Argumenteren blijkt niet Smulders' sterkste punt

Ze was er zelf een tikje beduusd van, begreep ik uit het bericht op haar Facebookpagina. 'Lieve mensen', schreef vroedvrouw Beatrijs Smulders daar in niet geheel kreukvrij Nederlands, 'er is heel veel modder gegooid, maar ook veel lof voor mijn uitspraken in het interview in Volkskrant Magazine van afgelopen weekend. Het is te bizar voor woorden, al deze explosieve reacties, maar het geeft niet. Zowel positief als negatief is goed.' Om er met martelaarsallure aan toe te voegen: 'Iemand moet nog durven opkomen voor de thuisbevalling en voor de bonus na de pijn. Laat mij het zijn die deze ondankbare taak op zich neemt.'

Berteld Kok, voorzitter LOVEZ, met naast haar Beatrijs Smulders en Inele Bijlo tijdens de presentatie van een nieuwe organisatie van verloskundigen en zwangere vrouwen. Beeld anp

Zou het komen door de sociale media dat dit (mooie) interview ineens tot zoveel reuring leidde? Het was immers beslist niet voor het eerst dat Smulders haar opvattingen omtrent haar vakgebied ventileerde. Al enkele decennia is dit de boodschap die ze onvermoeibaar uitdraagt: lijden loutert, dus is het Heel Zorgwekkend dat hier te lande de ruggeprik wint aan populariteit en het aantal thuisbevallingen gestaag terugloopt.

Eerst even wijsneuzen. Het citaat 'In smarten zult gij uw kinderen baren' schrijft ze met een stalen gezicht toe aan 'die oude Calvijn' - terwijl het rechtstreeks komt uit Genesis 3 (waar het net iets anders is geformuleerd). Kan gebeuren, nietwaar. Maar zo'n loopje met simpele weetjes zorgt er wél voor dat de lezer ook de rest van haar argumentatie met enige argwaan bekijkt - althans, dat deed deze lezer.

En inderdaad, argumenteren blijkt niet Smulders' sterkste punt. Zo beweert ze bij hoog en bij laag dat zwangeren recht hebben op keuzevrijheid. Dat laat zich dan slecht rijmen met haar laatdunkendheid voor vrouwen die er daadwerkelijk gebruik van maken. Baren met de ruggeprik noemt ze onbekommerd een bevalling 'met je hoofd' waardoor je 'met 1-0' achterstaat. Zelfs jezelf op de hoogte stellen van de medische mogelijkheden vindt ze al bedenkelijk. 'Tja, informatie zo belangrijk vinden, dat is echt iets van deze controlegeneratie', zegt ze tegen interviewster Carolina Lo Galbo. 'Juist in deze tijd vind ik het mijn beroepsverantwoordelijkheid om te vertellen dat de thuisbevalling zonder pijnbestrijding de veiligste bevalling is.'

De zwangere mag kiezen, als ze maar kiest wat de vroedvrouw het beste vindt? Dat is geen keuzevrijheid, dat is dwingelandij.

'De zwangere vrouw wordt een verdienmodel'

Lees hier het interview met Beatrijs Smulders (+).

Trouwens, hoezo zouden barensweeën louterend zijn? Valt wel mee, kan ik melden. Of tegen, zo u wilt. Een kind ter wereld brengen is een hele klus - niet minder, maar zeker niet meer. Natuurlijk mag je daar best grote woorden voor gebruiken, mag je lyrisch uitweiden over 'de bijzondere kracht' die loskomt, over het existentiële 'niveau' waarop je belandt, over 'een lichamelijke ervaring waar je geestelijk ook veel aan hebt', zemelen over het 'vertrouwen' dat je er 'de rest van je leven' uit put. Maar het is mystieke klepkolder van de treurigste soort.

Het enige wat in het kraambed (een beetje) helpt is de gedachte dat miljarden je zijn voorgegaan. En vooral: de wetenschap dat je in kundige handen bent, mocht het onverhoopt mislopen. Voel je je alleen veilig in een ziekenhuisomgeving - so what? Ik zou niet weten wat daar op tegen is.

Smulders weet dat wel. Volgens haar laten zwangeren die zo'n bevalling prefereren zich inpakken door de 'effectieve angstmarketing' van de oppermachtige lobby der gynaecologen. Die het uiteraard gaat om het geld.

Kennelijk kunnen volwassen vrouwen in haar ogen niet zelfstandig nadenken en beslissingen nemen. Zijn slechts willoze wezentjes die gehoorzaam doen wat de medische stand voorschrijft.

Geestig genoeg dicht ze haar seksegenoten elders in het interview wél grote keuzewijsheid toe. Nederlandse vrouwen, met hun voorkeur voor deeltijdbanen, prijst ze als 'zeer geëmancipeerd omdat ze doen wat ze graag willen doen, als moeder én op de werkvloer'.

Juist ja. Inmiddels, zou je zeggen, is toch genoegzaam bekend wat deze taaie deeltijdcultuur in de praktijk betekent. Zo verdient volgens recente gegevens van het Sociaal en Cultureel Planbureau krap de helft van de vrouwelijke beroepsbevolking in Nederland meer dan 900 euro per maand - genoeg om zelfstandig van rond te komen. Krap de helft.

Natuurlijk mag je dat best 'zeer geëmancipeerd' noemen. Maar dat is net zo mal als de ziekenhuisbevalling afschilderen als tweede keus. En net zo wereldvreemd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.