Anne-Gine draait door

Een boek kan niet zonder publiciteit. Maar hoe komen het boek en, nog belangrijker, de schrijver in de publiciteit? Zes weken na de verschijning van haar tweede roman Glijvlucht maakt Anne-Gine Goemans de balans op.

De slager snijdt een ons gelardeerde lever voor me af terwijl ik naar de riblappen in de vitrine staar. 'Ik zag je in Haarlems Dagblad. Jij schrijft toch?' vraagt hij en kijkt op van de snijmachine.


Ik knik en voel dat de andere klanten naar me kijken.


'Is het een misdaadboek?' gaat de slager verder. 'Als ik een boek lees dan moet het over waargebeurde misdaad gaan. Van thrillers hou ik ook.'


Hij is duidelijk teleurgesteld als ik zeg dat het geen misdaadroman of thriller is. 'Maar er wordt wel een paard op gruwelijke wijze in geslacht', zeg ik en bestel een onsje beenham. 'Die scene in mijn boek is echt gebeurd. Nou ja, min of meer.'


De slager wijst met een gemarineerde vinger mijn richting op en zegt geheimzinnig: 'Weet je waar jij moet zitten?'


Iedereen wacht het antwoord nieuwsgierig af. Ik heb een vermoeden wat hij gaat zeggen en zet me schrap.


'In De Wereld Draait Door! Als je daar zit, verkoop je als een dolle!'


Hij kijkt me aan alsof hij zojuist een geniale uitvinding heeft gedaan. De klanten beamen zijn woorden.


Hij gaat verder: 'Die ene dichter, die grijze, ...'


'Nico Dijkshoorn', weet de vrouw naast me.


'Dijkshoorn!' roept de slager en knalt de homp lever terug in de vitrine. 'Die werd pas beroemd toen ie bij De Wereld Draait Door zat. Let maar eens op wat er gebeurt als jìj daar zit met je blonde krulletjes.'


'Goed idee', zeg ik. 'Ik zal het tegen mijn uitgever zeggen.'


De slager was niet de eerste, en zeker niet de enige, want als het gaat om een schrijver in het medialandschap te positioneren, dan komt iedereen op dat programma uit. Alsof er niks anders is. Mijn tweede roman Glijvlucht is ruim zes weken uit en op vele plekken te zien en te horen. Interviews en besprekingen in onder meer Libelle, Margriet, Nouveau, Esta, Zin, Red, Mama Kek, Opzij en nog wat tijdschriften. Over mijn drijfveren om Glijvlucht te schrijven (de verkwanseling van ons landschap en wat dat met ons doet) probeer ik niet al te veel te praten. Landschap is niet cool.


'Je moet het over jezelf hebben', adviseert een bevriende marketingman. 'Over problemen. Leed. Daar herkennen mensen zich in. Zoals die ene schrijfster die telkens vertelt dat ze vroeger verkracht is. Zij is consistent in haar verhaal.'


'Maar ik ben nooit verkracht', werp ik tegen. 'En als ik het wel was, dan ging niemand dat wat aan.'


'Je ouders zijn gescheiden', weet de marketingman. 'En na de komst van je derde kind was je behoorlijk down. Vertel dáár over. Positioneer jezelf als een sterke, gevoelige vrouw mét humor. Het publiek wil lachen. En seks! Praat over seks. Maar begin alsjeblieft niet over vergaste ganzen of over luchthavens. Dat is voor niemand leuk.'


Dus wordt er een win-een-jurk-van-Anne-Gine-actie in de Flair bedacht. In vol ornaat met een dode paling in mijn hand in Het Parool. Met mijn hele hebben en houwen in het Volkskrant magazine. Radioprogramma's zoals Opium en literaire bladen als Passionate. Social media worden ingezet. Recensies in alle landelijke kranten. Overwegend positief, lovend. Vijf sterren in de Telegraaf, groots in NRC Handelsblad, vier sterren in het Algemeen Dagblad, de Nederlandse Annie Proulx in Opzij. Drie sterren ('hee, je had maar drie sterren') in de Volkskrant. Aanbevelingen van Peter Buwalda, P.F. Thomése, Bert Wagendorp en Judith Koelemeijer.


Mijn kinderen denken zelfs dat ik beroemd ben, want ik sta in het huis-aan-huis-blad en Glijvlucht wordt in het Italiaans vertaald.


Maar dus niet in DWDD. Terwijl dat het verschil kan maken tussen goed en verschrikkelijk goed verkopen. Vraag maar aan Buwalda. De uitgever en ik hadden er zo goed over nagedacht. Wat zou DWDD leuk vinden? Een boek of een cd alleen is lastig. De redactie wordt dagelijks overspoeld. We moesten met iets bijzonders komen; een frisse mix van literatuur en muziek.


Ik vroeg de jonge gasten van The Hype of ze een theme-song bij m'n boek wilden maken. Na het lezen van Glijvlucht vloeide daar het wonderschone Beatles-achtige liedje Who knows, maybe uit voort. Een muzikale vertaling van mijn roman, je hóórt de personages. Matthijs zou als een blok vallen voor het op iTunes uitgebrachte nummer. Redelijke kans dat we samen plaats mochten nemen aan De Tafel. Waar we geen rekening mee hielden, is dat The Hype een klein jaar geleden al in DWDD had opgetreden. Zestig hele seconden! Hun one minute of fame zat er voorlopig op, liet de redactie weten. En de schrijver in haar eentje, nee dank u wel.


Mij hoor je niet klagen. Ik heb er zo vaak over gefantaseerd dat ik bij Matthijs zat en dat het gesprek heel fijn ging (en dat ik achteraf niet zou zeuren als de cover niet in beeld was) dat het voelt alsof ik er ook daadwerkelijk geweest ben. En de samenwerking met The Hype heeft tot de nodige publiciteit geleid voor het boek en de band. Radioprogramma's, muziekbladen, kranten. 3FM deed mee aan een actie: in ruil voor een tweet krijg je het nummer Who knows, maybe gratis. Het avontuur was de moeite waard.


Op literaire festivals deel ik de cd uit aan de programmeurs. Voordrachten in combinatie met muziek is voor het publiek nu eenmaal aantrekkelijker. Een schrijver in z'n eentje op een podium? Sáái. Er moet een complete blazerssectie omheen zitten. Auteurs moeten in toenemende mate artiesten worden, waarschuwde mijn uitgever al. Opvallen. Ik overweeg om gitaarles te nemen. Of drummen. Drummend en brullend voordragen is wellicht een gat in de markt. Misschien moet ik een verkorte toneelopleiding volgen. Of m'n vliegbrevet halen en een lading Glijvluchten boven de steden lossen als voedselpakketten voor de geest.


Maar het punt is: Ik wil geen acteur of artiest worden. Ik wil boeken schrijven, die gelezen worden.


Na een optreden in café Cox in Amsterdam vertelt een bron binnen DWDD dat het juist weer heel cool is als je níet in het programma zit. Dan stelt een boek pas echt wat voor, zegt de bron. Verward ga ik naar huis. Hoe moet ik dit de slager uitleggen?


Wie is Anne-Gine?

Anne-Gine Goemans (40) is schrijfster, woont in Spaarndam, is getrouwd en heeft drie kinderen. Met haar roman Ziekzoekers won ze de Anton Wachterprijs 2008, voor het beste debuut. Haar boek Glijvlucht wordt uitgegeven door uitgeverij De Geus.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden