Amusement

Op de set waar de nieuwe educatieve televisie-serie wordt gedraaid heerst een gezellige drukte. Camera's uiteraard, jongens in multi-functionele survivaljasjes met oortjes in hun oor en walkietalkies, afzettingen, een auto met een openstaand portier, een nagemaakt lijk onder een laken - het verschil tussen een educatieve serie en een serie...

'Wat leuk is het hier', zeggen wij in een draaipauze tegen de regisseur. 'En gezellig.' 'Het loopt allemaal zo'n vaart niet als iedereen roept', zegt deze. 'Vroeger maakte ik puur amusement. Een beetje oppervlakkig ook wel. Dat gaf soms een leeg gevoel. En dat lege gevoel draag je natuurlijk op de kijker over.'

Dan beginnen de camera's te snorren.

'Actie!' roept de regisseur.

Een inspecteur in een leren jekkie buigt zich peinzend over het lijk. 'Verdomme, dat is al de derde in een week', zegt hij tegen zijn mooie assistente die alles opschrijft. 'We moeten die moordenaar bij de kladden zien te grijpen voor hij nog meer slachtoffers maakt.'

'Ik moet eerst vanmiddag gaan stemmen', antwoordt de assistente. 'Dan gaan we daarna door met het onderzoek.'

'Waar ga je op stemmen?' zegt de inspecteur.

'D6 6.'

'Cut!' roept de regisseur.

Dan is het tijd voor zoete broodjes. Ze lijken vers gebakken. De commisaris van de media mengt zich ontspannen tussen de acteurs en de crew. Heel gewoon en zichzelf. Iedereen praat vrijuit. Van die indianenverhalen klopt dus niets. De serie mikt ook op verkoop in het buitenland, fluistert iemand die helemaal niet bang lijkt. Er is serieuze belangstelling uit No o r d -Ko r e a .

In de volgende scène wordt de moordenaar aangehouden. 'Vroeger stemde ik PvdA', zegt hij tijdens een eerste verhoor.

'Daarna heb ik lang geschipperd tussen CDA, VVD en LPF. De SP en Groen Links leken me ook wel wat, evenals de kleine christelijke partijen. Ik beken alle moorden.'

'Je bent een schurk', zegt de inspecteur.

'Al die partijen maken stuk voor stuk niet waar wat ze in hun programma beloven.'

Tussen de inspecteur en zijn assistente ontstaat een affaire, die misschien uitmondt in een huwelijk.

'Thom de Graaf en Boris Dittrich hebben mij altijd een warm en veilig gevoel van binnen gegeven', zegt de assistente terwijl zij de gulp van de inspecteur openritst. 'Wie vergeet ik dan nog? De staatssecretaris van de media, Van der Laan, uiteraard. Brinkhorst, Van Mierlo. . . Ik voel me thuis bij jou, lieverd. En ook bij D66.'

Als de avond valt wordt de omstreden frisdrankflessen-scène in scène gezet. De flessen spatten uit elkaar. Eerst is niet duidelijk of ze dat uit zichzelf doen, of dat er van buitenaf een loden kogeltje op wordt afgeschoten. Desalniettemin is het een spectaculair special effect.

Een heel gek typetje doet iemand zijn stem perfect na. 'Na juridische druk', zegt hij. 'Na juridische druk van de VARA heeft de uitgever van Het grote boek van de kleine feiten het boek voorlopig uit de handel genomen. Er staat namelijk in dat de scènes met de exploderende Exota-flessen in scène waren gezet. Maar de beelden waren niet van Exota-flessen, maar van merkloze flessen en niet in scène gezet.”

Het staat er in een keer op. Tijd voor een hapje en een drankje. 'Het aardige van zo'n scène als daarnet is dat het honderd procent opiniërend amusement is', zegt de tv-commisaris. 'Je kunt zelf je mening vormen. Net als in 1971, toen Exota op de fles ging. Alleen het niet hebben van een mening is verboden.'

We hebben wat gedronken. Alleen daarom durven we te vragen of D66 ook niet een soort merkloze fles is.

Waarna de tv-commisaris ons met een knipoog vertelt wat ze met zulke vragenstellers in Noord Korea zouden doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden