Amsterdam heeft Nederland helemaal niet nodig

De brieven van 24 juni

De ingezonden brieven van vrijdag 24 juni.

Jan van der Heydens schilderij 'Stadhuis op de Dam' uit 1668.

Brief van de dag

Het Koninkrijk der Nederlanden is een relatief recent verschijnsel en zeker niet onomkeerbaar. In ieder geval is er vandaag de dag alle aanleiding om ons af te vragen wat Amsterdam eigenlijk nog in het Koninkrijk te zoeken heeft. De regering in Den Haag bemoeit zich echt met alles, terwijl ze er daar geen idee hebben van waar wij Amsterdammers echt behoefte aan hebben.

Erg democratisch gaat het er bovendien ook niet aan toe daar aan het Binnenhof, met zijn achterkamertjespolitiek, gedoogcoalities en een Eerste Kamer die we niet zelf mogen kiezen maar die wel steeds meer macht krijgt.

Nederland is in theorie misschien een goed idee, maar in de praktijk blijkt het gewoon niet te werken. In feite is Nederland nu al jaren in de ban van nationalisten die met veel tamtam en canons beweren dat er zoiets als een Nederlandse identiteit bestaat, terwijl iedereen weet dat Limburgers en Rotterdammers altijd anders zijn gebleven dan Amsterdammers. Nu willen de Nederlanders zelfs een referendum organiseren waardoor Amsterdam het risico loopt samen met Nederland de EU te moeten verlaten. Dat zou heel slecht zijn voor Amsterdam, dat sterk afhankelijk is van internationale handel en toerisme.

Amsterdam heeft een roemruchte geschiedenis. En het heeft diepgewortelde eigen tradities en waarden, onder andere op het gebied van immigratie en diversiteit, kunst en cultuur, onderwijs, sociale zekerheid en milieu. Daar moeten we trots op zijn.

Er wordt wel gezegd dat Amsterdam het niet alleen zal redden, maar wij hebben Nederland helemaal niet nodig. Het is heel goed mogelijk op basis van een apart verdrag vriendschappelijke betrekkingen met Nederland te onderhouden. Bovendien heeft Amsterdam altijd sterke zelfstandige banden gehad met steden en landen in de hele wereld.

Eenmaal onafhankelijk wordt Amsterdam weer een republiek. Het paleis op de Dam wordt weer ons stadhuis. Ajax wordt ons nationaal elftal. Amsterdam blijft natuurlijk lid van de EU en behoudt de euro, is barmhartig tegenover vluchtelingen, stopt met Zwarte Piet en doet niet moeilijk over twee paspoorten.

Tijd voor een referendum!

M.W. Hesselink, Amsterdam

Vertrouwen in de EU

Ton van Rietbergen wijst erop dat blijkens een grafiek van de Eurobarometer het vertrouwen in de EU weliswaar al lang dalende is, maar dat volgens dezelfde grafiek het geloof in de nationale politiek nog altijd minder is. Thierry Baudet, Geert Wilders en Boris Johnson hoor je daar niet over, aldus Van Rietbergen verwijtend (O&D, 23 juni).

Maar dat lijkt mij eigenlijk ook wel logisch. Veel van de onvrede over de nationale politiek hangt immers met ons EU-lidmaatschap samen. Met beëindiging daarvan zou de nationale stemming misschien een heel stuk opfleuren. En juist in het licht van het dan ontstane maatschappelijke humeur zou de vergelijking gemaakt moeten worden.

Goeie kans dat dan de balans blijkt te zijn omgeslagen. Het inschatten van die kans en de afweging hoe daarmee in de besluitvorming om te gaan is een zaak van eh... nationale politiek.

F. Meeder, Tilburg

De Europese en Nederlandse vlag. Beeld ANP

Wateroverlast

Of het nou structureel is of niet, de overlast met regen- en rivierwater neemt in ons land steeds grotere vormen aan. Straten die blank staan en huizen waar het water van alle kanten binnenstroomt: het zijn beelden waar Nederland aan moet gaan wennen.

Het bestrijden van deze overlast in onze polder is echter een mogelijk nog groter probleem. Burgers met vragen worden verwezen van de gemeente naar het Waterschap en vaak wordt de vinger dan ook weer teruggewezen.

Te weinig waterberging, te smalle rioolbuizen, niet of te laat werkende gemalen: we zijn allen verantwoordelijk, maar nemen deze verantwoordelijkheid niet. Haal daarom de bezem door de bestuurlijke warboel en leg de sleutel voor de oplossing bij één overheid.

Dan weet de burger ook waar hij verhaal moet halen of samen met de overheid naar een gezamenlijke oplossing kan zoeken.

Menno Siljee, Schiedam

Kunst in Zuid

Ik las het stuk over intrekken van het kunstwerk van beeldend kunstenares Femke Schaap (V, 23 juni) door de politiek verantwoordelijken in stadsdeel Amsterdam-Zuid. Mag ik stellen dat er vanuit de verantwoordelijken (D66 en VVD) blijkbaar geen echte interesse is voor bijzondere kunst en cultuur in Zuid?

Zo heeft men bij de vergunningsaanvraag verbouwing van het voormalig stadsdeelkantoor in verband met verkoop aan een projectontwikkelaar een vergunning verleend om de cultureel-historische gevelsteen van het voormalig Luthers Diaconessenziekenhuis van de buitenwand van het meer dan honderdjarig pand af te halen! Dan blijft er maar een woordje over: tja.

Hans van der Leeden, Amsterdam

Waardeer het onbekende

Wat een triest verhaal, over het niet realiseerbaar kunstwerk van Femke Schaap in Amsterdam-Zuid. Maar erger nog zijn de opmerkingen van de 'deskundigen' over hoe het komt dat een kunstwerk in de openbare ruimte niet wordt gepruimd. Niemand heeft het erover dat de belangrijkste oorzaak daarvoor ligt in het tekort aan kunnen (of willen) zien en waarderen van kunst die niet binnen bekende kaders valt. Wij worden daarin niet geschoold en daarom missen we de kijk erop en waardering ervoor.

Ik fiets en wandel al jaren met uiteenlopende groepen mensen door onze toch bepaald niet met kunst overwoekerde stad. Tijdens deze tochten wijs ik ze op waar ze normaliter gewoon aan voorbijgaan en leg ze uit wat de betekenis en bedoeling van het kunstwerk is. Na afloop hoor ik (naar mijn mening te vaak) dat men dit allemaal nooit heeft geweten en dat het zo leerzaam was.

Feitelijk moet dit niet de taak zijn van een gepensioneerde architect: het moet al in ons onderwijs vast pandoer zijn. Dus: organiseer wat, onderwijsgevenden, er zijn deskundigen genoeg die kunnen helpen. Waarschijnlijk voorkom je dan in de toekomst onbegrip waarmee Femke Schaap zich nu geconfronteerd ziet.

Vic Wendel, Roosendaal

Femke Schaap met haar kunstwerk. Beeld Aurélie Geurts

Henk Hofland

Twee opmerkingen aangaande het stuk dat Jan Tromp over Henk Hofland schreef (Ten eerste, 22 juni). Hofland werd niet in 1970 hoofdredacteur, maar in 1968. In 1970 vond de fusie plaats tussen het Algemeen Handelsblad en de NRC. Dan de zinsnede: 'Hij kon aimabel zijn én achter iemands rug om vuile verhalen vertellen.' Ik ken Henk Hofland bijna vijftig jaar en kan met de hand op mijn hart verzekeren dat dit laatste niet zijn stijl was.

Sytze van der Zee, Amstelveen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.