Amber was mooier dan de vlammen die haar lijf opslokten

De voor altijd 16-jarige Amber uit Pakistan nam op een dag de trein in Nederland. In dezelfde trein zat ook de strafadvocaat. Deze man spitste zijn oren toen hij hoorde dat een paar Nederlandse meiden over seks praatten. Een van die meisjes riep dat je een loser bent als je op je 16de nog geen seks hebt gehad. 'Ik ben wel erg verbijsterd, ik moet hierover een opiniestuk schrijven en naar de krant sturen', besloot de strafadvocaat, Hakan Külcü genaamd. In dat stuk, dat afgelopen week in NRC Handelsblad werd geplaatst, zette hij het zedelijke, eervolle leven in het Oosten tegenover de doorgeslagen vrijheid van het Westen. Zijn verhaal sloot hij af met adviezen aan de islamitische meiden: 'Integreer met mate en mocht je je seksuele lusten willen temperen tot aan het huwelijk, dan ben je geen loser.'

Als een veer in zachte bries zweefde Amber toen maar naar een andere coupe. Daar zag zij een moslimjongen die nooit van die advocaat en diens opiniestukken had gehoord en op weg was naar de hoeren van de grote stad. Deze jongen hoefde de schrijfsels van de advocaat niet te lezen om te weten wat onzedelijk gedrag was. Daarbij speelde de bedrijvigheid van zijn eigen geslachtsorgaan geen rol van betekenis, maar wel die van zijn nichten, zijn zussen, zijn toekomstige vrouw en zijn moeder. Dat wist hij allemaal. En nu hij toch niets te doen had in de trein, stuurde hij wat berichten rond op Telegram, waarin hij een Marokkaans meisje dat niet met hem wilde gaan, van het etiket hoer voorzag.

Amber zette haar reis voort in de trein. En daar zag ze het moslimmeisje, ook 16 jaar, met ogen zo groen als de kleur van de weilanden buiten. Schiphol was haar bestemming. Die geur van de zedelijkheidsleer, die de ideoloog en de hoerenloper verspreidden in de trein, had zich als sinds haar peuterjaren in haar huid genesteld. Ze keek op haar horloge. 'Genoeg tijd om wat kleinigheden te kopen bij de Freeshop', prevelde ze. Veel geld had ze niet om uit te geven. Al haar spaargeld ging straks naar de dokter in Istanbul, die met een ingreep in haar vulva ervoor ging zorgen dat ze binnenkort alsnog zou bloeden in de huwelijksnacht.

Het was nog licht buiten en warm in de trein, maar toch moesten de dames en de heren in de drukste coupé onverklaarbaar rillen. Het zwevende bezoek was onder hen, niemand die dat vermoeden kon. Ze woog nu maar 50 gram en had dus een verleden in Pakistan. Het puurste land, waar het onderwijs in islamitische madrassa's plaatsvindt, en de bewoners de zedelijkheid zelve zijn. Daar geen sirenes in de zee, nee, daar krijgt men de noten van de zeden en de eer in de baarmoeder mee. Het eeuwig 16-jarige meisje met de naam Amber, die geen stoel eiste, had een triest levensverhaal dat zich vorig jaar in haar stad Abbottabad afspeelde. Ze wilde er wel over verhalen, maar kon dat moeilijk, met een mond die veranderd was in as.

Voor de geïnteresseerden: de kranten hebben de gebeurtenis vorig jaar wel gemeld. In een auto was ze opgesloten door familie en stadgenoten. Vervolgens werd het voertuig in de fik gestoken, want ze had een vriendin geholpen die er met haar geliefde vandoor wilde gaan. Nogmaals: Amber was haar naam. En ze was mooier dan de vlammen die haar lijf opslokten. Haar geschreeuw was luid en sterk, maar zeker niet opgewassen tegen de puurheid van de oosterse eer in de harten van vader, moeder, broer en nog veel meer.

Amber ging maar naar de achterste coupé, de plek van rust en liefde. Ze zag een meisje in haar 16de lente. Na intensief zoenen nam dat meisje op de achterste stoel haar vriend in zich. Amber kon opeens ruiken. De walm van de onschuld, van de zelf bepaalde moraal, van de liefde en van de eerlijkheid verspreidde zich in de machine. Daar zat dat meisje op haar vriend, als het standbeeld van de zelfbeschikking.

Amber herinnerde zich dat schreeuwen geen zin had gehad. Daarom probeerde ze het nu op fluistertoon. Ze boog zich naar het meisje, dat kermde. Amber huilde: 'Behoed je voor de stank die uit de monden van de ideoloog en de hoerenloper komt. Als je niet uitkijkt, plakt het aan je kleren en aan je huid. Je wast het er duizend keer af, maar geloof me: kwijt raak je het alleen in het graf.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden