Arbeidsvoorziening

HET LANDELIJK bestuur van de arbeidsbureaus heeft er een potje van gemaakt en moet opstappen. Die conclusie kan worden getrokken uit het rapport van de commissie-Van Dijk....

Het rapport zet zwart op wit wat velen al maanden fluisterden. Eens te meer is duidelijk geworden dat werkgevers en werknemers er niet in slagen op te komen voor belangen die hun eigen deelbelang overstijgen. Dat was bij de werknemersverzekeringen al voelbaar en dat beeld wordt door de arbeidsvoorziening nog versterkt.

De snelle afwijzende reactie van werkgevers en werknemers is illustratief voor de geringe bereidheid in het bestuur over het eigen functioneren te praten. De aanbeveling van Van Dijk het zittende bestuur naar huis te sturen, moet dan ook maar worden overgenomen door minister Melkert. De werknemersorganisaties hebben al gedreigd uit de arbeidsvoorziening te stappen, dus veel pijn kan zo'n besluit niet doen.

De andere aanbeveling, oprichten van een bestuur op afstand van werkgevers en werknemers, lijkt minder zinvol. Waarom moet een centrale organisatie in stand worden gehouden als blijkt dat de regio's zelf redelijk goed in staat zijn het werk uit te voeren?

Het gaat te ver de tripartisering van de arbeidsvoorziening als een complete mislukking af te schilderen, maar de tijd is wel rijp voor een bezinning op het te voeren beleid.

In plaats van 28 besturen onder leiding van een zwalkend en verdeeld centraal bestuur, kan de arbeidsvoorziening beter worden omgebouwd tot een geprivatiseerde organisatie. De zorg voor de langdurig werklozen komt dan bij de gemeenten te liggen. Die hebben er alle belang bij werklozen aan de slag te helpen, want zij betalen een deel van de uitkeringen. Gemeenten kunnen met de arbeidsvoorziening nieuwe stijl afspraken maken over bemiddeling van langdurig werklozen, eventueel met behulp van uitkeringsgeld.

Maar ook een geprivatiseerde arbeidsvoorziening is geen oplossing voor alle kwalen. De vraag is gewettigd of conventionele methodes om mensen aan het werk te helpen nog wel afdoende zijn. Experimenten met dienstencheques, flexibele werktijden en een ruimere winkelsluitingswet moeten niet op voorhand worden afgewezen.

Als meer marktwerking op deze terreinen leidt tot meer banen, kan dit voor velen de weg zijn uit de werkloosheid. Het is aan de vakbeweging ervoor te zorgen dat die marktwerking niet leidt tot rechteloosheid van de werknemers. Voor die taak is de vakbeweging beter toegerust dan voor het besturen van de arbeidsvoorziening.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.