'Ambachtelijk beroep: lekker met je handjes werken'

Wietse van den Haan (45)..

Marieke van Twillert

'Ooit heb ik geprobeerd als werknemer op een jachtwerf te komen. Met het idee dat wanneer de eigenaar zou stoppen, ik de werf zou overnemen. In loondienst wilde ik in ieder geval niet. Dat kende ik: ik heb altijd honderd procent inzet getoond en uiteindelijk krijg je dat niet terug. Maar het bleek onmogelijk op zo'n werf te komen. Meestal zijn het familiebedrijfjes en die zitten niet te wachten op een buitenstaander.

Op een dag zag ik een advertentie waarin een werf in Groningen werd aangeboden. Ik liep een week na te denken en had het er over met m'n vrouw, Marion. Ze zei: ''Ga daar nou eens kijken'', denkend dat het misschien zou overwaaien. Maar dat was niet zo. Ik kwam thuis en vertelde: ''Dit is wat ik wil, we gaan verhuizen''. Zo simpel was het, althans wat mij betreft. In tijdsbestek van een paar maanden was het beklonken.

Mijn vrouw zei: ''Als je het echt leuk vindt, dan doen we het''. Ze kan zich goed aanpassen en nieuwe contacten leggen. De kinderen vonden het niets. Onze oudste dochter was net begonnen met een beroepsopleiding en bleef in Nijmegen wonen.

De andere twee kinderen zijn meegekomen, nadat ze eerst het schooljaar in hun oude omgeving hadden afgemaakt. Ze hebben de grootst mogelijke moeite gehad. Dat komt doordat ze niemand in Groningen kennen. En we wonen op een industrieterrein nogal afgelegen, ook dat hielp niet mee. Aan de overkant woont een man in een oude olietank, verder is het stil.

Voor deze overstap had ik een technisch beroep in de waterbehandeling. Dat klinkt breed. Het had met industrieel afvalwater te maken, ook met drinkwaterprojecten. Ik hield me onder meer bezig met het opstellen van specificaties, het beoordelen van offertes, tekeningen nakijken, montagebegeleiding. Ik zat veel in het buitenland, twee weken hier en dan weer drie dagen daar. Dat was de jus op de aardappelen.

Water heeft ons altijd getrokken. Ik ben opgegroeid met zeilen. Ik werkte in Den Haag, toen we naar Molenhoek, achter Nijmegen, verhuisden. Het eerste wat we misten, was de kust. En na tien jaar werd ik het meer dan zat om vanuit Molenhoek meer dan vier uur per dag in de auto te zitten naar mijn werk. Op een gegeven moment maak je de keuze en bepaal je hoe je het leven verder wil indelen.

Mijn vrouw blijkt achteraf toch meer moeite met de overstap te hebben gehad dan we eerst dachten. We hebben geen dag vrij. Zaterdag is de werf tot half één geopend, maar in de praktijk is dat vijf uur. Dat is ook logisch: mensen die een boot hebben, komen juist in het weekend van acht uur 's ochtends tot tien uur 's avonds klussen.

Op een werf wonen, betekent dat je sociale leven erbij inschiet. Er is altijd wat te doen, zeker omdat wij aan het opbouwen zijn. Je gaat bijna nooit een avondje uit. Marion heeft nu een parttime baan. Dat doet ze deels omdat het financieel nodig is, maar een belangrijke reden is ook het contact. Voor haar is zo'n werf helemáál een klein wereldje.

Belangrijkste reden om deze werf te kiezen waren de financiën. Ook de opzet sprak mij ook erg aan. Informeel en toegankelijk voor iedereen, ook de zelfbouwers. Ik heb twee mensen in loondienst en afhankelijk van het werk huren we extra personeel in.

Van huis uit ben ik geen werfeigenaar, ik heb dus veel moeten bijleren en doe dat nog steeds. Ik had bijvoorbeeld geen specifieke ervaring met epoxy, een kunsthars. Het prettige aan dit werk is de afwisseling. De ene keer buig je je over een modern ontwerp, de andere keer krijg je een klassieke boot die je moet opknappen.

In principe bouwen en onderhouden we alles. Hout, staal, epoxy. Mensen komen met een ontwerp en soms verwijzen we naar een ontwerper. Boten zijn en blijven de hoofdzaak. Maar er komen ook wel eens mensen met bijvoorbeeld schade aan een polyester sportwagen, of iemand die zijn vijver wilde laten bekleden.

We wonen hier nu dik anderhalf jaar. Financieel zijn er altijd onvoorziene uitgaven: onderhoud van de gebouwen, materieel, eigenlijk voor de modernisering van de werf in het algemeen.

We zijn altijd open, dus dat betekent dat je op de werf moet wonen. We wonen in de woonboot: Op het water, net wat ik altijd wilde.

Geen moment heb ik spijt van de overstap. Ik hoop dat ik mijn enthousiasme kan overbrengen op de kinderen, want er is natuurlijk meer in het leven dan tv en computerspelletjes. Dit ambtelijke beroep geeft enorm veel voldoening: lekker met je handjes werken. Je begint met een plaat schuim, een rolletje met hars en een matje glasweefsel. Daarmee creëer je de mooiste dingen.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden