Archetypes

Altijd leerzaam: het zijn weer museumweken bij RTL 4. Tentoonstellingsdagen met als doorlopend thema de manke mens, beschenen met de sterrenglans van presentatoren vermomd als reddende engelen. Dinsdag werd het nieuwe seizoen geopend met titels als Mijn leven in puin en het nieuwe Verbouwen zonder grenzen.


Zo kwam het mensbeeld aan het licht dat RTL avond aan avond uitstraalt. Dat is opgebouwd uit monsters die zich dood vreten, draken die hun kinderen ontvoeren. Sukkels die vuistdiep in de schulden zitten, die hun echtscheiding aan Natasja Froger moeten overlaten. Vanaf komende donderdag: een nieuwe reeks van Help mijn man is klusser - dat wordt weer genieten op de kermis: de stumper met drie linkerhanden.


Dinsdag werden vast twee nieuwe archetypes tentoongesteld. In Mijn leven in puin was het de verzamelverslaafde. Een stoornis die inmiddels 'officieel is erkend', zei presentator Peter van der Vorst, maar waar 'nog een groot taboe op rust'. Overboord ermee, want er zouden naar schatting 1 op de 25 Nederlanders aan lijden, aldus de rechtvaardiging voor deze attractie.


Willem, weduwnaar sinds tien jaar, vluchtte in boeken. Dat klinkt mooi, maar zijn rijtjeshuis leek te bezwijken onder de last van vele tienduizenden boeken die hij als een bezetene had verzameld. De bergen bestofte boeken lagen in de huiskamer, ze bedekten hele bankstellen, het aanrecht, de trap en het bad in de badkamer. Overal lag opgedroogde kattenpoep, het rook er naar urine.


Het ging niet helemaal goed met Willem, vond dochter Muriel. Ze had RTL gebeld. Televisie als strohalm - genoeg voor de manke mens om overeind te blijven.


Samen met een organizer, een psychologe en een schoonmaakbedrijf gingen zijn kinderen zijn leven 'weer ruimte geven'. Het viel Willem zwaar, toen hij zijn collectie over tegels het huis zag verlaten. Hij schreeuwde, in paniek. 'Ja, wat wil je nou - moet godverdomme alles in één keer weg?' En: 'Ik had gisteren al een klotedag, en nou gotverdorie wéér!'


In aangrijpende beelden (waar de RTL-expositie immers om draait) stortte vader Willem als een kind ineen, hulpeloos huilend in een hoek van de tuin. Dat was goed, want Willem moest van de psychologe 'durven voelen, en niet de hele tijd overleven met je hoofd'. Hij moest zijn hart vragen wat het wilde. Dat wist hij wel: een nieuwe liefde. Lastig, in een huis dat ruikt naar oude boeken en kattenpis.


De afloop stond natuurlijk vast: de boel werd spic en span, je kon in de badkamer het bad zelfs weer zien, en daar kwamen de kinderen, met de kleinkinderen. Iedereen was blij, er werd gelachen en gekust.


Ook bijzonder: dromers die in het buitenland hun bouwval verbouwen. Waar kennen we dat toch van? O ja: Bouwval gezocht. En Ik vertrek, waar het gedroomde hotelletje in de Ardeche al snel opgaat in de dampende rook van gebroken illusies en echtelijke ruzies.


Irene Moors ging in de eerste, best wel saaie aflevering van het nieuwe Verbouwen zonder grenzen naar de Auvergne, waar de 'vrijgezelle zussen' Ellen en Gertie met hun moeder een oude loods tot vakantieverblijf wilden ombouwen. Het liep natuurlijk niet van een leien dakje: het mocht niet te duur worden. De vrouwen deden noodgedwongen bijna alles zelf, met wat onderlinge strubbelingen. De lijven protesteerden, de tijd drong, en daar waren de tranen. 'We hebben zeven zulke moeilijke jaren gehad.' Alles kwam goed, twee maanden te laat.


Vandaag maar eens de straat op. Gewone mensen kijken.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden