American Connection moet blijven

Gisteravond heb ik in Groningen op het TakeRoot festival mijn handtekening gezet. Het radioprogramma American Connection dat op Radio 2 en Radio 6 wordt uitgezonden, verdwijnt per 1 januari. En dat, dames en heren, is namelijk een schande.

Ik heb nog nooit naar American Connection geluisterd toch tekende ik de petitie. Ik voelde me gisteren in Groningen namelijk solidair met alle aanwezigen dames (een paar) en heren (de meesten) op leeftijd voor wie er vanaf 1 januari een grote leegte in hun culturele leven zal ontstaan. American Connection is naast For The Record van Leo Blokhuis en Mart Smeets namelijk zo ongeveer het enige overgebleven programma dat structureel aandacht besteedt aan americana. Niet het meest hippe genre in de popmuziek maar wel een niche met een vaste schare liefhebbers die graag geïnformeerd wil worden over nieuwe platen en concerten. En daar ook graag geld aan uitgeven.

Zij zullen hun informatie niet meer van de radio kunnen krijgen, wat zonde is want Nederland heeft juist waar het deze muziek op de radio betreft een enorme traditie. Hier was het dat later vermaard geworden artiesten als Ry Cooder, Randy Newman, Tom Waits en Little Feat het eerst werden opgepikt.

Nog steeds hoor ik mensen vol passie spreken over radioprogramma's als Amigos de Musica van de VPRO, en de programma's van Jan Donkers voor dezelfde omroep. Ook de KRO (Hubert van Hoof) maakte zich sterk voor singer/songwriters. Artiesten als Rory Block en, later Dayna Kurtz kregen hier een veel groter publiek dan elders, ook dan in eigen land.

Het publiek dat gisteren op TakeRoot een middag en avond americana muziek onderging leek me van de leeftijd dat ze deze hoogtijdagen hebben meegemaakt, voor de stand waar ik mijn handtekening zette, ving ik een gesprek op tussen twee heren. Werken deden ze niet meer, ze hadden alle tijd voor hun hobby, muziek. Ze genoten van de paar uur op de radio, waar 'hun' muziek te horen was, gingen na het horen van een nieuwe plaat nog ouderwets naar de platenboer (die ook al dreigde te sluiten) en bezochten concerten van muzikanten die ze op de radio hadden gehoord. Tijd en geld was geen probleem, maar zehadden geen idee hoe ze in het vervolg aan hun trekken konden komen.

Ik ben nog wat jaartjes jonger maar kan me hun sentiment erg indenken. Het verbaast me ook dat Radio 6 de niches die ze goed konden bedienen (wereldmuziek, electronica, moderne gecomponeerde muziek) nu in de steek laat en 'kiest' voor jazz en soul.

Daar zullen wel politieke overwegingen aan ten grondslag liggen. Wellicht hoopt de zender zo aanspraak te kunnen maken op het door het door Arrow jazz achtergelaten kavel. Maar het is natuurlijk te gek voor woorden dat de publieke omroep zich op 1 stijl gaat richten. Want die jazz, die zal net als bij Arrow niet veel verder gaan dan Jamie Cullum, Norah Jones en Wouter Hamel. Ik denk niet dat de concerten van Evan Parker, Cecil Taylor en Marc Ribots fantastische band Ceramic Dog er een plekje zullen krijgen.

Het rare is ook dat de publieke omroep maar blijft zoeken naar een manier om 'de jeugd' te bereiken. Ze lijken daar nog steeds te denken dat popmuziek iets is voor jongeren. Het is volgens mij juist de oudere generatie, die van de babyboomers die de radio nog weet te vinden. Maar ja, te eigenwijs, te weinig door reclame beïnvloedbaar en dus te weinig garant staand voor voldoende Ster-inkomsten. Dus weg ermee.

Wat ik zo aardig vond aan TakeRoot in Groningen was gisteren niet zozeer de muziek. De grote namen Dayna Kurtz en Seasick Steve vielen me tegen, en de jonge honden (Band Of Heathens, Jesse Dee) waren me net iets te retro.

Nee, wat ik zo leuk vond was vooral de gretigheid waarmee het publiek 'hun' muziek een willig oor gaf. Americana liefhebbers zijn bereid veel mooi te vinden, als het maar niet te modern en te hard klinkt. Ze staan ruimhartiger tegenover nieuwe namen dan het jongere publiek op London Calling, en worden blij van een goed bespeelde pedal steel of banjo.

Hun muzikale opvattingen zijn zeer conservatief, maar ze blijven wel nieuwsgierig naar ontwikkelingen binnen hun interesseveld. Ik werd ook eigenlijk een beetje jaloers op ze. Toch best lekker als je zo voor iets kunt gaan en je verder van alle andere muziek kunt afsluiten. Er zijn nog altijd genoeg jonge singer/songwriters, en Otis Redding zul je dan wel nooit meer te zien krijgen, maar de opwinding uit zijn muziek wordt ook door de generatie van Jesse Dee overgebracht.

Bij Klaus Schulze sprak ik twee weken geleden een ook niet meer heel jonge liefhebber van elektronische muziek. Die zei iets waar ik vaak aan terug moet denken: 'Ik hoef geen nieuwe muziek meer te horen, mijn hoofd zit vol met muziek die ik mooi vind.' Voor hem geen nieuwe namen meer, geen nieuwe veelbelovende muzikanten. Het is mooi zo, de harde schijf zit vol. Concerten bezoekt hij alleen nog van oude helden, en dat viel in het geval van Klaus Schulze ook nog een beetje tegen.

De mannen in Groningen leken me weer niet zo rigoreus in hun opvattingen, maar ze hebben al decennia geleden voor zichzelf besloten wat ze mooi vinden, met dank aan Jan Donkers en Hubert van Hoof (beiden aanwezig als presentator). Ook hun hoofd zit vol met mooie muziek, er hoeft niks nieuws meer bij. Jonge muzikanten worden gedoogd, en zelfs geprezen, maar ze moeten wel klinken als de muziek die ze al kennen.

Daarvan is er nog genoeg, zo bewees TakeRoot gisteren weer. En er is publiek voor. TakeRoot liet zien dat het fijn is om oud te worden met rock 'n roll, de muziek uit je jeugd. Waar oudere jazzliefhebbers door de kwetterende jeugd op North Sea Jazz in de verdrukking lijken te raken, hebben rock 'n roll liefhebbers op leeftijd nog hun eigen popfestival.

Alleen hebben ze binnenkort geen radio-programma meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden