Apocalyptici

Rockers versus goths. Ze hoeven geen tegenstellingen te zijn, maar konden elkaar slecht vinden op Summer Darkness dit jaar. De slotact was de redding.

Drie dagen lang was de binnenstad van Utrecht rond het Domplein en langs de Oudegracht weer een aanblik van veel in zwart met fluorescerende kleuren jongens en meisjes. Mooi opgemaakt kapsels met hanenkammen, kettingen en sprekend in het Italiaans, Engels en een beetje Duits, kuierden ze in groepjes van Tivoli naar de Leeuwenberghkerk of een van de andere locaties van het Summer Darkness Festival, 26 t/m 28 juli, dat dit jaar de elfde editie beleefde.


Een warme - in veel zalen bloedhete - editie die ook dit jaar plaats bood aan tientallen bands uit de donkere uithoeken van de elektronische muziek en de rock. Gothic en Electronic Body Music zijn al jaren de twee belangrijkste zuilen van het festival maar juist binnen deze genres lijkt de aanwas aan nieuwe namen dun. Hoewel in de metal, en ook in de duistere uiteinden van wat apocalyptische folk genoemd wordt, muzikaal veel gebeurt, waren het dit jaar vooral oudgedienden als Covenant, Clan Of Xymox en Grendel die het affiche sierden.


Juist deze op harde beats, striemende synths en schreeuwerige wat metalige zang doet met de jaren steeds gedateerder aan. De meeste muziek kwam uit laptops of werd anderszins elektronisch aangevoerd. Geen probleem voor de ware goths, zo leek het, maar de wat vlakke esthetiek botste aanmerkelijk met de veel spannender vormgegeven donkere metal van bijvoorbeeld Amenra, een van de hoogtepunten zaterdag met een meedogenloos teisterende kluwen van laaggestemde gitaren en onheilspellend brullende zang. Amenra kreeg zo tegen vijf uur zondagmiddag de grote Tivoli zaal goed vol, wat drie dagen lang vrij weinig bands lukte. Maar ze joegen ook weer veel 'goths' de zaal uit, die hun muziek liever wat lichter en zweveriger hoorden.


Rockers versus goths. Metalliefhebbers tegenover danslustigen, het zouden geen tegenstellingen hoeven zijn, en waren dat ook niet op eerdere edities van Summer Darkness. Maar de laatste aanwas aan nieuwe gothicbands dateert ook al weer van een jaar of zes geleden, zodat je als programmeur niet veel meer kunt dan consolideren, of inspelen op nostalgische gevoelens door grote namen uit het verleden op het affiche te zetten.


Een echt grote naam, zoals in het verleden Front 242 of Killing Joke, ontbrak dit jaar, wel werd er op zondag onder de noemer 'Movement' (naar de eerste elpee van New Order uit 1981) een stel bands geprogrammeerd wiens geluid wat meer op de toegankelijke, donkere new wave uit de jaren tachtig was gebaseerd. Aardig idee, maar de geest van New Order was ver te zoeken bij schreeuwerige bands als Apoptygma Bezerk (die een meeklapversie van Joy Divisions Love Will Tear Us Apart brachten die zelfs aanstootgevend lelijk en misplaatst was) en Light Asylum.


Het Movement-concept was te vaag en sloeg ook matig aan gezien de behoorlijk lege Tivoli-zaal zondag. Maar het festival werd gered met de slotact: The Soft Moon. Een Amerikaanse rockband met een sterk aan de jaren tachtig verwant doemgeluid. IJzige gitaar, donkere beats en een bassist die zoals New Orders Peter Hook de melodie neerzet. Het wonderlijke gebeurde, rockers en goths vonden elkaar hier nu wel tijdens een set die zowel spannend als herkenbaar, hard en melodieus was. Nog vijf bands die zo slim uitgekauwde genres weten te vernieuwen en Summer Darkness kan weer even voort. Maar het zal niet meevallen na deze zwakke editie het festival volgend jaar in het nieuwe Muziekpaleis een goed vervolg te geven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden