Andrea Leadsom was de ambitieuze underdog

Met het jaar werd Leadsom eurosceptischer om te eindigen als Brexiteer, die dankzij haar no-nonsense optredens tijdens de referendumcampagne een bekendheid werd en zich uiteindelijk opwierp als mogelijke opvolgster van David Cameron. Nu trekt ze zich toch terug als kandidate. Lees het profiel terug dat onze correspondent over haar schreef.

Andrea Leadsom.Beeld epa

Voor de jonge Andrea was een bezoek aan het toilet geen pretje. Zoals in veel andere Engelse huizen van toen stond de loo in de achtertuin van het rijtjeshuis waar ze met haar twee zusjes en gescheiden moeder Judy opgroeide. Het is een felrealistisch gegeven dat aanspreekt bij de Conservatieve achterban, net zoals de Tories niet uitgepraat raakten over de jeugd van oud-premier John Major, de zoon van een trapezeartiest die vaak ziek werd door de tocht in de ouderlijke flat aan Coldharbour Lane, Brixton. De partij, ooit de stem van de landadel, koestert een ambitieuze underdog die in Downing Street belandt.

Haar jeugd is een van de troefkaarten voor Andrea Jacqueline Leadsom (53) bij haar droom om premier te worden. Het vormt een contrast met de Old Etonians die de partij het afgelopen decennium hebben bestuurd. Ze belichaamt de wederkeer van de meritocratie, het tegengif van de Britse standenmaatschappij. Dankzij een goed stel hersenen en gezonde werklust, kreeg ze de kans om naar een staatsgymnasium te gaan, in haar geval een meisjesschool in Kent. Ook oud-premiers als Ted Heath en Margaret Thatcher hebben onderwijs genoten op een, binnen Labour-kringen verachte, 'grammar school'.

Laconieke benadering tot feiten

Na haar studie ging ze werken bij zakenbank Barclays de Zoete Wedd. Daar kreeg ze ruzie met topbankier Bob Diamond nadat hij haar had opgedragen meteen na zwangerschap terug te keren. Jaren later ontmoetten de twee elkaar weer, ditmaal in Westminster waar de 'master of the universe' zich tegenover een Kamercommissie moest verantwoorden voor zijn rol in een renteschandaal. Leadsom, inmiddels Kamerlid, verweet haar oude baas 'in een parallel universum te leven'. Haar optreden leverde lof maar ook kritiek op. In plaats van de feiten op forensische wijze te onderzoeken, zou ze voor de bühne hebben gespeeld.

Een laconieke benadering tot de feiten komt vaker voor bij Leadsom. Zo beweerde ze namens Barclays op de eerste rij te hebben gezeten bij de ondergang van Barings Bank, maar dat bleek onjuist te zijn. Bij het hedgefonds van haar zwager, Du Petron Fund Management, was ze geen 'managing director,' zoals haar CV meldde, maar 'marketing director'. Haar volgende functie was die van bestuurder bij Invesco Perpetual. In die hoedanigheid zou ze leiding hebben gegeven aan grote teams, maar in werkelijkheid werkte ze aan projecten voor het Hoofd Investeringen. Tussendoor wist ze een vastgoedportefeuille op te bouwen waarbij ze op creatieve wijze winstbelasting weet te reduceren.

Women Rule

Met name in de Britse politiek doen vrouwen het opvallend goed - de vraag is waarom. Puur toeval, of is er meer aan de hand?

Het politieke nichtje van Thatcher

In 2003 ging ze de politiek in. Zeven jaar later werd ze afgevaardigde voor Northamptonshire-South. Ze ging werken onder minister van Financiën George Osborne en in Cameron II kreeg ze, ondanks een beperkte interesse in milieuzaken, de portefeuille Energiezaken en Klimaatverandering. Met enkele gelijkgezinden was ze onderwijl het Fresh Start Project begonnen, dat tot doel had om de relatie tussen het Verenigd Koninkrijk en de EU te herzien. Met het jaar werd Leadsom eurosceptischer om te eindigen als Brexiteer, die dankzij haar no-nonsense optredens tijdens de referendumcampagne een bekendheid werd.

Als Brexiteer ligt ze goed bij de behoudende achterban. Ook haar beslissing om niet voor het homohuwelijk te stemmen - ze is lid van de parlementaire Bijbelleesgroep - is binnen goed gevallen. Vooralsnog wordt haar financiële handel en wandel - haar campagne wordt bijvoorbeeld betaald door het in een belastingparadijs gevestigde fonds van haar zwager -met de mantel der liefde bedekt. Leadsom profileert zich als een fris gezicht, als de anti-establishmentkandidaat. Ze koestert de ambitie het politieke nichtje van Thatcher te worden, maar voor hetzelfde geld eindigt ze als een Jeremy Corbyn: een partijleider die populair is bij de achterban, maar slecht ligt bij de fractie en kiezers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden