Animatie die pijn doet

Het verhaal is inmiddels bekend, de film blijft onvoorstelbaar. De Israëlische filmmaker Ari Folman vocht begin jaren tachtig met het Israëlische leger in de Libanon-oorlog en maakte in 1982 het bloedbad in Sabra en Shatila mee. Gruwelijkheden die hij in de loop der jaren succesvol uit zijn geheugen bande. Totdat hij een vriend sprak die hem een droom en de betekenis ervan vertelde. Dat vormde voor Folman, zoals hij in het begin van Waltz With Bashir vertelt, de aanleiding om zijn herinneringen weer naar boven te halen en uit te zoeken waarom ze zo lang waren weggestopt. Daartoe sprak hij onder meer met oude legermaten, die in staat bleken gebeurtenissen uit die periode nuchter en secuur te reproduceren, of ze nu daadwerkelijk hadden plaatsgevonden of hallucinaties of dromen waren geweest.


De filmische verwerking stelde Folman vervolgens voor grote problemen. De vorm die het hem uiteindelijk mogelijk maakte die mengeling van herinneringen, dromen en feitelijke gebeurtenissen te combineren was een verrassende: animatie. Het merkwaardige effect is tweeërlei. Ten eerste dat je in het begin erg moet wennen aan die vorm, maar het al vrij snel nauwelijks nog beseft. En ten tweede dat de film er tegelijk afstandelijk en aangrijpend door wordt - ook zonder het einde, dat bestaat uit echte beelden die als een mokerslag aankomen. Twee redenen voor de vrij unanieme beoordeling tot meesterwerk die Folmans film over de hele wereld ten deel viel.


Waltz With Bashir (Ari Folman, 2008)


Canvas, 23.40-01.10 uur.


Police Academy

(Hugh Wilson, 1984) De film die aan de basis lag van een van de omvangrijkste vervolgreeksen: op het zeldzaam melige Police Academy zouden nog zes films volgen en een tv-serie én een animatiefilm. En zelfs wordt er gewerkt aan een remake van het origineel. Kijk je naar dat origineel, dan vraag je je toch af: why? Want het succes van de kolderieke avonturen van een stel klunzen op de politieschool moet worden geschaard , zoals een krant schreef, onder de wonderen van de jaren tachtig, een periode waarin de grootste rotzooi zomaar opeens een gigantisch succes kon worden. En toch, het is allemaal zo flauw dat je een glimlach ook weer niet kunt onderdrukken. Uitgangspunt van de film (en het succes) is dat geslacht, gewicht, lengte en intelligentie geen criterium meer mogen zijn om leerlingen van de politieschool te weren. En zo zijn er nog wel wat elementen die het weerzien met Police Academy aanbevelenswaard maken. Komiek Steve Guttenberg werd er een ster mee en Kim Cattrall (Sex And The City) speelde er een van haar eerste grotere rollen in.


Veronica, 20.30-22.25 uur.


Wit licht

(Jean van de Velde, 2008) Dat was nog eens een film met een verhaal. In zijn speelfilmdebuut speelde Marco Borsato een weduwnaar die op zoek gaat naar de beste vriend van zijn zoontje. Dat Afrikaanse jongetje is ontvoerd door rebellen en ingezet in een bloedige burgeroorlog. Wit licht deed het redelijk in de bioscopen, al waren de recensies weinig lovend geweest. Groot was dan ook de verrassing toen de film geselecteerd bleek voor een programma op het filmfestival van Cannes. De Fransman Pierre Rissient, een spin in het Franse filmweb, had de film gezien en had wel een goed woordje, willen doen, mits de regisseur de muziek eruit zou halen en de structuur zou omgooien. En zo draaide in Cannes opeens The Silent Army. Toeval of niet, maar de vette muziekscore, het gegoochel met flashbacks en het breed uitgesponnen einde, waarop in de kritiek zoveel commentaar was, waren verdwenen.


Nederland 3, 22.20-00.10 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden