Arendsoog weet dat ze gelijk hebben en drinkt nu gemberthee in plaats van bizonmelk

De Totonaken, een indianenstam uit Zuid-Amerika. Beeld anp

Voor de deur van onze ranch staan twee mannen. De grote is blond en kalend en steekt in een ruimvallend confectiepak. Stropdas, keurige veterschoenen. De ander is mokkabruin van tint en klein, en heeft steil, pikzwart haar tot zijn billen. Hij draagt een lange Barnevelder spijkerrok en witte sokjes die zorgvuldig zijn teruggerold tot zijn zwarte gymschoentjes. Jehova's?

'Howdy', zegt de grote blonde. Hij steekt me een ingepakte prairiecactus toe. 'Uch', zegt de genderloze.

Ach, zie ik nu pas, het zijn Arendsoog en Witte Veder, mijn vrienden uit Etten-Leur, kom binnen, kom binnen.

Hoe gaat het? Slecht, gringo. 'Wie in principe niet lukken wil', steekt Witte Veder van wal, 'is de integratie, laat ik het zo maar even noemen.' Hij ziet er vreemd uit, zonder kralenjurkje, zonder gierenveer, zonder rottende scalpen aan zijn mouwen. Sinds hun pensionering zijn de twee terug in Nederland, het land waarin ze ooit bedacht werden - 'maar dat was once upon a time', aldus Arendsoog aka Bob Stanhope. 'Nederland verandert. Tegenwoordig 'kunnen' we niet meer. Witte Veder en ik zijn racisme.' Ook Stanhope ziet er onthand uit, zonder zijn Stetson, zonder zijn kogelriemen, zonder zijn gefermenteerde, afgeragde Levi's 501, bootcut, stijf van de ratelslangenschilfers, Apachesperma en Mexicanenstront.

'Bob', informeer ik voorzichtig, 'drink jij nog wel gewoon je bizonmelkje?'

'Gemberthee, gringo.'

Ironisch genoeg was het allemaal begonnen met Sinterklaas. Al sinds de repatriëring beunden de ex-prairiehonden er een beetje bij als Sint (Arendsoog) en Piet (Witte Veder), wat in het begin prima ging, tot er - feitelijk nog vóór de pietendiscussie - klachten kwamen over Witte Veders taalgebruik, zoals u weet een sympathiek koeterwaals doorspekt met Cruijffiaanse wijsheden en the best of Klukkluk. Werkte niet, in combinatie met zwarte schoensmeer en dikke rode lippen.

'Dus toen hebben we hem hier' - Arendsoog knikt vermoeid naar de Apache - 'Sinterklaas gemaakt. Een bruine Sint die achterstevoren beweert dat hij stoute kinderen wil scalperen? Begrepen ze niet, de kinderen. Ik ook niet, trouwens.'

'Als ik zou willen jullie het begrijpen', zegt Witte Veder met opgestoken wijsvinger, 'dan ik het wel hebben beter uitgelegd.'

Hierop verkoopt Arendsoog zijn vriend een hak voor z'n kiezen, zoals ze dat in Wyoming noemen. Witte Veder vliegt achterover van de strontgroene Chesterfield en blijft gorgelend liggen.

'Doof voor argumenten', zegt Stanhope. 'Maar goed, en toen kwam dus Tivoli. Exit klappertjespistolen. De cowboy heeft het voortaan gedaan, gringo.'

We zwijgen even. 'Je gaat het pas zien als je het doorhebt', pruttelt het vanachter de bank.

Arendsoog mag er dan wel uitzien als een hypotheekadviseur van de Rabobank, hij springt als een trainrobber over de rug van de Chesterfield. Wat ik hoor, zijn harde vuistslagen, gerinkel, geschreeuw. Als Stanhope onder het bloed terugkomt, is hij nog altijd sombertjes. 'Het is natuurlijk ook wel een beetje waar', zegt hij blazend over zijn gemberthee, 'van die roodhuidengenocide, enzo.'

Fluisterend: 'Je ontkomt er natuurlijk niet aan dat we Wittes complete stam om zeep hebben gebracht. Allemaal piefpafpoef, praten we niet meer over. Is zo, natuurlijk. Maar waarom meteen de názi's erbij? Begin er overigens maar niet tegen hem over, hoor, als-ie straks weer wakker is.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden