Annemarie

De vergaderzaal van de gemeenteraad van Delfzijl is een vrij kleine, lage ruimte. De overheersende kleur is grijs. De stoelen zijn blauw....

Er is een groot glas-in-loodraam, waarin grijs ook de belangrijkste kleur is, al zijn er hier en daar wat felle, rode stukjes. In een verloren hoek van de zaal, achter de stoelen voor het publiek, staat een buste van Beatrix. De buste is poepbruin.

In deze zaal werd gisteren Annemarie Jorritsma officieel burgemeester van Delfzijl. Hans Alders, de commissaris der koningin, las vanuit zijn driedelige zwarte pak de ambtseed voor (nog altijd is Alders de karikatuur die Kees van Kooten ooit van hem maakte niet te boven, sterker - hij lijkt er helemaal mee vergroeid) en Annemarie zei daarna op ferme toon: 'Dat verklaar en beloof ik.'

De locoburgemeester, Jan Huisman, een wat rood aangelopen man met een grijs borstelkapsel, had tot dat moment de burgemeestersketting gedragen. Vlak voor de plechtigheid had mevrouw Jorritsma de grote, rechthoekige zilveren schakels nog even keurig onder de kraag van zijn pak verstopt. Maar nu moest de ketting weer af, en via Kees van Kooten naar Annemarie. Uiteraard stond de ketting haar perfect.

Einde plechtigheid.

De nieuwe burgemeester van Delfzijl was voor de gelegenheid gekleed in een roodbruin mantelpak met een zwart bontje aan de hals. Ze droeg een lichtblauwe coltrui en haar kapsel zag er vers gespoeld uit. Ze had zilveren armbanden om, rood gelakte nagels, en een lintje op haar revers. Haar gezicht was wat smaller geworden en haar hele verschijning had iets minder bombastisch dan in haar ministerstijd.

Buiten stond intussen de Volvo van Hans Alders al warm te draaien bij de ingang van het gemeentehuis. De chauffeur drentelde wat rond over de rode loper die voor de nieuwe burgemeester was uitgerold.

Een nog jonge man op een elektrische invalidedriewieler reed nerveus heen en weer. 'Annemarietje, Annemarietje', bracht hij af en toe moeizaam uit. Hij droeg een wollen muts met een koffieshop-logo en had zeer rood doorlopen ogen.

Na enige tijd vervoegden zich wat kinderen bij de wachtende auto. Ze kwamen uit school, hun fietsen hingen scheef van de boekentassen onder de snelbinders. Ze informeerden brutaal of dit soms de auto van Annemarie was.

'Van meneer Alders', zei de chaffeur.

'Mogen we een handtekening van hem?', vroeg een van de meisjes. Het klonk niet alsof ze wist wat meneer Alders precies uitspookte, maar dat hij een donkerblauwe dienstwagen ter beschikking had, was genoeg. De chauffeur haalde zijn schouders op.

'Ik wil een handtekening van Annemarie Jorritsma', zei een jongen hardnekkig.

'Annemarie, Annemarie', kreunde de rolstoeler.

Binnen stond mevrouw Jorritsma in haar nieuwe werkkamer Tonko Dop van Nova te woord. Haar bureau toonde nog de sporen van de vorige burgemeester, maar de foto van zijn vrouw was weggehaald. In een hoek van de kamer deed de locoburgemeester zijn das los. Hij keek trots naar zijn nieuwe baas die vlekkeloos communiceerde dat het allemaal reuze meeviel in Delfzijl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden