Amerikaanse media, stop met het bewieroken van Trump

.

Beeld de Volkskrant

Toen het Amerikaanse leger in 2003 Irak binnenviel, volgde ik het nieuws eerst in Amsterdam via de tv-zenders BBC World en CCN International. Toen ik daarna naar New York vloog, werd CNN mijn belangrijkste nieuwsbron en kreeg ik een volstrekt andere versie van de invasie in Irak voorgespiegeld. Waar de zenders in Europa op ingetogen wijze verslag deden van de aanvallen, was de uitzending op CNN in de VS een orgie van Amerikaans machtsvertoon. Een mediabubbel avant la lettre.

Met eenzelfde kritiekloos enthousiasme doen de Amerikaanse media nu verslag van het militaire machtsvertoon van president Trump. CNN's Fareed Zakaria verklaarde direct na het afschieten van de 59 Tomahawk-raketten dat Trump die avond president van de VS was geworden. Op MSNBC was presentator Brian Williams zo onder de indruk van de beelden van de raketaanval dat hij ze tot drie keer toe 'mooi' noemde en zonder ironie 'Ik word geleid door de schoonheid van onze wapens' uit een songtekst van Leonard Cohen (First We Take Manhattan) citeerde.

The New York Times, die met haar verslaggeving vijftien jaar geleden het pad effende voor de Iraakse invasie, kopte 'Bij de aanval op Syrië laat president Trump zijn hart eerst spreken'. Zelfs gerenommeerde buitenlandcommentatoren als David Ignatius van The Washington Post zwijmelen over 'de smaak van succes' die Donald Trump zou hebben geproefd. Maar welk succes was dat nou helemaal? Drie dagen na de aanval vertrokken alweer gevechtsvliegtuigen van de Syrische luchtmachtbasis Al-Shayrat. Vorige week dinsdag kwamen bij een Amerikaanse raketaanval in Syrië per ongeluk 18 gelieerde verzetsstrijders om.

Het is niet duidelijk of de aanval donderdag op IS in Afghanistan met de 'moeder aller non-nucleaire bommen' bedoeld was als rookgordijn voor de afzwaaier in Syrië twee dagen ervoor of als intimidatie van de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un die twee dagen erna de jaarlijkse militaire parade zou afnemen. In het eerste is Trump geslaagd, maar in het tweede niet, getuige het machtsvertoon van Kim Jong-un. Tenzij Trump ook het mislukken van de Noord-Koreaanse raketlancering op eigen conto wil schrijven.

Dat laatste doet Trump maar al te graag. Zo zegt hij dat het aan hem te danken is dat China de Amerikaanse resolutie die oproept tot een onderzoek naar de Syrische gifgasaanval niet heeft gevetood in de VN Veiligheidsraad. Maar de Chinese ambassadeur bij de VN had al voor de ontmoeting tussen Trump en de Chinese president Xi gezegd dat China zich zou distantiëren van Rusland. Toch nemen de Amerikaanse media Trumps bewering klakkeloos over.

Het enige winstpunt lijkt dat Xi Trump aan het verstand heeft weten te brengen dat er geen gemakkelijke oplossing is voor het conflict met Noord-Korea. Dat verklaart ongetwijfeld de Amerikaanse terughoudendheid na de mislukte raketlancering afgelopen zondag. Zoals Trump het zelf zei in The Wall Street Journal: '(President Xi) ging in op de geschiedenis van China en Korea. En na tien minuten luisteren realiseerde ik me dat het allemaal niet zo gemakkelijk is. Ik dacht dat China een enorme macht over Noord-Korea had maar het is niet wat je zou denken.'

Xi en Trump tijdens hun ontmoeting in Mar-a-Lago, Florida. Beeld afp

Trump klinkt als een schooljongen die trots is dat hij zijn huiswerk niet heeft gemaakt. Op dezelfde kinderlijke wijze als hij toegeeft dat de situatie in Noord-Korea complexer is dan hij dacht, heeft de man die twee weken geleden nog beweerde geen president van de wereld te willen zijn het over 'mijn leger' dat doet wat 'ik wil'. Als de Amerikaanse media Trumps militaire machtsvertoon blijven bewieroken, zal de makkelijk beïnvloedbare president het ongetwijfeld niet bij de aanval met de moeder aller bommen laten.

Ik ging vrijdag naar de Biënnale van het Whitney Museum in New York. Zoals kunstrecensent Peter Schjeldahl in The New Yorker schreef, doet de tentoonstelling alweer nostalgisch aan. Kunstwerken over Black Lives Matter, de aanhang van Trump en de smeulende klassenstrijd voeren de boventoon. De meeste kunstwerken zijn geselecteerd voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen van november, een periode waarin we verkeerden tussen hoop en vrees.

De biënnales van het Whitney Museum weerspiegelen doorgaans opmerkelijk goed de politieke stemming in de VS. Schjeldahl voorspelt dat de volgende biënnale in het teken van drama zal staan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.