António Zambujo

Zambujo weet met minimale middelen zijn publiek te ontroeren.

Rasa Utrecht, 13 april

António Zambujo is niet van het drama en de forse uithalen. Liever prevelt en fluistert hij de fado, net als zijn idool en voorbeeld Chet Baker. De twinkelende Portugese gitaar klinkt in handen van Luís Guerreiro ook heel wat vrijzinniger dan we gewend zijn. Basklarinettist Jose Conde kleurt nog veel verder buiten de traditionele lijntjes van de fado en geeft het geheel samen met contrabassist Ricardo Cruz een uitgesproken jazzy karakter. Na de pauze wordt de vijfde stoel op het podium ingenomen door Jon Luz, die met zijn cavaquinho Braziliaanse tinten toevoegt.


Zo breed is het stijlpalet van Zambujo, die opgroeide met de cante alentejano, de Moors getinte zang uit zijn rurale geboortestreek in het zuiden van Portugal en pas later in aanraking kwam met de stadse fado. Hij heeft diep respect voor die traditie, maar laat zich er niet door ringeloren. Met evenveel liefde omarmt hij de Kaapverdische morna, maar zoekt ook het avontuur door samen te werken met een Bulgaars vrouwenkoor en laat zijn zangstijl onbekommerd beïnvloeden door de Amerikaanse popvocalisten naar wie hij graag luistert.


In minder bekwame handen hadden al die invloeden kunnen leiden tot een halfbakken postmoderne pastiche, maar Zambujo heeft er een volstrekt eigen en coherente stijl uit gesmeed die de vraag of dit nog wel fado is, volkomen irrelevant maakt. Hij is een grootmeester van het kleine gebaar en weet met minimale middelen zijn gehoor trefzeker te ontroeren.


Dat vermogen stelt hem in staat zichzelf minder serieus te nemen dan onder fadistas gebruikelijk is. Zo noemt hij fadolegende Amália Rodrigues met een ondeugende grijns 'de allergrootste ooit, op mij na dan'. En ook het laatste nummer van de avond wordt met een olijke kwinkslag aangekondigd: 'Het is tijd om afscheid te nemen, want we beginnen honger te krijgen.' De ovatie die volgt, wordt beloond met een onversneden traditionele fado, de eerste en laatste van de hele avond.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden