Amerika

Nico wil heel graag met zijn hoedje op dansen en door Central Park lopen.

en week geleden vertelde ik u over mijn nieuwe hoedje. Ik heb er inmiddels vijf. En een borsteltje om ze teder te strelen. Voor de volledigheid: twee zwart hoedjes, een strohoedje, een bruin hoedje en een grijs hoedje. Het laatste hoedje is in Italië gemaakt. Door een Italiaan. Van Wilfried de Jong kreeg ik de tip om mijn hoedjes te stomen boven een espressoapparaat. Wilfried kennende gok ik dat dat ook weer uit Italië moet komen.

Nu wil ik opeens dansen. Met mijn voeten. Dansen met een hoedje op. Als iemand mij drie weken geleden had verteld: over twintig dagen verlang je naar een dansje met een dophoed op je hoofd, ik zou hem voor gek hebben verklaard. Maar u moet mij geloven, ik wil zo graag heel goed kunnen dansen met een hoedje op.

Ik weet wel hoe het komt, van dat dansen en die hoedjes. Ik schrijf dit in Amerika. Het verre Amerika. En u raadt het al, daar dansen ze graag en daar dragen ze graag hoedjes. Vooral in Texas combineren ze deze oerdriften op een bijna agressieve manier. Ik heb volwassen mannen met een snor en vier kinderen doodernstig de two-step zien dansen. De two-step is een dans voor mensen die niet kunnen dansen. Twee snelle pasjes naar voren, twee langzame pasjes naar voren en ondertussen sleur je je vrouw mee.

Ik heb er tegen gevochten, maar tevergeefs. Het is weer zover: ik wil allemaal dingen doen die de lokale bewoners ook doen. Een bekende ziekte. In Griekenland heb ik gedroomd van een meloenenkwekerij. Ik heb dat tijdens verjaardagen, vlak na mijn vakantie, aan tientallen mensen zitten uitleggen. Ik zou alles in Nederland achterlaten en dan ging ik lekker in de zon op een zojuist geplukte meloen iets typisch Grieks zitten doen.

Een jaar later wilde ik, een week na onze vakantie in Ierland, een goedkoop ezeltje kopen en daarmee in het wilde weg naar het zuiden rijden. Of het noorden. Wat die ezel maar wilde. Na Lissabon wilde ik hier in Nederland een restaurant beginnen met alleen maar sardines op de kaart. Ik heb, net als u, aan honderden mensen lopen vertellen dat de tomaten in Spanje veel meer smaak hebben.

Nu stroomt, na zeven dagen vakantie, Amerika opeens door mijn lichaam. Vandaar die hoedjes. Vandaar het dansen. En ik ben bang dat het erger wordt. Ik ben nu in New York en dit is wat ik momenteel wil: met een hoedje op mijn hoofd en een hond vlak naast me heel nonchalant door Central Park wandelen.

Vanavond ga ik naar een concert van The Roots en daarna wil ik waarschijnlijk een afrokapsel met de omtrek van een skippybal. Morgen varen we naar Staten Island en een dag later wil ik eigenlijk toch liever op een eiland wonen, omdat de mensen daar anders zijn.

Ik ben één grote open wond. Dit land vreet zich in mijn lichaam en ik laat het glimlachend toe. Tot ik weer in Nederland ben. Die gedachte houdt me op de been.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden