Amerika

Dertig jaar geleden. Het was tegen de avond. In die tijd werkte ik bij een ondergrondse krant en de straten van Teheran waren vol nieuws....

Ze riepen ‘Allaho Akbar!’ en begonnen over de ijzeren hekken te klimmen en het gebouw binnen te stormen. Dat was nieuws en ik wilde het verslaan, het meemaken. Dus ook ik probeerde over het hek te komen, maar ik werd door een paar stokslagen naar beneden gehaald. Het was een strak georganiseerde aanval door het regime zelf en anderen mochten daar niet aan meedoen. Ik wist het niet, probeerde het opnieuw. Deze keer sloegen ze me nog harder. Een meisje van een jaar of 18 ontfermde zich over mij en redde me uit hun handen. Mijn verslag haalde de eerste pagina en het meisje bleef.

Een jaar later, toen ik op het Revolutieplein met een reportage bezig was, verscheen er een legervliegtuig. Het geluid was oordovend, het toestel vloog zo laag dat ik de groene en zwarte Arabische letters op de flank kon lezen. Het was een Iraaks vliegtuig op weg om het vliegveld van Teheran te bombarderen.

Iran hield de medewerkers van de Amerikaanse ambassade nog steeds in gijzeling. De oorlog begon.

Irak gebruikte chemische wapens en Amerika stond pal achter Saddam Hussein. Ze gaven hem wapens en steunden hem met hun satellieten en grote verkenningsvliegtuigen. De oorlog duurde acht jaar. Er vielen alleen aan Iraanse kant al een miljoen doden en twee miljoen mensen raakten gewond.

De afgelopen dagen was ik vaker met deze herinneringen bezig. Zou ik nog een keer over de hekken van de Amerikaanse ambassade klimmen?

Ik stond toen achter de bezetting van de ambassade en in mijn verslag heb ik het als een gerechtvaardige actie beschreven. Ik dacht dat Amerika die klap nodig had om wakker te worden.

Heb ik daar nu spijt van en zou ik, als ik het verslag opnieuw mocht schrijven, het corrigeren? Nee, helaas niet.

Vorige week hebben er verschrikkelijke incidenten plaatsgevonden in Amerika en in Afghanistan. Een Afghaanse agent in training doodde vijf Britse soldaten en een Amerikaanse militair opende het vuur op zijn collega’s van wie er dertien omkwamen. Amerika is niet goed bezig in Afghanistan. Het waren geen misdaden van twee gekke militairen, maar twee harde alarmen waar Amerika wakker van zou moeten worden.

Het is een nieuwe wending in de oorlog.

Wie blijft benadrukken dat deze gebeurtenissen toevallig zijn, wil nadrukkelijk zijn ogen sluiten voor de werkelijkheid.

Deze twee incidenten moeten we in een reeks Amerikaanse politieke mislukkingen zien. Gebeurtenissen zoals: de mislukte presidentsverkiezingen in Afghanistan en het toenemende geweld in Pakistan.

De mislukte en uit de hand gelopen onderhandelingen met Iran over de nucleaire energie.

Het mislukte en uit de hand gelopen vredesproces tussen Palestina en Israël; president Abbas wil geen president meer zijn.

Amerika is niet meer in staat om de boel bij elkaar te houden. Als dat zo is, moet Europa serieus anders over Afghanistan gaan nadenken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden