedejaars beroepsrenner werd hij wereldkampioen.

Wie evenwel in de regenboogtrui rijdt, is in het peloton een man van aanzien. En dergelijke renners mogen zelden op een coulante bui van de overige klasbakken rekenen. Lance Armstrong, de naïeve Amerikaan die naar Europa kwam in de veronderstelling dat wielrennen slechts een kwestie van hard fietsen is, begreep er niets van. Anderen mochten moeiteloos minuten voorsprong nemen, maar als hij maar even uit het zadel kwam volgde onmiddellijk een reactie.

Leergierig is Armstrong echter ook. In korte tijd heeft hij de geheime codes van het cyclisme grotendeels ontcijferd. 'Ik weet nu waar mijn kwaliteiten wel en niet liggen.' Armstrong komt derhalve niet meer, zoals in zijn debuutjaar, naar Frankrijk met de toezegging dat hij die 'Europese pussies' in de Alpen wel eens een lesje zal leren.

Lance Armstong beseft dat hij geen begenadigd klimmer is en bovendien pas 23 jaar. 'In supervorm kan ik bij de eerste tien in de Tour eindigen. Eens. Er is geen haast, ik heb nog heel wat jaren voor de boeg. Maar ik rijd dit keer de Tour wel uit. Ik weet onderhand hoe ik mijn krachten in deze drie weken moet verdelen.'

Een hoofdrol zal Armstrong naar eigen zeggen niet snel spelen in de Tour. 'In de bergen blijf ik achter en mijn tijdrit kan ook nog wel iets beter.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden