Andris Nelsons

Nelsons lijkt het overrompelende charisma te missen van generatiegenoten als Gustavo Dudamel en Yannick Nézet-Séguin.

Hoe bedaagd klassieke muziek volgens trendwatchers ook mag raken, de aanwas van jong dirigentenvolk gaat onverminderd door. Onder de dertigers neemt de Let Andris Nelsons een bijzondere positie in: zijn landgenoot Mariss Jansons, chef van het Koninklijk Concertgebouworkest, beveelt hem overal con amore aan.


Sinds 2008 leidt Nelsons het City of Birmingham Symphony Orchestra. Ooit zat dat gezelschap diep verstopt in de provincie, maar na het jarenlange en grondige oplapwerk door Simon Rattle spreken de Britten in de eredivisie een woordje mee. Vorige week nog schoven ze aan in Luzern, de Zwitserse festivalstad waar de fine fleur van de klassieke wereld elkaar elke nazomer treft.


Op de thuisreis maakten Nelsons en zijn musici een stop in het Eindhovense Muziekgebouw. Brabant zag de trofee nog bijna aan z'n neus voorbijgaan, want een week geleden lag Nelsons ter observatie opeens in een Duits ziekenhuis. Uitgeput na vliegvertraging was hij tijdens een repetitie onderuitgegaan.


Fris als een hoentje stapte de dirigent in Eindhoven op de bok. Met z'n lange, wapperende overhemd en achterover gekamde haren vormt hij op z'n 33ste al een goeroeachtige verschijning. Even onalledaags oogt de zwaaitechniek. Zo zijn Nelsons en de rugleuning van het dirigentenschavot dikke vrienden. Zijn linkerhand zoekt er veelvuldig houvast, wat prikkelende klankmengingen in de Tweede symfonie van Jean Sibelius overigens niet uitsloot.


Nelsons heeft een neus voor de muzikale aardlagen die de Finse componist langs elkaar laat schuiven. Begin tweede deel: opzettelijk uit de maat schurken houtblazers zich aan tegen getokkelde contrabassen en cello's. Knap zijn ook de kleurwisselingen, van vlezig naar heiig, waarover de violen beschikken.


Toch lijkt Nelsons het overrompelende charisma te missen van generatiegenoten als Gustavo Dudamel en Yannick Nézet-Séguin. In het Vierde vioolconcert van Mozart tilde hij zijn landgenote Baiba Skride in elk geval niet uit boven haar sensitieve, maar ook beleefde aanpak. Vooral in het eerste deel kroop deze voormalige winnares van de Brusselse Koningin Elisabethwedstrijd qua intonatie gevaarlijk dicht langs het ravijn.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden