Angela Gheorghiu

Gheorghiu acteert vooral haar sterrendom.

GUIDO VAN OORSCHOT

KLASSIEK

**

Angela Gheorghiu (sopraan). Het Gelders Orkest o.l.v. Ramon Tebar. Amsterdam, Concertgebouw, 24/9.

Vanuit het rijk der diva's daalde Angela Gheorghiu neer in het Concertgebouw. De Roemeense sopraan (48) leek vastbesloten iets te maken van haar debuut in de Amsterdamse Grote Zaal. Ze begon aan haar optreden in een kobaltblauwe, strapless japon. Na de pauze verscheen ze in een zwarte jurk met glitters. En tegen de tijd dat ze haar triomf met zwaai- en kushandjes kon vieren, ging ze gehuld in een rode robe met sleep en decolleté.

De laatste keer dat Gheorghiu in de hoofdstad optrad, zong ze Brel, samen met Jeroen Willems. Dat was op de Dam, in 2005. Sindsdien is veel veranderd, maar niet het societyrumoer dat Angela Gheorghiu omgeeft. Van de Franse knuffeltenor Roberto Alagna leeft ze inmiddels gescheiden. Haar tweets, foto's en dates worden door roddeljournalisten gescand, op zoek naar het veronderstelde nieuwe vriendje.

In Amsterdam keek de zangeres aan tegen een niet geheel gevulde Grote Zaal. Tussen de ontvankelijke oren van haar fans zat zelfs een verstekeling. Toen Gheorghiu, na een greep uit de bonbonnière van het operarepertoire aan het toetje begon, hoorde ze een paar zachte, maar gedecideerde 'boe's'.

Die waren vast niet bestemd voor Het Gelders Orkest en de Spaanse dirigent Ramon Tebar. De laatste is een energieke zwaaier die de voorkeur geeft aan vaart boven finesse. Maar uitgerekend in het meest obscure stuk van de avond gooide hij de braafheid van zich af. In de ouverture tot Ferdinand Hérolds opera Zampa toverde Tebar het orkest om tot een speels tikkend machientje.

Die muzikantenlol kwam als geroepen. Want aan Angela Gheorghiu had tot dan vooral de twijfelachtige staat van haar stem verbaasd. Ze trok Händels evergreen Ombra mai fu maar moeizaam in gang. Dvoráks Lied van de maan deed denken aan een hangbrug: de pijlers stonden, maar het traject daartussen kende rare slingers. Tegen de toon aan zingen, wegvallende resonans: de stem die grote operahuizen heeft getemd, kwam uit een zangeres die haar sterrendom vooral moest acteren.

Pas in de vierde en laatste toegift, het smeuïge Non ti scordar di me van Ernesto de Curtis, rolde Gheorghiu het fluweel uit waarop haar roem rust. Al ging ook dat gepaard met de gebaren die pubermeisjes doorgaans oefenen voor de spiegel.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden