Ariodante

Dirigent Curtis onthult de geheimen van Händel

Georg Friedrich Händel: Ariodante. Il Complesso Barocco o.l.v. Alan Curtis Amsterdam, Concertgebouw, 6/3. Herh. 13/3 (Eindhoven)


En daar was hij dan, de dodelijk accurate Händel. Scherza infida heet het prachtstuk uit zijn opera Ariodante waarin de gelijknamige prins zijn nood klaagt over de vermeende ontrouw van zijn lief. Op papier zijn het belachelijk eenvoudige noten. Maar zodra ze in het Concertgebouw de keel verlaten van mezzosopraan Sarah Connolly, woelen ze bij menig luisteraar een grom los en een traan.


Connolly vond gelukkig net op tijd haar vorm. De onwennigheid waarmee ze aan haar titelrol was begonnen, viel trouwens te billijken. Boven haar hoofd zweefde immers de geest van Joyce DiDonato, de Amerikaanse stermezzo voor wie Händelminnaars zich naar Amsterdam hadden gespoed, maar die moest afzeggen vanwege een minor medical reason. Bij reprises in Rotterdam en Eindhoven vertoont de yankeediva zich evenmin.


Er bleef genoeg talent over van de cast waarmee dirigent Alan Curtis Ariodante vorig jaar al op cd heeft gezet. Voorop Marie-Nicole Lemieux: deze Canadese alt kent geen remmingen bij het uittekenen van Polinesso, de ploert die de liefdescarrousel in gang zet. Tot haar act behoorde zelfs het woeste omslaan van een bladzij.


Maar belangrijker: als enige beheerste Lemieux alle aspecten van het vocale Händelvak, inclusief temen en flemen, treiteren en slijmen. De alt stutte haar barokke optreden met een stem waarin elke vulkanische oprisping iets had te melden over die rotzak Polinesso.


Ondertussen kreeg Alan Curtis, een Händeliaan van het eerste uur, uit Il Complesso Barocco meer kleur dan je op grond van zijn professorale dirigeertrant zou vermoeden. In vaart haalt de 77-jarige Amerikaan het niet bij René Jacobs. Qua roes legt hij het bovendien af tegen Marc Minkowski (over de Ariodante die deze Fransman in 1997 in Amsterdam dropte, met in de titelrol Anne Sofie von Otter, wordt nog altijd verliefd gesproken).


Toch kent ook Curtis de geheimen van Händel. Hij situeert ze in een sniffende fagottoon, of in een altviool die brutaal opspeelt. En ook al ploinkte de luit soms vals, de dirigent liet zich niet ontregelen.


Inmiddels richten barokfans hun ogen op Deidamia, Händels laatste opera die volgende week in het Amsterdamse Muziektheater een nieuwe enscenering krijgt. In april gaat het in ganzenmars naar Brussel, voor een Orlando die ongetwijfeld profiteert van de specialisten René Jacobs en Pierre Audi.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden