'Andere vrouw weerhoudt hem niet mij op te zoeken'

Na haar scheiding rolt Lauren (59) van de ene verbazing in de andere. Vooral een romance met een PVV'er had ze nooit verwacht.

Beeld .

'Op een of andere manier is scheiden na een lang en goed huwelijk ook een beetje alsof je voor het eerst op kamers gaat. Als iemand mij vijf jaar geleden had gezegd, je man wordt verliefd op een ander, gaat bij je weg en gaat verhuizen, had ik gedacht dat ik het niet zou overleven. Maar hoewel het eerste jaar zwaar en verdrietig was, zag ik ook al snel voordelen. Zelf mijn huisje inrichten, zelf de vloerbedekking uitzoeken, was plotseling iets waarvan ik erg genoot. En ook deze nieuwe man die ik leerde kennen, met wie ik aanvankelijk met tegenzin afsprak omdat ik het wel had gehad met mannen, leek ineens op een wonderlijke manier in dat nieuwe leven te passen. Eén drankje kan geen kwaad, dacht ik, en vanaf dat moment ging het snel.

Het begon met een compliment voor mijn 'leuke lach' op de eerste avond, daarna een app van mij om hem voor de gezelligheid te bedanken en vervolgens raakten we niet meer uitgeappt. En tijdens de tweede afspraak stonden we ineens te zoenen midden in een drukke winkelstraat. Om ons heen weken mensen uit voor dat pontificaal kussende stel. Ik had mijn kinderen wel kunnen tegenkomen, maar ik voelde geen enkele schaamte. Zijn directheid was aanstekelijk. Hij pakte me vast en zei dat ik een lekker ding was. Plotseling was het of ik 16 was en hij de stoerste jongen van de klas. Ik was blij. Met hem, maar misschien nog wel meer dat ik die nare periode van de scheiding eindelijk fier achter me had gelaten. Nu ik zonder spoor van mannenhaat gezellig kon samenzijn met een man, lachte het leven me weer toe.

Samen bezochten we concerten, musea. Soms stuurde hij mij 's avonds om tien uur een bericht waarin hij vroeg: zal ik naar je toe komen? En als ik dan beleefd sputterde dat het al zo laat was en ik hem dat uur rijden niet wilde aandoen, schreef hij: wil je het of wil je het niet? Nou en of ik dat wilde. Ik was verliefderig op hem. Net genoeg om alles spannend te vinden, maar niet zo uitzinnig dat ik totaal in verwarring was.

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Lauren gefingeerd.

Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Het nonchalante karakter van onze verhouding werd nog eens versterkt door zijn belachelijke PVV-ideeën en zijn kritiek op de vluchtelingenstromen vorig jaar. Zelf werkte ik nota bene in die tijd parttime als vrijwilliger in een opvangcentrum. En ineens had ik een vriend die volslagen anti-vreemdeling was en zijn zondagmiddagen doorbracht in het stadion, waar hij zich als een hooligan gedroeg. Dat stoorde me wel, maar op een milde manier. Als hij mijn man was, zou ik in shock zijn geweest. Nu vond ik het behalve afkeurenswaardig ook wel interessant. Ik dacht altijd dat alle universitair geschoolden links waren. Kennelijk was dat niet zo. Ook wel weer geestig. De uitjes die we hadden en het gevoel van vrijheid dat we kennelijk in elkaar opriepen, waren genoeg om onze aantrekkingskracht te laten bestaan. Toen hij na vijf maanden ineens afstand nam, miste ik hem meer dan ik had gewild. Hij trok me naar zich toe en liet me dan weer los, we kwamen niet verder. Hoewel ik me al die tijd had voorgehouden dat ik geen bestendiging nastreefde, bleken mijn verwachtingen toch ongemerkt veranderd.

Daar kwam ik behoorlijk laat achter. Het verliefderige was inmiddels ongemerkt veranderd in een zekere gehechtheid. Ik kon niet langer mijn schouders ophalen en denken, nou, dat was het dan, dan maar gewoon vrienden blijven. Ik pijnigde mezelf: waarom liet hij bijna niks meer van zich horen? En hup, daar ging de fragiele vrijheid, en ja hoor, daar verscheen de afhankelijkheid weer. Deze man bleef maar sluimeren in mijn hoofd. Ik kon me eenvoudigweg niet voorstellen hoe hij zo makkelijk kon zijn. In de maanden dat stabiliteit nog in het verschiet leek te liggen, was 'doen waar we zin in hebben en maar zien waar het eindigt' mooi. Maar toen zijn bezoeken zo onregelmatig werden, dat ik soms vier weken niks van hem hoorde, wankelden mijn zelfvertrouwen en geloof in de liefde. Misschien was ik met mijn oude gewoonten toch te georganiseerd voor een losvaste verhouding. 'Hier word ik niet gelukkig van', zei ik op een dag dapper. 'Dan moeten we er maar mee mee ophouden', was zijn antwoord. En een paar maanden later had hij een andere vrouw, wat hem er overigens nog steeds niet van weerhoudt mij af en toe te blijven opzoeken.

Soms ben ik verdrietig. Maar ook verdriet heeft in mijn nieuwe huidige post-scheidingleven andere dimensies gekregen. Ik voel me niet opnieuw weggevaagd. Ik weet inmiddels hoe ik op mezelf moet terugvallen en ben daar blij om. Het is net of ik er sinds mijn scheiding elke dag iets nieuws bij leer. Niet zelden rol ik van de ene verbazing in de andere. Ik vind het alleen wonen oprecht heerlijk, ik dans soms door de kamer. Mijn leven lang leefde ik de levens van mijn man en kinderen erbij. Nu de kinderen groot zijn en mijn man weg, hoef ik me alleen nog om mezelf te bekommeren.

Ik ga naar de film met vriendinnen, wandel veel, en dan ineens belt mijn hooligan weer en lopen we samen met een biertje over straat. Steeds beter begin ik mijn man te begrijpen. Ik snap ineens hoe je zo verliefd kunt worden dat je alles uit je handen laat vallen en vertrekt. Ook al vind ik het sneuvelen van mijn huwelijk nog steeds zonde, en begrijp ik mijn PVV'er niet altijd, ik word steeds bekwamer in het genoegen nemen met onzekerheden. Af en toe kan ik er zelfs van genieten. Want hoe ik ook probeer van alles te plannen, uiteindelijk loopt het toch anders.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden