Angst

Stewardessen houden meestal niet van Buddy Holly.

Zo nu en dan ontwaak ik uit onrustige dromen en ontdek dat ik ben veranderd in Stephen King. Gelukkig is dat een schrijver en kan ik gewoon aan het werk.


De rest van de dag probeer ik Suzy de stuipen op het lijf te jagen. Als ze met verse koffie de werkkamer binnenkomt, de rijp nog op de ramen, staat al zachtjes (gedragen klinken de gezangen) de Missa pro defunctis van Cristóbal de Morales op, een hitje uit 1544, en vraag ik haar zonder op te kijken of Benedictus voorzichtig doet met de trouwfoto van mijn grootouders.


'Wie?'


'Benedictus, dat kleine meisje van verderop, met die overleden vader.' Ik spreek de 'u' uit als 'oe' - Benedictoes.


'Je bedoelt Benedikte? Is die hier?' Suzy's stem klinkt dunner dan gewoonlijk, alsof de stembandjes te strak gespannen staan.


'Ze stond hier net op de overloop, ja. Ze had dat sepia portret van zolder in d'r handje, je weet wel.'


'Niet doen', zegt Suzy - voor mij altijd het teken dat ik goed bezig ben, vooral wanneer er een dwingend 'ik vind het echt niet leuk' op volgt.


Die Benedikte, moet u weten, is het meest schattige meisje dat je kunt verzinnen, een jaar of 5, stijl zwart haar, grote olijfzwarte ogen die zich glanzend verwijden wanneer ze haar duim in haar mond steekt. Ze is in het bezit van een babyblauw fietsje dat ze keurig op de standaard zet voor ze bij ons aanbelt om met Keet te spelen. Sinds ik voor de lol heb gezegd dat Benedikte precies op de jong gestorven zus van mijn opa lijkt, vindt Suzy haar eng.


Zij en ik zijn bang voor totaal andere dingen. In die zin vullen we elkaar uitstekend aan, zoals dat heet. Samen zijn we bang voor zo'n beetje alles.


Vliegen - dat is mijn portefeuille. Suzy is in haar studententijd een tijdje stuntvrouw geweest, 'stewardess' noemt ze het zelf. Jarenlang staarde ze wekelijks een keer of vijftien (ik reken opstijgen en landen als aparte gevaren, en ook het middenstuk, de uren waarin de gedoemde brillenkoker blootstaat aan turbulentie, bolbliksem en luchtzakken, tel ik voor één) glimlachend de dood in de ogen - het is een beroep dat mijn verstand te boven gaat, al zijn de uniformpjes leuk.


'Nee, vliegen zélf is leuk!'


Van Suzy kan ik het hebben, zij het dat mensen die kwispelend van de voorpret aan het raampje willen zitten meestal niet van Buddy Holly houden. Moeilijker heb ik het met enthousiastelingen die volhouden dat vliegen 'statistisch de veiligste manier van verplaatsing is - veiliger zelfs dan traplopen'.


Is die lulkoek ooit fatsoenlijk doorgerekend? En dan niet door Charles Lindbergh, achter op een pakje Marlboro, svp. Stewardessen vertrouwen die statistieken zelf nauwelijks, getuige de eeuwige balletvoorstelling in het gangpad. Dat heb ik een buschauffeur nog nooit zien doen, namelijk.


Ik kom er nooit meer vanaf. Ooit, terwijl ik bijna stierf van de turbulentie, herinnerde ik me dat Obama niet eens samen met Joe Biden in Air Force One mag zitten, grondwettelijk. Want stel ze storten neer. Terwijl ze statistisch nergens veiliger zijn dan boven de oceaan. Toch? Waarom is het Witte Huis eigenlijk geen vliegtuig? Nou? Vragen, allemaal vragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden