Anoniem Aanwezig in de Nacht

Temidden van het grote gezelschap aan getourmenteerde figuren, vervolmaakte modellen, onaantastbare heldinnen en kwetsbare anti-sterren, van kortom die hausse aan kunst waarin De Mens zelf de hoofdrol speelt, is Het Lichaam nota bene ook wanneer het volkomen ontbreekt nog aanwezig in het beeld....

REUTEN GALERIE

Anoniem Aanwezig

in de Nacht

Hoewel het door Lamers geportretteerde soort stoel in vele varianten bestaat, met minieme verschillen in de vorm van poot of rugleuning, gaan er hoe dan ook dertien van in een dozijn. In reclamefolders is het goedkope meubilair onveranderlijk voorzien van de tot de verbeelding sprekende kwalificatie 'volkunststof!': kennelijk danken de zitjes hun populariteit (die zodra je oog er eenmaal op valt de proporties van een plaag aanneemt) behalve aan hun prijs ook aan hun onverwoestbaarheid. Je hoeft er nooit mee te zeulen: het klimaatbestendige plastic kan buiten blijven staan zonder te vergaan.

Wat dit betreft spreken Lamers' foto's klare taal. Op elk door haar vastgelegd balkonnetje overnachten zulke stoelen. Glanzend in het licht van, nee, níet de volle maan, maar de ijskoude douche van een neonlamp naast de prefab-voordeur, staan ze helder omlijnd op hun plastic pootjes: naar elkaar toegenegen, alsof de eigenaren er bij het vallen van de avond nog een intiem gesprek op hebben gevoerd. Bij uitzondering glimt er daarnaast nog een knalrode klapstoel op, voor misschien de buurman die even langs kwam - en die op zijn eigen balkon trouwens een hele stapel 'volkunststof' herbergt.

De nachtelijke foto's wekken de indruk geënsceneerd te zijn, alsof Lamers zelf net zo lang met het onpersoonlijke meubilair heeft geschoven tot er tenminste iets van menselijke saamhorig- of gezelligheid uit sprak, maar dat is niet het geval. Wel maakte ze 'heel erg véél' foto's van steeds dezelfde flats. Als in een wat zij noemt 'omgekeerde enscenering', koos ze uit haar opnamen díe door de bewoners achtergelaten 'balkon-inrichtingen' die haar het meest bevielen: met de in het duister oplichtende stoelen of wasrekjes danwel een volle vuilniszak naast veelkeurige kinderfietsjes.

De grote fotowerken zijn geplexificeerd en in stalen lijsten vervat, zodat ze net zo onwezenlijk ogen als de haarscherp weergegeven gebruiksvoorwerpen. Badend in het harde licht van de verstedelijkte omgeving, wordt een aan het balkon gehangen tuinslang weliswaar bijna transparant, maar dan nog is 'spiritueel' of 'poëtisch' wel het laatste waaraan je denkt bij deze meedogenloos geregistreerde lokaties, waar tuinslangen eerder dienen om de lego-achtige vensters schoon te spuiten dan om planten te besproeien. De balkons zijn te klein of de bewoners te onverschillig, maar wat het ook is: aan sfeerscheppen doen ze hier niet.

Opvallend is dat de zacht verlichte hotelkamers die Lamers vroeger portretteerde, een meer doorleefde en minder onpersoonlijke indruk maken dan deze toch voor aanmerkelijk langere duur door individuen toegeëigende onderkomens. In de recente flat-foto's is elke nostalgie verdrongen door een onaangename nivellering: nooit is het gras bij de buren groener, altijd het wasrekje even wit. WS

Ine Lamers t/m 15 april in Reuten Galerie, Fokke Simonszstraat 49, Amsterdam, do-za 14-18 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.