Armen als messen en winkelhaken

Laten we die verdwaalde danseres in het zwart even vergeten. Eén keer mag ze dwars over het podium tijgeren, één keer mag ze terug rennen, maar verder zit Susana Beiro Beck verplicht in de coulissen....

Laten we die kekke kostuums van mode-ontwerper Aziz Bekkaoui ook even vergeten. De kleurige shirts hebben een paar decolleté's te veel, allemaal diep uitgesneden en wijd openhangend. Dunne luiersjaals wapperen Arabisch tussen de benen. En alle dansers en musici in kniebroeken (soms met een overslag), dat zijn een paar kuiten te veel en verraadt een geforceerde jongensachtige ondeugd.

Laten we tenslotte ook even die gesproken tekst vergeten van danseres Heather Ware, over de symmetrie van een cirkel.

Allemaal van ondergeschikt belang want let op de armen. De armen in Turings Tijgers vertellen het verhaal. Alle armen, van dansers, dirigent, zangeres en musici, maar vooral van Ty Boomershine en Tim Persent (beiden al jarenlang behorend tot de vaste danserskern van het choreografenduo Leine & Roebana).

Soms hangen ze bijna tot op de grond, alsof ze zich overgeven aan het noodlot. Bij de drie jonge danseressen - bijna iets te jong voor het formalistische dansmateriaal van Leine & Roebana - oogt die beweging als het commentaar van een Grieks koor op de solo-actie van Tim, die uit het tegenlicht van 28 felle lampen wegdanst. Licht tingelt de xylofoon van het Maarten Altena Ensemble, zacht strijkt de contrabas in de compositie van Gilius van Bergeijk.

Soms ook herwinnen ze hun kracht en vierendelen ze de ruimte. Als lange messen of als winkelhaken zwiepen ze door de lucht. Gevaarlijk gespannen. Geen wonder dat er bijna geen duetten voorkomen in deze voorstelling. Het hart van Turings Tijgers bestaat uit solistisch werk, alternerend met unisono dans van drie tot zes dansers.

De verschillende composities van het Maarten Altena Ensemble, van de hoekige staccato's van de naamgever tot de ijle zang (prachtig vertolkt door Noa Frenkel) uit de liederen van William Byrd (1543-1623), halen het dansidioom van Andrea Leine en Harijono Roebana uit de gevangenis van het formalisme, waarin het de laatste tijd dreigde te verdwijnen. Zoals Noa Frenkel zacht zingend de arm van Tim Persent even lift en weer laat zakken, zo tilt de muziek deze voorstelling naar een hoger plan. Want laten we vooral die voortreffelijk gespeelde live muziek niet vergeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden