André Verwijs, gevangenispredikant

'WE ZULLEN je alles vertellen over ons leven hier, op voorwaarde dat je buiten vertelt dat het hier geen hotel is, en geen vakantieoord....

'Toen ik hulppredikant was, kwam ik in contact met mensen die een familielid in de gevangenis hadden. Dat maakte iets los in mij. Ik had grote behoefte om iets te weten over de personen die achter de muren zitten. Hoe ze zich voelen, wat ze meemaken.

'Ik had de ouderen onder mijn hoede in onze gemeente. Ik leg een verband tussen ouderen en gevangenen: het in jezelf gekeerd zijn, de beperkingen, de afhankelijkheid van de buitenwereld. Ik besloot stage te gaan lopen bij een gevangenispredikant.

'Toen ik zeven was, zat ik in de kerk, en ik dacht: dat wil ik worden, predikant. Dat heb ik ook bekend gemaakt, ik weet het nog. Mijn ouders dachten: dat gaat wel weer over. Ik kom uit een gereformeerd nest, ging naar een oud-gereformeerde school. De orthodoxe, bevindelijke kant. Het had iets mystieks, dat trok me aan. Ik had een sterk contemplatieve instelling.

'Daarna ben ik naar een katholieke middelbare school gegaan. Dat was een hele switch, maar ik werd er ruimer van. Ik ben erdoor gegroeid. Een ander geloof van binnenuit meemaken, weer een stuk bagage.

'Mijn ouders waren ruim van opvatting, ze wilden alleen dat ik christelijk onderwijs genoot. Mijn vader zat in de visserij. Door de week werkte ik bij hem en op zaterdag studeerde ik theologie in Utrecht. Vis verwerken en verpakken. Heel goed om mee te maken. Te horen wat voor taal er gebruikt wordt op de werkvloer. Daar schrik ik niet meer van. Na twee jaar ben ik fulltime gaan studeren: in 1995 ben ik afgestudeerd.

'De laatste vier jaar ben ik op acht plaatsen vervangend gevangenispredikant geweest.

'In september ben ik aangesteld in het penitentiair ziekenhuis. Dat is unit vijf van het Penitentiair Complex Scheveningen. Zieke gedetineerden uit het hele land die moeten worden opgenomen komen hier.

'Ik heb ervoor gekozen om de bevestigingsdienst in de gevangenis te laten plaatsvinden. Een van de gedetineerden heeft me de stola omgehangen. Een ander las een gedicht voor over roeping. Het ging door merg en been. Gedetineerden zijn mensen zoals jij en ik. Er is alleen iets fout gegaan. Goed en kwaad zit in ons allemaal.

'Een gesprek met een gevangene kan over alles gaan. Soms willen ze alleen uitjanken of bidden. Het gevangeniscomplex is heel groot, we zijn hier met ruim tien geestelijk verzorgers. Inclusief een imam en een pandit. De rabbijn komt op afroep.

'Je wilt zo graag iemand op het goede spoor zetten. Ik ben er positief over, maar het resultaat van je werk is niet altijd meetbaar.

'Het is soms net een klooster hier. Veel mensen komen weer bij zichzelf, en ik ben daar zomaar bij, ik mag een handje helpen. Vijfendertig ben ik nu, ik hoop dat ik nooit uitgegroeid raak.

'Ik ben onderweg. Mijn aanstelling is een dubbele. Ik ben ambtenaar bij justitie, en gezonden door de kerk. Wat ik verdien? Dat is niet relevant, dat is de essentie helemaal niet.

'Heel veel is hier onvrij, maar ik zeg vaak bij een dienst in de bezinningszaal: onze gedachten zijn vrij. Ons geloof is vrij, dat kunnen we samen beleven. Die vrijheid wordt hier niet van je afgenomen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden