ARM KIND ?

Arme kinderen zijn niet per se slecht af, zo blijkt uit een onderzoek naar gezinnen met een minimuminkomen. Ze moeten wel vaker vakanties, feestjes en warme maaltijden missen....

Dr. Henk van Setten, historisch pedagoog: 'Het is onzin dat arme kinderen tevreden leren zijn met wat ze hebben. Als ze op school dure sportschoenen zien, willen ze die ook, al dragen ze prima schoenen van de Zeeman. Kinderen trekken altijd een vergelijking. Misschien is dat voor de ouders nog het ergst, een kind dat elke dag zeurt om dure schoenen. Armoede heeft geen positief effect op een kind. Het is vervelend, maar op een gegeven moment komt het er wel weer overheen.'

Fragment uit Afke's Tiental, door Nynke van Hichtum: 'Saapke stond langzaam op en waggelde naar de hoek, vanwaar het stemmetje zich liet horen. Het kwam uit een kist, die in een hoek bij het bed stond en die door moeder zelf keurig bespijkerd was met blauwe stof, met een laag oude lappen eronder. Haar tiende kind moest toch een lekker zacht bedje hebben, het arme kleine ding, al was er voor hem geen echte wieg. De oude wieg was totaal versleten en voor een nieuwe had moeder geen geld. Het was al moeilijk genoeg om rond te komen en al die hongerige monden elke dag zo goed mogelijk te eten te geven. Afke had van die oude, houten kist een bedje gemaakt. Dat het er van buiten niet zo mooi uitzag, daar had het kleintje nog geen weet van.'

Medewerkster Weggeefwinkel Las Vegas in Leiden ('altijd 100 procent korting'): 'Van de klanten kan ik niet inschatten hoeveel ze verdienen. Natuurlijk zitten er mensen tussen die van een minimuminkomen leven. Het is niet het enige doel van de Weggeefwinkel hen te helpen. We willen laten zien dat je ook zonder geld een winkel kunt runnen. Er is hier een speciaal kinderhoekje met speelgoed en kleding. Kinderen rennen daar meteen op af. Of ze gelukkig zijn? Dat lees ik er niet aan af, hoor.'

Ad Melkert in een interview met het Algemeen Dagblad: 'Vroeger kregen mensen geen geld, maar een pannetje soep. Nu zijn we gelukkig los van die betutteling (. . .) Kinderen kijken erg naar elkaar. Dat heeft dan te maken met kleding, met die computer, met het verjaardagsfeestje. Ik ben niet zo'n vreselijke Nike-liefhebber, maar goed, voor ieder kind is het belangrijk schoenen en kleding te hebben waarmee het gezien wil worden. En voor ouders is het belangrijk dat kinderen blij zijn met wat ze krijgen. Dat gun je toch iedereen?'

Gerdien Rabbers van Jantje Beton: 'Wij betalen mee aan vakanties voor kinderen van wie de ouders op bijstandsniveau zitten. Die kinderen gaan naar een kamp, gewoon voor het vakantiegevoel. Een kampvuur maken, een disco-avond en veel keten natuurlijk. Dat is hartstikke belangrijk. Gebrek aan vakantie is een vorm van sociale armoede. We hopen dat zo'n kamp de kinderen sociaal vaardiger maakt. Het is goed als ze daar ontspannnen. Ze komen vaak uit moeilijke situaties: een moeder in het blijf-van-mijn-lijf-huis of een eenoudergezin.'

Quinta Ansem, moeder met drie kinderen: 'Lange tijd was ik een alleenstaande moeder met een uitkering. Nu heb ik een ID-baan bij een belangenvereniging voor minima en uitkeringsgerechtigden. Toen ik werkloos was, woonden we in een deprimerende omgeving. Mijn kinderen kregen vrienden bij een kleine straatgroep. Daarin voelden ze zich gelukkig . Als je arm bent, hangt het met je leefomgeving samen of je gelukkig bent of niet.'

Quiz van de Werkgroep Arme Kant van Nederland/EVA: 'Vraag 12.

In 1996 / 1997 was het percentage agrarische bedrijven met een gezinsinkomen onder het bestaansminimum:

A. 10 %

B. 21 %

C. 38 %'

M. Westerveer, directrice van basisschool De Corantijn in Amsterdam: 'We hebben hier enkele kinderen uit gezinnen die echt arm zijn. Die leerlingen gedragen zich niet anders dan de rest van de scholieren; ze zijn niet onzekerder of ongelukkiger en presteren niet beter of slechter. Ongeveer de helft van de kinderen op deze school heeft ouders die in de bijstand zitten. Toch blijven we met de Cito-toets niet ver onder het landelijk gemiddelde.'

Goede antwoord op de quizvraag: C.

Issam, 17 jaar: 'Mijn vader zit in de WAO en mijn moeder werkt niet. Sinds mijn veertiende heb ik bijbaantjes. Mijn ouders kunnen mij geen zakgeld, merkkleding of mobiele telefoon geven. Ik heb er nooit onder geleden of me anders gevoeld dan mijn leeftijdgenoten. Mijn vrienden accepteren me zoals ik ben, met of zonder Nikes. Omdat ik af en toe toch wel iets voor mijzelf wil kopen, werk ik bij de McDonald's.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden