Amsterdam is een slechte bordeelhouder

Dit zijn de ingezonden brieven uit de Volkskrant van 12 februari.

Arnon Grunberg

Wat een prachtige tekst van Arnon Grunberg bij het heengaan van zijn moeder: 'Alles wat echt is, blijft verborgen' (Voetnoot, 11 februari). Het heeft mij, in stilte, tot tranen toe geroerd.

Ruud Henkes, Overveen

Gemeentebordeel

De gemeente Amsterdam heeft allang bewezen een slechte bordeelhouder te zijn, en CDA-politici hebben een geheugen als een zeef. Nog geen twintig jaar geleden, op 29 juni 1995 om precies te zijn, nam de Amsterdamse gemeenteraad het besluit tot aanleg van een tippelzone aan de Theemsweg. Er werden miljoenen besteed aan het kappen van bomen, het bestraten en betegelen van het terrein, aan een toiletgebouw, beheerderskantoor, slagbomen, vuilnisbakken, lantaarnpalen en... bushokjes waarin de prostituees op hun klanten konden wachten.

Op 6 juli van dat jaar schreef ik een stuk in Trouw waarin ik voorspelde dat dit pooierschap van de gemeente binnen afzienbare tijd een miskleun zou blijken te zijn. En het mislukte een paar jaar later inderdaad, na klauwen met geld gekost te hebben. Het was dan ook een misselijkmakend project, gebouwd om circa 150 heroïnehoertjes de gelegenheid te geven hun lichaam en hun gevoelens nog verder kapot te laten maken door de meest harteloze mannen. Mannen die feitelijk door de gemeente gesubsidieerd werden (voor hun 'genot' was dat gemeentelijk openluchtbordeel immers aangelegd) om zieke meisjes nog zieker te maken, de dood in te jagen. Een PvdA-politicus bleek er zelfs vaste klant te zijn.

Maar zo te lezen heeft de hoogste PvdA-politicus van Amsterdam ook een geheugen als een zeef. Een ezel stoot zich in 't gemeen niet twee keer aan dezelfde steen, maar Amsterdam lust er wel pap van.

Selma Schepel, Wijdenes

Griepprik

Nooit zo ziek geweest als een week na een griepprik jaren geleden: ik kreeg griep, dat werd longontsteking en ik kreeg antibiotica. Dat hielp tegen de longontsteking, maar nu werden de darmen ziek. De diagnose luidde: 'begin crohn'. De arts vond dat ik 'aan de farma-middelen' moest. Ik ging eerst maar eens aan de Google. Vond daar iemand met een vergelijkbaar verhaal: vrouw was, na vijf jaar farma-middelen geprobeerd en ziek thuis gezeten te hebben, naar een natuurarts gegaan en binnen twee weken genezen. Ik besloot die vijf jaar over te slaan, dus meteen naar de natuurgenezer te gaan en binnen een week waren de darmen weer goed. Ik probeerde deze 'bijwerking' bij Lareb te melden, maar de voorgeformuleerde antwoorden op het formulier die je kunt aanvinken zijn zó beperkt, dat melden niet werkte. Dit heb ik gemeld bij Lareb, maar dat hielp niet. Geen wonder dat er zo weinig bijwerkingen gemeld worden bij Lareb.

Lietje Perizonius, Abcoude

Beschadigend

Het artikel van Izaäk van Jaarsveld (O&D, 5 februari) is me uit het hart gegrepen. De herkenning was groot. Ik ben een vrouw geboren in 1924 uit een relatie van een blanke vrouw en een Surinaamse man. Destijds was dat een vrij onbekend fenomeen. Het was geen pretje te moeten opgroeien in een blanke maatschappij waarin men praktisch nooit een gekleurde medemens zag. Het heeft mijn jeugd in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog behoorlijk aangetast. Ik werd vaak uitgescholden en men vond het heel gewoon mij uit te horen over waar ik geboren was, hoe mijn ouders er uitzagen enzovoort. Om maar te zwijgen van flauwe grapjes als 'je hebt je zeker niet gewassen'. Toch ben ik aardig terechtgekomen, maar daar heb ik veel voor moeten doen, want zo'n jeugd werkt wel beschadigend.

Het is nu 2015 en nog steeds moet ik me verantwoorden dat ik in Nederland woon. Met de vrijpostigheid de Nederlanders eigen vraagt men nog steeds waar ik vandaan kom, ook de prijzende opmerking dat ik zo goed Nederlands spreek is niet te versmaden. Voor mijn werk heb ik jaren in het buitenland gewoond, waar ik van genoemde onaangenaamheden over mijn verschijning praktisch nooit iets heb gemerkt.

Nu ben ik 90 jaar en lees dat jongeren nog steeds onder hetzelfde euvel lijden. Ik zou willen zeggen: blanke Nederlanders, realiseer u wat uw neerbuigende houding veroorzaakt. Het leven van een gekleurde medemens maakt u er niet vrolijker op. Mijn tijd dient het wel uit, al erger ik me er nog steeds aan, maar er is een grote jonge generatie gekleurde mensen momenteel in Nederland die met respect behandeld wil worden.

Gerry van der Gaag, Hoofddorp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden