Anthony Joseph ****

Verbluffend optreden van 'voodoo punk band'.

Een vederlicht, Caribisch getint dwarsfluitmotiefje, strak naast een explosief rockfragment in één nummer geparkeerd. De dubbelzinnigheid typeert de in Trinidad geboren schrijver, dichter, universitair docent en singer-songwriter Anthony Joseph. Zondag liet Joseph met zijn 'voodoo punk band' in het Amsterdamse Bimhuis na een overrompelende set afrofunk en freejazz een ronduit verbluft publiek achter.

Joseph is rijkelijk voorzien van het soort ultieme coolness van types als acteur Samuel L. Jackson. In scherp gesneden pak danst hij voortdurend, met vooral veel subtiel heupwerk. Op momenten van verhevigde intensiteit springt Joseph lenig als een basketballer door de zaal, zijn autonoom strakke Spasm Band opjuttend met een carnavalsfluitje. Dit alles zonder overigens een tel aan decorum te verliezen: Joseph lijkt aanvankelijk alleen wat beduusd door de concertante setting in het Bimhuis.

Als zanger is Joseph uniek: het klinkt volkomen naturel, maar als je erop let, kraakt hij maar zelden een noot daar waar je hem zou verwachten. Zijn dictie is die van een spoken word-artiest: eerder straatdichter dan geschoold jazzvocalist. Qua thematiek staat Joseph fier in de lijn Last Poets, Gil Scott-Heron en Linton Kwesi Johnson, met één cruciaal verschil: Joseph tekent niet het apocalyptische perspectief van zijn illustere voorgangers, waarin blank en zwart elkaar nooit zullen vinden.

In de diasporadische ervaring van deze dandy-dichter, sinds 1989 woonachtig in groot-Londen, regeert hoop. Geen politiek pamflettisme, maar literaire verwondering, steevast bezongen in funky patois. Cutlass is weliswaar een ode aan de machete waarmee slaven zichzelf probeerden te bevrijden van hun overheersers, het wordt getoonzet op een verraderlijk vrolijke melodie die direct verwijst naar calypso- en socamuziek uit Trinidad. Tijdens Started off as a dancer, een hitsig staaltje achtervolgingsfunk, wordt het onbehagen van een zittend jazzpubliek effectief bestreden door de gitarist, die besluit staand op een stoel verder te spelen, terwijl Joseph zelf als ceremoniemeester ook de laatste twijfelaars ineens aan het dansen krijgt. Zo leidt de tweede toegift ertoe dat het publiek dansend het podium betreedt. Dichters dansen wel degelijk, zeker als ze uit Trinidad komen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden