Andere Tijden Sport komt weer met topseizoen

In het sport-tv-seizoen is het tijd voor voorbereiding op het Oranjeloze EK. En voor nogmaals het zwijgen van Boussoufa.

Beeld Rechtenvrij

Sport-tv komt met de seizoenen. Met het zachte zoemen van de Ronde van Spanje (op 'de Belg') begint het schooljaar, met de schemerige schaatsmiddagen de winterdepressie en tijdens de Marathon van Rotterdam kun je vaak voor het eerst de tuinmeubelen uit de schuur halen. Het geruststellende geplof op Roland Garros dezer dagen is de soundtrack van de weken die aan de vakantie voorafgaan, en aan de Sportzomer natuurlijk.

Terwijl Nederlandse sporters het ene unicum na het andere bewerkstelligen, is de warming-up voor het Oranjeloze EK voetbal ingezet. Bij Voor wie juichen we? bijvoorbeeld, waarin de koppels Jan Smit/Johnny Heitinga en Victor Reinier/Mario Been als instant-Harry Vermeegens allerlei landen bezoeken om te controleren of 'we' tijdens het EK voor dat land kunnen juichen. Gisteren: Engeland. De ingrediënten Buckingham Palace, Wembley, oranje klompen, Ronald Koeman, een Engelse cab, wat gehannes met een bal in een winkelstraat en een portie fish and chips leidden tot een 7,6, als rapportcijfer voor de Engelsen, en 8 op de schaal van 'Wat moet je ermee'.

Wie werkelijk in de stemming wil komen, kan in deze periode beter op zondagavond op NPO 1 afstemmen. Daar is Andere Tijden Sport bezig aan weer een topseizoen. Zondag, de dag dat Willem II net aan in de Eredivisie bleef, ging het in ATS over het Tilburgse tijdperk 'Co', naar Adriaanse, de trainer die zeventien jaar geleden de Champions League bereikte. Iedereen kwam aan het woord: van de ontslagen koffiedame tot grijzende oud-spelers. Zelfs de fameuze, 26 kilometer lange wandeling na een 6-1-nederlaag werd nauwgezet gereconstrueerd: autosleutels inleveren, assistent-trainer in de bosjes en bij ieder wegrestaurant een bewijs van passeren meenemen. Adriaanse - tegenwoordig analist - begreep nog altijd niet waarom mensen dat destijds kinderachtig hadden gevonden.

Dat kon toen nog, topvoetballers bij wegrestaurants om suikerzakjes en visitekaartjes laten bedelen. Wat voor absurde miljardenkermis de sport tegenwoordig is, werd prachtig duidelijk in Voetbalmiljonair uit Oost, de (gisteravond herhaalde) film van Carin Goeijers over Mbark Boussoufa. Boussoufa, een jongen uit Amsterdam-Oost, voetbalde een paar jaar in gezellig Dagestan, bij Anzhi. Hij verdiende schatten, maar gelukkig leek hij allerminst. Te midden van alle rijkdom, broer Moussi en een posse vrienden voor wie hij alles betaalde, zweeg Boussoufa. Een peilloos diep zwijgen was het. Capuchon op, smartphone in de hand. Een paar duizend kilometer westelijker slofte vader Slima door de Molukkenstraat. Hij was ziek, hij wilde Mbarks kinderen zien voor hij stierf. Maar Mbark trouwde maar niet; hij bracht zijn tijd binnenshuis door, skypend en geld uitdelend. In de slotscène was de voetbalmiljonair even terug in de bovenwoning in Oost en keken vader en zoon op de bank een wedstrijd. Hand in hand.

De laatste maanden speelde Boussoufa bij AA Gent. Gisteren kwam het bericht dat hij daar weg moet. Tijd voor deel twee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden