Opinie

Amanda Kluveld: 'Laten we ze niet verloochenen'

De voorbereidingen voor Pasen in de provincie Punjab in Pakistan worden al sinds Palmzondag verstoord. Heiligenbeelden zijn met zwarte verf besmeurd en christenen bedreigd. Ze mogen geen Pasen vieren, is hen verteld. 'Zo gaat het ieder jaar. Het is geen nieuws bij ons. Evenals de lotgevallen van de Pakistaanse christin Asia Bibi dat niet zijn', schrijft vk.nl-columnist Amanda Kluveld.

Een demonstratie voor de vrijlating van Asia Bibi in 2010. Beeld EPA
Een demonstratie voor de vrijlating van Asia Bibi in 2010.Beeld EPA

Op woensdag liep ik door de stad. Ik zag een enorm geel kuiken. Het was meer dan twee meter hoog. Hij had een bordje in zijn vleugels. Daarop stond: 'Waar zijn mijn broertjes?'.

Kinderen sprongen enthousiast om het kuiken heen. Dat had het niet verwacht. Het kuiken stond daar voor een gewichtige zaak. Het wilde een bepaald onrecht aan de kaak stellen maar de kinderen omhelsden hem, voelden aan zijn zachte gele veren en omarmden zijn omvangrijke middel.

Een jonge moeder met hoofddoek nam met haar mobiele telefoon foto's van haar kroost, dat lachend op haar door middel van handgebaren gegeven aanwijzingen, op een ordelijk rijtje aan weerszijden van het kuiken was gaan staan. Het knuffeldier wilde niet flauw doen en poseerde zo geduldig mogelijk als je van een groot geel wezen kunt verwachten. Hij nam een olijke pose aan. Een oranje poot koket naar voren. Even leek hij zijn zoekgeraakte broertjes te zijn vergeten.

De moeder gebaarde dat ze verder wilde en de kinderen maakten zich met tegenzin van hun grote gele vriend los. Ze zwaaiden naar het kuiken en verdwenen in de straten van de stad. Het kuiken bleef wat verloren achter. Hij stond een moment voor zich uit te staren, hernam zich en hield snel zijn bordje weer ferm omhoog. 'Waar zijn mijn broertjes?' De mensen liepen langs hem, wierpen af en toe een blik op hem maar niemand gaf hem antwoord op zijn vraag. Ook ik niet. Ik liep een andere straat in en keek niet weer om.

Vleeskuikens
Uiteraard beweer ik niet dat ik werkelijk een groot geel kuiken met een bordje in zijn vleugels heb gezien. Ik weet heus wel dat het een mens was in een kuikenpak. Ik vermoed dat die persoon actie stond te voeren tegen het lot van vleeskuikens, van haantjes die massaal versnipperd worden. Ik neem aan dat hij of zij dit deed onder de paraplu van een dierenbeschermingsorganisatie, die de dagen voor Pasen aangrijpt om de productiewijze van eieren en kippenvlees te bekritiseren.

Ik veronderstelde dit, maar ik weet het niet zeker, bedacht ik op Witte Donderdag. Ik kan mij niet herinneren een logo van een of andere organisatie te hebben gezien. En het bordje dat de persoon ophield met de prangende vraag naar de verblijfplaats van zijn of haar broertjes, zag er niet bepaald professioneel uit. Het was een stukje karton waar de tekst met viltstift op was geschreven.

Misschien was het wel iemand die echt naar zijn broertjes op zoek was en na steeds nul op het rekest te hebben gekregen, ten einde raad het maar eens verkleed als kuiken probeerde. Baat het niet dan schaadt het niet, kan de wanhopige gedacht hebben. En het baatte niet want niemand gaf antwoord. Ik ook niet. Ik ging niet uitzoeken wie er in het kuikenpak schuil ging en over welke verdwenen broertjes deze persoon een vraag stelde. Ik nam aan wat voor mij het gemakkelijkste was zodat ik kon doorlopen: dat het een activist was voor dieren en dat de persoon in het pak niet echt zijn broertjes kwijt was. Er is niet veel veranderd sinds de 'Heere zeide tot Kaïn: Waar is Habel, uw broeder? En hij zeide: Ik weet het niet; ben ik mijns broeders hoeder?'.

Asia Bibi
Vandaag lees ik dat de voorbereidingen voor Pasen in de provincie Punjab in Pakistan al sinds Palmzondag worden verstoord. Heiligenbeelden zijn met zwarte verf besmeurd en christenen bedreigd. Ze mogen geen Pasen vieren, is hen verteld. Dat kunnen ze beter uit hun hoofd laten. De christenen deden aangifte van vernieling en bedreiging maar werden door de politie weggestuurd. Ze maakten hun beelden schoon en gingen weer verder met het prepareren van het Paasfeest. Weer werden ze bedreigd en ditmaal werden hun heiligenbeelden vernield. Zo gaat het ieder jaar. Het is geen nieuws bij ons. Evenals de lotgevallen van de Pakistaanse christin Asia Bibi dat niet zijn.

Bibi is onschuldig ter dood door ophanging veroordeeld wegens blasfemie. Ze zit al jaren in de gevangenis. De Franse journaliste Anne-Isabelle Tollet schreef een boek over Bibi. Daarin beschrijft zij ook hoe het dagelijks leven van deze gevangen vrouw eruit ziet. Bibi ziet nooit de zon. Alleen als haar om zes uur in de ochtend water wordt gebracht, vangt zij een straaltje op. Ze zit in een cel zonder ventilatie, heeft het erg warm en wordt continu door muggen gebeten. Ze ligt op bed en bidt. Dat is bij ons geen nieuws.

Dat moet het ook niet zijn, begreep ik uit de woorden van de aartsbisschop van Karachi Joseph Coutts. Te veel aandacht voor Asia Bibi werkt averechts en diplomatieke druk om haar vrijlating te bewerkstellingen is op dit moment niet zinvol. Volgens de aartsbisschop versterkt buitenlandse inmenging de woede bij radicale moslimgroepen. Het zou hun standpunt en afkeer tegen westerse bemoeizucht verharden en er is geen sterke regering in Pakistan die daar tegen kan of wil optreden. Verstandiger is het de zaak te laten rusten tot de emoties zijn gezakt, waarschuwde de monseigneur onlangs, volgens het Nederlands Dagblad.

Omdat radicale moslimgroepen nog meer een hekel kunnen krijgen aan christenen en het Westen, moeten wij afzien van aandacht voor Asia Bibi en andere vervolgde christenen in Pakistan. Een zwakke regering in Pakistan en gewelddadige antiwesterse moslimgroeperingen maken zodanig de dienst in deze kernmacht uit, dat wij de vraag 'waar is mijn broeder?', niet meer mogen stellen omdat wij daar juist christenen mee in gevaar brengen, omdat zij dan als agenten van het Westen worden gezien. We moeten zelfs doen alsof wij onze broeders en zusters aldaar niet kennen, dat wij niet weten in welke nood zij verkeren. Wij moeten ze verloochenen.

Goede Vrijdag
Vandaag op Goede Vrijdag denk ik daarom aan dat vreemde grote gele kuiken, die haan in wording, die in een drukke straat in de stad, naar het lot van zijn broeders vroeg. En daarmee dacht ik aan die andere haan, de broeder van het kuiken in een ver verleden. De haan, die niet zou kraaien totdat 'gij mij driemaal verloochend zult hebben'. Er rest ons niets dan bidden. Voor onze vervolgde broeders en zusters, waar ze ook zijn. Want de haan heeft al lang geleden gekraaid. Wie goed luistert, kan hem nog altijd horen. 'Leg daarom de leugen af en spreek de waarheid, ieder tegen zijn naaste; wij zijn immers leden van elkaar'. Zalig Pasen.

Amanda Kluveld is historica en columnist voor vk.nl

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden